Πρόσφατα βρέθηκα στην παρουσίαση της πρωτοβουλίας Startups 4 Peace, ενός διαγωνισμού για νεανική επιχειρηματικότητα που ενθαρρύνει τη διακοινοτική συνεργασία – σε επαγγελματικό και εμπορικό επίπεδο –¬ και με την υποστήριξη της Φινλανδικής πρεσβείας, προσκαλεί τους νικητές στην επιχειρηματική ημερίδα SLUSH που γίνεται κάθε χρόνο στο Ελσίνκι και ελκύει παγκόσμιο ενδιαφέρον.
Παρόμοια πρωτοβουλία εξήγγειλε και το Πανεπιστήμιο Λευκωσίας (και το Junior Achievement Cyprus), ενθαρρύνοντας τη διακοινοτική επιχειρηματικότητα μεταξύ μαθητών, ενώ παλαιότερα, διαγωνισμός από το Stelios Foundation έδωσε χρηματική στήριξη σε δεκάδες διακοινοτικές επιχειρηματικές ενέργειες, που συνολικά ξεπερνούσε το ένα εκατομμύριο ευρώ.
Αυτές οι πρωτοβουλίες είναι σίγουρα άξιες συγχαρητηρίων αφού, όχι μόνο στηρίζουν τους νέους στη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας, των δικών τους και άλλων, αλλά ζητά από τους νέους να φανταστούν πως θα ήταν η Κύπρος με μια ενιαία αγορά εργασίας, ποιες είναι οι επιχειρηματικές προοπτικές μιας επανενωμένης Κύπρου και κατά πόσο μπορεί η συνεργασία τους με νέους της άλλης κοινότητας να διευρύνει και να ενδυναμώσει την επιχειρηματική τους ιδέα.
Αυτές οι πρωτοβουλίες όμως, υλοποιούνται ενώ πολλοί συμπατριώτες μας θεωρούν τις όποιες επιχειρηματικές συνεργασίες με την άλλη κοινότητα παράνομες, κατακριτέες και καταστροφικές. Τέτοιες απόψεις αναπαράγονται από πολιτικούς και δημοσιογραφικούς παράγοντες, ενώ παραλείπουν να αναφέρουν τον Κανονισμό της Πράσινης Γραμμής (Green Line Trade Agreement) και τα ευρύτερα νομικά πλαίσια μέσα στα οποία οι διακοινοτικές επιχειρηματικές συνεργασίες είναι απόλυτα νόμιμες και μάλιστα υγιείς για την οικονομία της κάθε κοινότητας και την ανάπτυξη της αγοράς εργασίας. Κάτι τέτοιο αποδεικνύεται καθημερινά και από την καθ’όλα νόμιμα συνεργασία των Εμπορικών Επιμελητηρίων των δύο κοινοτήτων.
Στην παρουσίαση του Startups 4 Peace, ένας από τους ομιλητές ανέφερε: «Τι συμβαίνει πρώτα; Η ειρήνη για τη συνεργασία ή η συνεργασία για την ειρήνη;»
Με άλλα λόγια, πρέπει πρώτα να επιτευχθεί η ειρήνη (μέσα από την επίσημη διακήρυξη μιας συμφωνίας) για να ξεκινήσουν οι δύο κοινότητες να συνεργάζονται, ή μπορεί η – νόμιμη – συνεργασία τους να ξεκινήσει σήμερα κιόλας, και να φέρει πιο εύκολα την ειρήνη;
Οι κυβερνήσεις τείνουν να επικεντρώνονται στο πρώτο, στην ειρήνη μέσα από επίσημες πολιτικές συμφωνίες. Οι πρωτοβουλίες διακοινοτικής επιχειρηματικότητας έρχονται να προτείνουν το δεύτερο. Γιατί η ειρήνη δεν έρχεται με μια υπογραφή σε ένα χαρτί, αλλά με την καθημερινή επαφή, τη στήριξη, την αλληλοκατανόηση, τη συνεργασία. Ναι, αυτή η ειρήνη μπορεί να ξεκινήσει σήμερα.
Γράφει: Κατερίνα Αντωνίου
