Οι τρομοκρατικές επιθέσεις της 13ης Νοεμβρίου στο Παρίσι χαρακτηρίστηκαν από πολλούς ως «η 11η Σεπτεμβρίου της Ευρώπης», παραλληλίζοντας τα πολλαπλά χτυπήματα στο Παρίσι με αυτά στην Αμερική το 2001.
Η 11η Σεπτεμβρίου πέρασε στην ιστορία ως το ορόσημο για την έναρξη του πολέμου κατά της τρομοκρατίας, μιας τρομοκρατίας που μεταφράστηκε ως οι εν ψυχρώ επιθέσεις φανατικών ισλαμιστών εναντίων δυτικών χωρών, με θύματα αθώους πολίτες.
Πολλούς πολέμους και αναρίθμητα μέτρα ασφαλείας μετά, η τρομοκρατία εμφανίζεται πιο δυνατή και πιο απειλιτική. Τι είναι λοιπόν τα διδάγματα που πήραμε αυτά τα δεκατέσσερα χρόνια;
- Ότι ο πόλεμος κατά της τρομοκρατίας όπως σχεδιάστηκε και υλοποιήθηκε δεν έχει αποτέλεσμα. Οι στρατιωτικές επιχειρήσεις στη Μέση Ανατολή όχι μόνο δεν κατέστειλαν την τρομοκρατία, αλλά την άφησαν να εξαπλωθεί επικίνδυνα, ενώ τα μέτρα ασφαλείας σε σύνορα και αεροδρόμια είχαν άμεσο αντίκτυπο στην καθημερινότητα αθώων πολιτών και όχι στη δικτύωση τρομοκρατικών ομάδων.
- Ότι η συσχέτιση της τρομοκρατίας με τον μουσουλμανικό κόσμο είχε ως αποτέλεσμα την έξαρση ρατσιστικής αντιμετώπισης προς εκατομμύρια μουσουλμάνους ανά τον κόσμο, σε βαθμό που πολλοί μουσουλμάνοι σε δυτικές χώρες δέχθηκαν έντονη περιθωριοποίηση και βία. Σήμερα, πολλοί νέοι μουσουλμάνοι έχουν στραφεί στα κοινωνικά μέσα δικτύωσης, με πρόσφατο παράδειγμα την εκστρατεία #NotinMyName, για να σπάσουν τα αρνητικά στερεότυπα εις βάρος τους και να ξεκαθαρίσουν ότι και οι ίδιοι υποφέρουν από τις επιθέσεις τρομοκρατικών ομάδων όπως η ISIS.
- Ότι τόσο λόγω της τρομοκρατίας, όσο και ως αποτέλεσμα της στρατιωτικής αντιμετώπισης της Δύσης, απλοί πολίτες συνεχίζουν καθημερινά να ζουν με ανασφάλεια, καχυποψία, απελπισία και τρόμο. Η τρομοκρατία αποσκοπεί ακριβώς σε αυτό, και ο πόλεμος κατά της τρομοκρατίας έχει απλά επιδυνώσει τις επιπτώσεις της.
- Ότι ο πόλεμος της τρομοκρατίας δεν είναι ένας ιδεολογικός πόλεμος μεταξύ της Δύσης και της ισλαμικής Μέσης Ανατολής, αλλά ένας πόλεμος που κηρύχθηκε από παρακρατικές ομάδες για ιδεολογικούς, πολιτικούς και οικονομικούς λόγους συνάμα και μέσα από τη θυματοποίηση αθώων πολιτών στοχεύει στην αλλαγή στρατηγικής από συγκεκριμένες δυτικές κυβερνήσεις.
Οι λόγοι που έχουν αναπτύξει την τρομοκρατία στο βαθμό που τη ζούμε σήμερα δεν μπορούν να αντιμετωπιστούν με όπλα. Μπορούν να αντιμετωπιστούν με τη παιδεία, τη συνεργασία, την εφαρμογή των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και την εδραίωση της ισότητας σε παγκόσμιο επίπεδο. Ίσως έτσι αυτοί που σήμερα φτάνουν στα άκρα να μην έχουν πια την ανάγκη να το κάνουν. Ίσως έτσι οι απλοί πολίτες να νιώσουν ξανά ασφαλείς. Ίσως έτσι το παγκόσμιο διακρατικό «σύστημα» που δημιουργήσαμε για να συνυπάρχουμε να πάψει να ασθενεί και να μπορέσει να λειτουργήσει ξανά.
Γράφει: Κατερίνα Αντωνίου
