Δεν είμαι δάσκαλος.
Είμαι γονιός. Στις 28, θα είμαι εκεί.
Θα είμαι εκεί, γιατί δεν είναι μια ακόμα αντιπαράθεση ανάμεσα στους εκπαιδευτικούς και ένα Υπουργό με ειδίκευση στο χάος. Είναι μάχη ανάμεσα στο ίδιο το δημόσιο σχολείο και σε μια παρέα που μας κυβερνά και η οποία βγάζει φλύκταινες και μόνο στο άκουσμα της λέξης «δημόσιο».
Θα είμαι εκεί, γιατί όπως φόρτωσαν το βάρος της κρίσης στο 13ο μισθό των εργαζομένων αφήνοντας στο απυρόβλητο τους τοπ-μπάνκερς του Χάρβαρντ, έτσι προσπαθούν και σήμερα να φορτώσουν τα προβλήματα της παιδείας στους εκπαιδευτικούς.
Θα είμαι εκεί, γιατί είναι τόσο αδίστακτοι, που θέλησαν να απαξιώσουν μια ολόκληρη επαγγελματική ομάδα για να μετατοπίσουν τη συζήτηση από τις εγκληματικές τους ευθύνες στο Συνεργατισμό.
Θα είμαι εκεί γιατί αυτοί με τα πολλά πτυχία, που έκλεισαν τράπεζες και δημόσιους οργανισμούς πετώντας δις και οι φίλοι τους οι βιομήχανοι που σφύριζαν αδιάφορα, μας εξηγούν σήμερα πως πρέπει να εξοικονομήσουμε ένα εκατομμύριο από τη στήριξη των μαθητών που έχουν προβλήματα. Ένα εκατομμύριο. Με απλά μαθηματικά, σε 20000 χρόνια, θα φέρουμε στα ίσα τη ζημιά των τραπεζών.
Θα είμαι εκεί και για τον άγνωστο δάσκαλο του Αλεθρικού που προκειμένου να αποπροσανατολίσουν από τα προβλήματα στα σχολεία αλλά και την κατάρρευση της υγείας, θέλησαν να του φορτώσουν ακόμα και θάνατο μαθητή. Και πάνω σε αυτό, έχτισαν το στόρι της απαξίωσης, των ανίκανων εκπαιδευτικών, των εκπαιδευτικών με τα ψυχολογικά μέχρι και αυτών που παρενοχλούν.
Θα είμαι εκεί για να υπερασπιστώ το διάλογο, απέναντι στον ετσιθελισμό και τη δαιμονοποίηση του συνδικαλισμού. Γιατί αν καταργήθηκε εδώ, θα καταργηθεί κι αλλού. Γιορτή δική σας, παραμονή δική μας.
Θα είμαι εκεί για την Ελένη. Την Ντίνα. Την Κίκα. Το Σταύρο. Τη Λιάνα. Την Άννα. Την Ιφιγένεια. Τον Κυριάκο. Για όλους τους εκπαιδευτικούς που ξέρω και που αγαπούν αυτό που κάνουν. Γιατί αν έχουμε σήμερα δημόσιο σχολείο, οφείλεται αποκλειστικά και μόνο στις προσπάθειες των εκπαιδευτικών η συντριπτική πλειοψηφία των οποίων είναι ικανοί. Οι υπόλοιποι, να πάνε σπίτι τους.
Θα είμαι εκεί γιατί ένα λαμπρό αστέρι εκεί στο Υπουργείο, αποφάνθηκε καθήμενο στο δροσερό του γραφείο, ότι σε μια αίθουσα με 25 ιδρωμένους μετά το διάλειμμα μαθητές, με υποδομή του 1970 χωρίς μόνωση, και 35 βαθμούς κελσίου, ο κλιματισμός είναι περιττός.
Θα είμαι εκεί για σχολεία με καλύτερη υποδομή, αίθουσες αθλοπαιδιών, για σωστή σε περιεχόμενο και ποσότητα ύλη, για τεχνολογία και νέες μεθόδους εκπαίδευσης.
Θα είμαι εκεί γιατί όλο αυτό το διάστημα διάβαζα τι έγραφαν οι μεν και οι δε στο διαδίκτυο. Για τα αμέτρητα νούσιμα ποστ που διάβασα από keyboard εκπαιδευτικών απέναντι στα γεμάτα εμπάθεια, ειρωνεία και απαξίωση ποστ των «εξορθολογιστών» που κατέληγαν πάντα με το «θέλετε να κάθεστε και να πληρώνεστε».
Δάσκαλε θα είμαι εκεί.
Θα είμαι εκεί, γιατί κάθε πρωί σου εμπιστεύομαι τα δύο μου παιδιά χωρίς να ανησυχώ. Κι άλλοι σου εμπιστεύονται ακόμα ένα. Κι άλλοι ακόμα δύο. Και τρία. Και σου εμπιστευόμαστε όλοι μαζί και τα 25 για να τα διδάξεις.
Καλά, λιγότερα καλά, ιδιότροπα, με προβλήματα στο σπίτι, με μαθησιακές δυσκολίες, με προβλήματα υγείας υπό συνθήκες που κάθε άλλο παρά ευνοϊκές είναι. Όταν εμείς στο σπίτι, ενίοτε δύσκολα τα βγάζουμε πέρα με τα ένα-δυο δικά μας.
Θα είμαι εκεί λοιπόν, γιατί σε σένα, τα εμπιστεύομαι. Ενώ σε όλους αυτούς τους «εξορθολογιστές» δεν θα εμπιστευόμουν ούτε το κατοικίδιο μου για να το ταΐζουν ενόσω εγώ λείπω σε διακοπές.
Γι’ αυτό, θα είμαι εκεί.
Υστερόγραφο
Δάσκαλε εγώ θα είμαι εκεί. Γιατί η δική σας αξιοπρέπεια είναι η αξιοπρέπεια των μαθητών μας και του ίδιου του δημόσιου σχολείου.
Αλλά θέλω να είσαστε κι εσείς εκεί που πρέπει.
Για ένα σύγχρονο σχολείο. Για να κοπεί ο ομφάλιος λώρος από παπάδες και επισκόπους. Για να συγκρούεστε με το ρατσισμό και τη μισαλλοδοξία και να προσπαθείτε να βγάλετε στην κοινωνία ανθρώπους προοδευτικούς και δημοκράτες.
Να είστε παρών στην κοινωνία. Στα προβλήματα και των υπόλοιπων. Για τα δικαιώματα ΟΛΩΝ των εργαζομένων.
Μην πέφτετε στην παγίδα τους να δικαιολογείτε αυτό που κάνετε. Άλλωστε δεν μετριούνται όλα με χρήμα, δείκτες και λογιστική. Κρατάτε το μέλλον του τόπου μας στα χέρια σας, κι αυτό είναι αρκετό. Γιατί πλάθετε ανθρώπους και συνειδήσεις.
Εγώ θα είμαι εκεί. Να είστε κι εσείς.
Υστερόγραφο 2.
Αν ως γονείς, αυτό που μας απασχολεί στα όσα τεκταίνονται στην παιδεία είναι από τη μια να καλοπιάσουμε τον Υπουργό και από την άλλη το που θα αφήσουμε τα παιδιά μας αν έχει μια και δυο και τρεις μέρες και εβδομάδες απεργία, τότε ας μην ψάχνουμε το λάθος στους δασκάλους. Ας ξεκινήσουμε από το σπίτι μας.
Γράφει: Λεόντιος Φιλοθέου
Follow: @leontios_
