fbpx

Κύπρος και Ε.Ε.: Μια-δεκαετία stand (το χρονικό μιας σχέσης). Της Ρένας Χόπλαρου


 

ledra palace 1

Αν η εμπιστοσύνη των πολιτών προς την Ευρωπαϊκή Ένωση ήταν μια μετοχή, τον τελευταίο καιρό θα είχε κατρακυλήσει σε ιστορικά χαμηλά, με αξία να φτάνει μόνο για προσάναμμα. 

Όταν σε δημόσιες ομιλίες, σε συζητήσεις με παρέες, στο διαδίκτυο, υπερασπίζομαι την ιδέα της ευρωπαϊκής ενοποίησης, με αντιμετωπίζουν συχνά ως ακατανόητη παραφωνία, ως τον άνθρωπο που έπεσε στη γη και δεν αναγνωρίζει ακόμα την ισχύ των κοινών παραδοχών.

Η κεντρική ιδέα είναι ότι η Ε.Ε. φταίει για όλα, έστω κι αν σε άλλα πράγματα αναφέρονται οι υπερσυντηρητικοί, οι ακροαριστεροί, οι ακροδεξιοί, οι απολιτικοί και οι αντιπολιτικοί (μακριά σειρά και μάλιστα σπρώχνονται ποιος θα περάσει πρώτος).

Η Ε.Ε. κατηγορείται τόσο για το μεγάλο μέγεθος της εμπλοκής της στις ζωές μας (έτσι προξένησε και τα δεινά μας) αλλά συγχρόνως και για την απουσία της, για την αδυναμία της να μας προστατέψει και να μας οδηγήσει σε ασφαλή προορισμό. Βέβαια, αυτή η παράδοξη στάση (που έχει μέσα πολλή υποκρισία για να την αποκαλέσω σχιζοφρενική) δεν αποτελεί κυπριακή πρωτοτυπία, πρόκειται για πανευρωπαϊκή πραγματικότητα. Σε κάθε κράτος όμως παίρνει τοπικά χαρακτηριστικά και φέρνει στην επιφάνεια τα σκοτεινά σημεία του ιστορικού της δικής του πορείας ένταξης.

Στην Κύπρο η βασική πρόσληψη είχε να κάνει με μια συμμαχία (άδηλου) στρατιωτικού τύπου, παρά οικονομικού και πολιτικού. Πιο απλά, η Ε.Ε. θα βοηθούσε τους Ελληνοκύπριους να ανατρέψουν τα αποτελέσματα της εισβολής καθώς θα πίεζε την Τουρκία να αποδεχτεί τα δικά μας δίκαια. Η θολή αυτή επιθυμία/ερμηνεία, η οποία διακινήθηκε από την πολιτική εξουσία και τα media από τα τέλη της δεκαετίας του ’90, είχε τόση ρεαλιστική βάση όσο και η ρητορική της «ισχυρής Ελλάδας» που διακονούσε, την ίδια  εποχή, η αρωγός μας στην πορεία προς την ένταξη, η τότε ελληνική κυβέρνηση. Η παρερμηνεία αυτή δεν άργησε να διαλυθεί, εξαιτίας της θετικής στάσης της Ε.Ε. στο Σχέδιο Ανάν, που η ελληνοκυπριακή πλευρά, ακολουθώντας τη συμβουλή του τότε Προέδρου αλλά και του Γενικού Γραμματέα του ΑΚΕΛ, καταψήφισε σε μεγάλο ποσοστό. Το τέλος του «πλαστικού ρομάντσου» επισφραγίστηκε με την αδυναμία των κομμάτων που σχηματίστηκαν πάνω στην αφήγηση μιας «Ευρωπαϊκής Λύσης» να αποκτήσουν σημαντική εκλογική επιρροή.

Απασχολημένοι καθώς ήμασταν με τα προβλήματά μας (τα οποία ήταν  προφανώς τα σημαντικότερα στην υφήλιο), δεν ενδιαφερθήκαμε ιδιαίτερα να γνωρίσουμε την ιστορία, τη φιλοσοφία, τις εσωτερικές αντιφάσεις και συγκρούσεις του θεσμού στον οποίο ζητήσαμε και επιτύχαμε να ενταχθούμε. Καθόλου δεν βοήθησε το ότι ο πρώτος μας Πρόεδρος μετά την ένταξη βρισκόταν (θέλοντας και μη) σε ένα είδος πολιτικής καραντίνας, γεγονός που επέτεινε την εσωστρέφεια, αλλά και το ότι ο δεύτερος έβλεπε την Ε.Ε. μέσα από τα γυαλιά του Ψυχρού Πολέμου και τους περιορισμούς της ιδεολογίας του.

Ήταν στραβό το κλήμα, το έφαγε και ο γάιδαρος. Το 2013, τα ισχυρά κράτη της Ε.Ε., με προεξάρχουσα τη Γερμανία, αποφάσισαν ότι η Κύπρος ήταν «πολύ μικρή για να έχει σημασία» και πειραματίσθηκαν με έναν νέο τρόπο επίλυσης προβλημάτων τραπεζικού και δημόσιου χρέους. Ήταν μια βιαιότατη κίνηση που σκοπό είχε να καθησυχάσει τους πολίτες των πλεονασματικών χωρών ότι η μέθοδος που ακολουθήθηκε στην Ελλάδα δεν επρόκειτο να επαναληφθεί, και συγχρόνως να «πείσει» τα άλλα κράτη που αντιμετώπιζαν δυσκολίες δανεισμού ότι είχε ανατείλει μια άλλη εποχή, όπου τη θέση της λαιμητόμου στην ημερήσια διάταξη έχει πάρει πια το κούρεμα των καταθέσεων.

Παρά τα διάφορα ευτράπελα  που ακούγαμε εκείνες τις θλιβερές ημέρες ανάμεσα στα δύο Eurogroup από σοβαρούς αναλυτές περί κατάρρευσης του ευρώ και του καπιταλισμού, λόγω του «συστημικού κινδύνου» που συνιστούσε η Κύπρος, το μόνο που μας έμεινε, πέρα από την βομβαρδισμένη οικονομία,  ήταν ο θυμός για τους άμεσους θύτες. Βέβαια, η φωτιά έκαψε και την υστεροφημία της κυβέρνησης Χριστόφια (που έκανε τα αδύνατα δυνατά για πετάξει την «καυτή πατάτα» στους επόμενους) αλλά και τη βιτρίνα της κυβέρνησης Αναστασιάδη.

Μετά τον περσινό Μάρτιο, οι Ελληνοκύπριοι μοιάζουν με κάποιον που παντρεύτηκε δίχως έρωτα, από συμφέρον, και, με το πέρασμα του χρόνου, όχι μόνο οι παράπλευρες επιδιώξεις δεν ικανοποιήθηκαν αλλά και ο σύζυγος αποδείχτηκε κάπως άρρωστος, απρόβλεπτος έως επιθετικός. Το πιο παράξενο από όλα, φαίνεται να έχει κι αυτός τα δικά του συμφέροντα (τελικά δεν υπήρχαν Κουτόφραγκοι, ήταν ένας αστικός μύθος).

Και τώρα τι κάνουμε; Παρά τις απογοητεύσεις, και τα ευρήματα του Ευρωβαρόμετρου, έχω την άποψη ότι ένα πολύ μικρό ποσοστό των Ελληνοκυπρίων θα επιθυμούσε στα σοβαρά μια έξοδο από την Ε.Ε. Το ΑΚΕΛ έκανε πέρσι ντόρο δυο μήνες με την οικονομική του πρόταση (η οποία περιλαμβάνει έξοδο από το κοινό νόμισμα). Τη δημοσιοποίησε μόνο μετά την υπογραφή του μνημονίου και μετά δεν άκουσε κανένας ξανά για αυτή.  Η δε «Συμμαχία Πολιτών» δεν έχει επιτύχει ως τώρα να οδηγήσει τους οργισμένους πολίτες στην εθνικολαϊκιστική πολιτική της αγκάλη.

Οι Ελληνοκύπριοι δεν θέλουν δράματα. Έχουν ζήσει αρκετά, και τα θυμόνται, ενώ και τώρα έχουν πολλά προβλήματα, για να μπουν σε περιπέτειες. Έτσι, συνεχίζουν εντός Ε.Ε., ακολουθώντας λίγο-πολύ καρτερικά  τις επιταγές του Μνημονίου. Μέχρι και για το Κυπριακό δείχνουν, για πρώτη φορά,  ότι θέλουν να προχωρήσουν σε λύση, σε έναν ιστορικό συμβιβασμό.

Μήπως αυτή είναι μια νέα ευκαιρία στη σχέση μας με την Ε.Ε.; Μια ευκαιρία να αλλάξουμε σε βάθος εμείς, αλλά και συγχρόνως να επηρεάσουμε τις εξελίξεις στην Ευρώπη (καθώς και η Ε.Ε. είναι σε φάση « αλλαγής ή διάλυσης»); Αυτή είναι η δική μου ελπίδα, επιθυμία και πεποίθηση. Την επόμενη Κυριακή θα διαβάσετε (αν έως τότε δεν πέσει ο ουρανός στα κεφάλια μας , όπως φοβόντουσαν οι Γαλάτες του Αστερίξ) τη συνέχεια του σημερινού μου άρθρου, ένα κείμενο για την  «Ευρώπη που θέλουμε».   

Γράφει: Ρένα Χόπλαρου

Υποψήφια Ευρωβουλευτής ΔΗ.ΣΥ

Μέλος της Πρωτοβουλίας «Μένουμε Ευρώπη»

 

Φωτογραφία της ημέρας

puppuupa

Ενα παιδί ντυμένο με αδιάβροχο προσπαθεί να πιάσει ένα λουλούδι. Η τεράστια τοιχογραφία του Αργεντίνου Martin Ron δεν είναι εμπνευσμένη από τις συνηθισμένες μέχρι πρότινος πλημμύρες στην χώρα. Αντίθετα έγινε για με αφορμή την χαμηλότερη στάθμη του σημαντικότερου ποταμού της Αργεντινής, Parana. REUTERS/Agustin Marcarian

Ήξερες ότι...

Αργεντινή σημαίνει «Ασημένια Χώρα».

Σήμερα


Δευτέρα
27
Σεπτεμβρίου
2021
Παγκόσμια Ημέρα Τουρισμού

Γιορτάζουν : Ακυλίνα, Ακυλίνη, Ακυλήνη, Επίχαρις, Επιχάρια, Ζήνων, Καλλίστρατος, Καλλιστράτης, Καλλιστράτη

1821
Το Μεξικό κηρύσσει την ανεξαρτησία του από την Ισπανία
1918
Ο Ελληνικός Στρατός (Ι και ΧΙΙΙ Μεραρχίες) απελευθερώνει ολόκληρη την Ανατολική Μακεδονία από τους Βουλγάρους.
1939
Στο πλαίσιο του Β Παγκοσμίου πολέμου, η Πολωνία παραδίδεται στους Γερμανούς, μετά από 26 ημέρες πολιορκίας και περίπου 140.000 Πολωνοί στρατιώτες πιάνονται αιχμάλωτοι
1940
Η ναζιστική Γερμανία, η φασιστική Ιταλία και η αυτοκρατορική Ιαπωνία υπογράφουν σύμφωνο συμμαχίας, που έμεινε στην ιστορία ως "Άξονας". Η Ιαπωνία εισβάλει στην Ινδοκίνα
1941
Ιδρύεται στην Αθήνα το Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο (ΕΑΜ), με πρωτοβουλία του ΚΚΕ. Το ένοπλο τμήμα του αποτέλεσε ο "Ελληνικός Λαϊκός Απελευθερωτικός Στρατός" (ΕΛΑΣ).
1951
Η γερμανική Βουλή ψηφίζει ομόφωνα την καταβολή αποζημιώσεων στους Εβραίους
1960
Το Μεξικό εθνικοποιεί όλες τις επιχειρήσεις
1972
Είκοσι επτά χρόνια μετά τον Β Παγκόσμιο Πόλεμο, η Ιαπωνία και η Κίνα τερμάτισαν την εμπόλεμη κατάσταση των χωρών τους ανταλλάσσοντας πρεσβευτές
2004
Τραγωδία με λεωφορείο στα Καμένα Βούρλα, με 7 μαθητές Λυκείου νεκρούς (από το Λύκειο Φαρκαδώνας Τρικάλων) και 34 τραυματίες από σύγκρουση σχολικού λεωφορείου με νταλίκα στο πέταλο του Μαλιακού. Οι μαθητές μετέβαιναν στην Αθήνα, για να παρακολουθήσουν τους Παραολυμπιακούς Αγώνες

Newsletter

Εγγραφείτε στο Newsletter μας 

Client Newsletter Icon2 copy