Η αποψινή νύχτα έχει βρει τους Γάλλους στο δρόμο.
Το τρομοκρατικό χτύπημα ήταν στοχευμένο. Και χτύπησε την καρδιά της χώρας. Χτύπησε την ελευθερία του τύπου. Χτύπησε τη σάτιρα. Χτύπησε μια χώρα η οποία έχει χαράξει πολλές φορές το δρόμο. Το δρόμο της δημοκρατίας. Το δρόμο του πολιτισμού.
Η άμεση και καθολική καταδίκη του τρομοκρατικού χτυπήματος στο σατυρικό περιοδικό Charlie Hebdo είναι αδιαπραγμάτευτη. Όπως το ίδιο αδιαπραγμάτευτη είναι και η έμπρακτη αλληλεγγύη στο Γαλλικό λαό.
Η καταδίκη δεν μπορεί να αφορά όμως μόνο το αποψινό χτύπημα. Αφορά κάθε μορφή βίας. Θρησκευτικής. Πολιτικής. Σεξιστικής. Κρατικής. Και κάθε μορφή τρομοκρατίας.
Καταδικαστέα είναι όμως και η προσπάθεια ταύτισης της βίας αυτής με τους μετανάστες και το μουσουλμανικό στοιχείο όπως προσπάθησε λίγες ώρες μετά να κάνει ο Σαμαράς και τα ακροδεξιά εξαπτέρυγα του στα πλαίσια του προεκλογικού τους αγώνα. Ας μην κοροϊδευόμαστε. Κλείστε απλά τα μάτια και σκεφτείτε μια αντίστοιχη Charlie Hebdo να σατιρίζει τα Χριστιανικά Θεία στα δικά μας μέρη. Δεν πάει άλλωστε καιρός που οι Χριστιανοταλιμπάν έκαιγαν τα βιβλία του Ανδρουλάκη έξω από τα βιβλιοπωλεία.
Την ίδια ώρα που καταδικάζουμε απερίφραστα την τρομοκρατία και τη βία δεν μπορεί να παραβλέπουμε τα γενεσιουργά της αίτια. Διότι βία είναι και να μην έχεις πατρίδα. Να μην γνωρίζεις τι θα πει ειρήνη. Βία είναι να ζεις καθημερινά τον πόλεμο. Να μην έχεις ονειρευτεί σαν παιδί. Να μην έχει παίξει με κανονικά παιχνίδια αλλά με αληθινά όπλα. Βία είναι να μην έχεις γνωρίσει τον Άγιο Βασίλη. Να μην έχεις ζήσει σαν παιδί. Βία είναι να ακούς σειρήνες και να τρέχεις να κρυφτείς. Να χάνεις την οικογένεια σου. Να βλέπεις τους δικούς σου να πέφτουν νεκροί. Βία είναι η φτώχια και η ανέχεια. Η εκμετάλλευση.
Οι Γάλλοι βγήκαν απόψε στους δρόμους. Αντέδρασαν. Με συγκεντρώσεις. Με πανό και μηνύματα συμπαράστασης. Χωρίς ακρότητες. Χωρίς μίσος. Γιατί η βία δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί με ακρότητες. Ούτε με δήθεν «πολέμους κατά της τρομοκρατίας». Διότι η βία γεννά βία.
Ο δρόμος για την αντιμετώπιση των φαινομένων αυτών είναι η δημοκρατία. Είναι η παιδεία. Είναι η μόρφωση για όλους. Είναι η πρόσβαση στην υγεία. Είναι η δίκαιη κατανομή του πλούτου και η αλληλεγγύη. Είναι ο σεβασμός στο δικαίωμα του κάθε λαού να διαφεντεύει τον τόπο του. Είναι η κοινωνική δικαιοσύνη. Στο τέλος της ημέρας «η βαρβαρότητα σκοτώνει στο Παρίσι, όπως σκοτώνει και στο Κομπάνι» έγραφε απόψε ένα πανό διαδηλωτή στη Γαλλική Πρωτεύουσα.
Υστερόγραφο
Απόψε, je suis Charlie. Πριν μερικές εβδομάδες 132 παιδιά έχασαν τη ζωή τους σε μια ακόμα τυφλή επίθεση στο Πακιστάν χωρίς ωστόσο τον ίδιο αντίκτυπο. Μέσα στο 2014 160 παιδιά έχασαν τη ζωή τους στη Συρία. Πριν μερικές ώρες νέα βομβιστική επίθεση στην Υεμένη είχε ως αποτέλεσμα τον θάνατο 9 ατόμων. Ναι, je suis Charlie. Je suis Pakistanaise. Je suis Syrienne. Je suis du Yémen.
Πολίτης του κόσμου.
Γράφει: Λεόντιος Φιλοθέου
Follow: @leontios_
