Αυτό το καλοκαίρι ήταν ίδιο για μας. Παραλία. Ξάπλα. Κρουαζιέρες. Ταξίδια. Ξεγνοιασιά.
Ήταν όμως ακόμα ένα καλοκαίρι διαφορετικό για χιλιάδες συνανθρώπους μας. Ανοιχτά της Κω. Ανοιχτά της Λιβύης. Ανοιχτά της Συρίας. Πλεούμενα με προορισμό όχι ένα resort, αλλά φορτωμένα με χιλιάδες πρόσφυγες προς αναζήτηση μιας καλύτερης ζωής. Μιας ζωής μακριά από τις σφαγές. Τον πόλεμο. Τους βομβαρδισμούς.
Υποκρισία.
Και μια διεθνής κοινότητα σε πλήρη υποκρισία. Συσκέψεις, δηλώσεις, αποφάσεις, συμπαράσταση. Για τις πολιτικές τους όμως που συνεχίζουν να δημιουργούν το πρόβλημα ούτε λόγος. Για τις πολιτικές τους που θέλουν το μισό πλανήτη πλούσιο να λεηλατεί τον άλλο μισό πλανήτη ούτε λέξη.
Ποια Μεσόγειος;
Από τη μια η Μεσόγειος του απόλυτου γαλάζιου. Των αμμουδιών. Του ήλιου, της διασκέδασης. Η Μεσόγειος του τουρισμού. Η Μεσόγειος των γιοτ και της κρουαζιέρας.
Κι από την άλλη, μια Μεσόγειος που συνεχίζει να βάφεται κόκκινη με το αίμα των δεκάδων χιλιάδων προσφύγων που πνίγονται στα νερά της. Ένας υγρός τάφος. Η Μεσόγειος των στοιβαγμένων με ανθρώπινες ζωές ψαροκάικων και φουσκωτών. Θύματα των εμπόρων ζωών, που εκμεταλλευόμενοι το δίλημμα θάλασσα ή θάνατος, τους οδηγούν στοιβαγμένους στο άγνωστο.
Μπούρδες.
Η ακροδεξιά μπουρδολογία στο απόγειο της. Διαλέγουν χώρα λέει ο άλλος διότι τους αρέσουν τα προνόμια και τα επιδόματα μας. Ναι ρε ηλίθιο κατασκεύασμα. Καθόντανε οι πρόσφυγες στη Συρία και είπανε να έρθουν χαρωπά στη χώρα μας να απολαύσουν τα επιδόματα. Το να φορτώνεις σε αυτούς τους ανθρώπους την εγχώρια φτώχια, την εγχώρια ανεργία και τα εγχώρια προβλήματα αποτελεί την επιτομή του ρατσισμού. Και του φασισμού.
Κάθε φορά…
Κάθε φορά που ξαπλωμένος στην άμμο για τον έβδομο γύρο μαυρίσματος Summer of 2015, θα σκέφτεσαι ότι οι πρόσφυγες «μόλυναν» τις παραλίες σου, κοίταξε τα μάτια αυτού του άντρα. Προσπάθησε να νιώσεις έστω για ένα δευτερόλεπτο αυτό που νιώθει.
Κάθε φορά που θα τους βλέπεις ως λερωμένα παράσιτα που σου χαλάνε την αισθητική, βάλε τον εαυτό στη βάρκα. Με τα κύματα. Με το φόβο. Χωρίς νερό. Χωρίς τροφή. Πολλές φορές χωρίς αέρα, κλειδωμένοι σε ένα αμπάρι.
Κάθε φορά που θα σκέφτεσαι ότι οι μετανάστες μας παίρνουν τις δουλειές μπες στη θέση του πατέρα αυτού που θέλει όχι να σου στερήσει τη δική σου δουλειά, αλλά να δουλέψει για να προσφέρει στο δικό του παιδί τα απολύτως απαραίτητα. Ένα πιάτο φαί, και μια στέγη. Αυτά που είναι για σένα αυτονόητα.
Κάθε φορά που θα σκέφτεσαι ότι οι πρόσφυγες παίρνουν τα λεφτά μας και θέλεις να τους στείλεις πίσω στη χώρα τους, σπρώξε τη βάρκα. Βγάλε όμως το δικό σου παιδί από την ασφάλεια της αγκαλιάς σου, και βάλε το στην αγκαλιά του άντρα αυτού. Και μετά, σπρώξε τη βάρκα πίσω στη θάλασσα. Σπρώξε τη βάρκα πίσω στο βέβαιο θάνατο.
Υστερόγραφο:
Στοιβαγμένοι.
Στοιβαγμένες ζωές. Στοιβαγμένος φόβος. Στοιβαγμένα όνειρα. Στοιβαγμένη απελπισία. Στοιβαγμένη όμως και η ελπίδα. Δεν μπορεί. Αυτό τον κόσμο, θα τον αλλάξουμε…
Γράφει: Λεόντιος Φιλοθέου
Follow: @leontios_
