fbpx

Ποιό English School; Της Ρένας Χόπλαρου


 

ledra palace 1

«I wake up everyday and I see the Turkish flag on the [Pentadaktylos] mountain and you tell me to reconcile with the Turks?» (Minas, Greek-Cypriot student)

«Some teachers and students are racist in this school. And I don’t think anything can be done, unless people admit this and be willing to change. People have to see us as human beings». (Gönül, Turkish-Cypriot student)

Απόσπασμα συνεντεύξεων από την έρευνα του Μιχαλίνου Ζεμπύλα «Negotiating co-existence in divided societies: teachers, students and parents’ perspectives at a shared school in Cyprus». Research Papers in Education, Δεκέμβρης 2010.

Επειδή τα σκάνδαλα δεν θα τελειώσουν αυτή τη βδομάδα, ας δούμε τι συμβαίνει στο English School με τη γιορτή του Μπαϊράμ. Σκεφτόμουνα να χρησιμοποιήσω τον «πολεμικό» τίτλο «Ελληνορθόδοξο English School;», για να καταδείξω το παράδοξο της συζήτησης. Μετά όμως σκέφτηκα τον τίτλο που θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει ένας συνάδελφός μου με την ακριβώς αντίθετη άποψη από τη δική μου («Τουρκικό English School;»), και αποφάσισα ότι δεν είναι η ώρα για πόλωση αλλά για περίσκεψη, διαπραγμάτευση, και μετριοπαθή διάθεση.

Πώς αντιμετωπίζεται ένα πρόβλημα πριν ξεφύγει εντελώς και γίνει χιονοστιβάδα και δεν μαζεύεται; Πώς επιτυγχάνεται ο συμβιβασμός που θα μας βοηθήσει να λειτουργήσουμε ομαλά και αποτελεσματικά; Πώς δημιουργούμε κουλτούρα διαλόγου και συναίνεσης μέσα στα σχολεία μας για να νιώθουν τα παιδιά μας ασφαλή, αποδεκτά και δημιουργικά; Πώς αποφεύγουμε τη δημιουργία αισθημάτων αδικίας; Πώς επιτυγχάνουμε με το παράδειγμά μας την ισότιμη μεταχείριση και όχι την αδικία προς τους Τουρκοκύπριους συμπολίτες μας, και ειδικά προς τα παιδιά τους που δεν φταίνε σε τίποτα;

Ας δούμε το ερώτημα που έπρεπε να είχε απαντήσει οριστικά το σχολείο: «Να αναγνωριστούν  ως επίσημες οι θρησκευτικές αργίες των Τουρκοκυπρίων ή να αγνοούνται;». Μέχρι τώρα το θέμα λυνόταν με μεσοβέζικο τρόπο: Το Μπαϊράμ συνέπιπτε με το half term του σχολείου ή εντασσόταν σε μια «επί τούτου» ημέρα δράσης του, οπότε όλοι ήταν ευχαριστημένοι. Καθώς όμως το Μπαϊράμι είναι κινητή γιορτή, οπότε κάθε χρόνο χρειάζεται να γίνει καινούργιος χειρισμός  φέτος «έτυχε» να μη βολεύει να συμπέσει με κάτι άλλο.

Θα μπορούσε εύκολα να παρατηρήσει κανείς ότι υπάρχουν άλλα, πολύ σοβαρότερα πράγματα για να συζητήσει κανείς για το EnglishSchool, όπως ο ελλειμματικός προϋπολογισμός  και οι λυόμενες αίθουσες. Όμως οι ιδεολογικοπολιτισμικές διαμάχες έχουν τη σημασία τους σε αυτό το ιστορικό και με μεγάλο κύρος σχολείο της Κύπρου,  όπου οι Ελληνοκύπριοι και οι Τουρκοκύπριοι ξανασυμβιώνουν μετά το 2004.  Είναι ένας κοινός χώρος, από τους ελάχιστους στην Κύπρο όπου μπορεί να παρατηρήσει κανείς πώς συμβαίνει, αφενός, η αναγνώριση και η αλληλεπίδραση μεταξύ των δύο προνομιακών «εχθρών» και αφετέρου, πώς γίνεται ή δεν γίνεται η διαπραγμάτευση των διάφορων προβλημάτων, αντιπαραθέσεων, διαφορών συγκρούσεων που προκύπτουν, καλή ώρα σαν αυτή με το Μπαϊράμ.

Θα ήταν αφέλεια να ελπίζει κανείς ότι η «υγρασία» της ανοιχτής και άλυτης σύγκρουσης δεν θα διαπερνούσε τους τοίχους του σχολείου. Αρκετά από αυτά που διστάζουμε να αποφασίσουμε, που μας φοβίζουν, μας διχάζουν ή μας μπερδεύουν ως κοινωνία, περνούν μέσα στο σχολείο. Όμως αν σκοπεύουμε σύντομα να τολμήσουμε το μεγάλο βήμα στο κυπριακό, δεν πρέπει να αφήνουμε τίποτα να «μαζεύεται κάτω από το χαλί». Το χρωστάμε στα παιδιά μας, στους μαθητές μας και στο μέλλον του τόπου. Ας δούμε από πιο κοντά μερικά ιστορικά στοιχεία, τα αδιέξοδα των παραδεδεγμένων πρακτικών, αλλά και κάποιους πιθανούς δρόμους διαφυγής:

1) To English School θεωρείται ένα σχολείο κύρους μέσα από το οποίο αναπαράγεται η κυπριακή κοινωνική, πολιτική και οικονομική ελίτ.  Από το 1974 και μετά στο English School αναπαράγεται μόνο η ελληνοκυπριακή ελίτ. Προφανώς ένα μεγάλο κομμάτι αυτής της ελληνοκυπριακής ελίτ νιώθει το σχολείο δικό της και δεν θέλει να το μοιραστεί με τους Τουρκοκύπριους.

2) Η σύγχρονη τάση σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες είναι η αποθρησκευτικοποίηση της εκπαίδευσης. Ο κοσμικός χαρακτήρας του σχολείου αλλά και η ουδετερότητα του απέναντι σε όλες τις θρησκείες είναι μια λύση.

3) Το 2 οδηγεί στο 3. Σημαίνει πως ούτε η κυρίαρχη ελληνοκυπριακή τάση θα μπορεί να επιβάλλει «το δικό της» εντός του σχολείου. Δηλαδή δεν γίνεται μονομερώς να επιβάλλεται ως σχολική αργία η ονομαστική γιορτή του Αρχιεπισκόπου Κύπρου και από την άλλη να μην αναγνωρίζονται οι τουρκοκυπριακές θρησκευτικές γιορτές. Χρειάζεται σθένος για μια διαπραγμάτευση των ζητημάτων και μια απόφαση για το αν τελικά θα γιορτάζονται γιορτές κι από τις δύο ή και περισσότερες κοινότητες του μαθητικού πληθυσμού του σχολείου ή εάν το σχολείο θα έχει ένα κοσμικό χαρακτήρα χωρίς θρησκευτικές γιορτές. 

4) Θα πρέπει να υπάρχει καλύτερη αντιπροσώπευση των διαφορετικών τάσεων εντός του Δ.Σ και λογοδοσία. Αντί να διορίζεται το Δ.Σ θα μπορούσε να ψηφίζεται από τους γονείς, τη διεύθυνση και τους εκπαιδευτικούς του σχολείου.

5) Είναι λάθος να επιλύουμε το κάθε θέμα ως θέμα των δύο πλευρών. Υπάρχουν πάντα διαφορετικές τάσεις και αποχρώσεις εντός της ομάδας που φαινομενικά βλέπουμε ως ομογενή. Εκτός αν επίτηδες αφήνουμε να εννοηθεί ότι η κάθε ομάδα είναι ένα αδιαφοροποίητο «εθνικό όλο».

Η απόφαση για φέτος ήδη πάρθηκε από το Δ.Σ του σχολείου. Το σχολείο δεν θα αναγνωρίσει ως επίσημη γιορτή το Μπαϊράμι. Αναρωτιέμαι όμως εάν αυτή η λύση ήταν η καλύτερη δυνατή. Η μονομερής επιβολή δεν είναι λύση. Κι αν η ευτυχία και η ακαδημαϊκή ηρεμία των παιδιών μας δεν μπορούν να μας ενώσουν για να βρίσκουμε πιο συναινετικές λύσεις, τότε  τίποτα δεν μπορεί.  Θα αναπαράγουμε μια νέα γενιά «κατ΄εικόνα και καθ’ ομοίωση». Αυτό θέλουμε;

Το κείμενο δημοσιεύθηκε την Κυριακή 13 Οκτωβρίου στον Πολίτη.

Γράφει: Ρένα Χόπλαρου

Φωτογραφία της ημέρας

puppuupa

Ενα παιδί ντυμένο με αδιάβροχο προσπαθεί να πιάσει ένα λουλούδι. Η τεράστια τοιχογραφία του Αργεντίνου Martin Ron δεν είναι εμπνευσμένη από τις συνηθισμένες μέχρι πρότινος πλημμύρες στην χώρα. Αντίθετα έγινε για με αφορμή την χαμηλότερη στάθμη του σημαντικότερου ποταμού της Αργεντινής, Parana. REUTERS/Agustin Marcarian

Ήξερες ότι...

Αργεντινή σημαίνει «Ασημένια Χώρα».

Σήμερα


Δευτέρα
27
Σεπτεμβρίου
2021
Παγκόσμια Ημέρα Τουρισμού

Γιορτάζουν : Ακυλίνα, Ακυλίνη, Ακυλήνη, Επίχαρις, Επιχάρια, Ζήνων, Καλλίστρατος, Καλλιστράτης, Καλλιστράτη

1821
Το Μεξικό κηρύσσει την ανεξαρτησία του από την Ισπανία
1918
Ο Ελληνικός Στρατός (Ι και ΧΙΙΙ Μεραρχίες) απελευθερώνει ολόκληρη την Ανατολική Μακεδονία από τους Βουλγάρους.
1939
Στο πλαίσιο του Β Παγκοσμίου πολέμου, η Πολωνία παραδίδεται στους Γερμανούς, μετά από 26 ημέρες πολιορκίας και περίπου 140.000 Πολωνοί στρατιώτες πιάνονται αιχμάλωτοι
1940
Η ναζιστική Γερμανία, η φασιστική Ιταλία και η αυτοκρατορική Ιαπωνία υπογράφουν σύμφωνο συμμαχίας, που έμεινε στην ιστορία ως "Άξονας". Η Ιαπωνία εισβάλει στην Ινδοκίνα
1941
Ιδρύεται στην Αθήνα το Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο (ΕΑΜ), με πρωτοβουλία του ΚΚΕ. Το ένοπλο τμήμα του αποτέλεσε ο "Ελληνικός Λαϊκός Απελευθερωτικός Στρατός" (ΕΛΑΣ).
1951
Η γερμανική Βουλή ψηφίζει ομόφωνα την καταβολή αποζημιώσεων στους Εβραίους
1960
Το Μεξικό εθνικοποιεί όλες τις επιχειρήσεις
1972
Είκοσι επτά χρόνια μετά τον Β Παγκόσμιο Πόλεμο, η Ιαπωνία και η Κίνα τερμάτισαν την εμπόλεμη κατάσταση των χωρών τους ανταλλάσσοντας πρεσβευτές
2004
Τραγωδία με λεωφορείο στα Καμένα Βούρλα, με 7 μαθητές Λυκείου νεκρούς (από το Λύκειο Φαρκαδώνας Τρικάλων) και 34 τραυματίες από σύγκρουση σχολικού λεωφορείου με νταλίκα στο πέταλο του Μαλιακού. Οι μαθητές μετέβαιναν στην Αθήνα, για να παρακολουθήσουν τους Παραολυμπιακούς Αγώνες

Newsletter

Εγγραφείτε στο Newsletter μας 

Client Newsletter Icon2 copy