Αυτός ήταν ο τίτλος διαφημιστικής καμπάνιας από την εταιρία ΑΙΟΛΟΣ, τον Μάιο του 1974.
Σε μια εποχή που οι ευκαιρίες για οικονομική ευημερία εντός Κύπρου παρέμεναν περιορισμένες και εν μέσω μιας εποχής βίαιων ιδεολογικών, δια-κοινοτικών και δια-κομματικών συγκρούσεων, πολλοί Κύπριοι επέλεγαν την μετανάστευση, σε τέτοιο βαθμό που ταξιδιωτικές εταιρίες διαφήμιζαν όχι ταξίδια τουρισμού, αλλά ταξίδια μετανάστευσης.
Η διαφήμιση αυτή βρισκόταν στις σελίδες της εφημερίδας «Αλήθεια», που σήμερα φυλάγεται ως ιστορικό αρχείο. Ένα μετροφύλλιμα στις φυλλάδες προηγούμενων δεκαετιών αρκεί για να μας δείξει πόσο διαφορετικά αντιλαμβανόμαστε τις ίδιες έννοιες σε διαφορετικές χρονικές περιόδους. Η μετανάστευση, που για πολλούς σήμερα είναι το δυσάρεστο αποτέλεσμα της παγκοσμιοποίησης, παλιά ήταν τρόπος ζωής, μια επιλογή που μπορούσε ο καθένας να έχει για να διεκδικήσει μια καλύτερη ζωή, μια «νέα πατρίδα». Αλήθεια, πότε μετατράπηκε η δική μας ανάγκη για μια καινούρια αρχή σε υποτίμηση της ανάγκης του ξένου να αναζητήσει στην Κύπρο μια «νέα πατρίδα»;
Λίγους μήνες μετά, η προσφυγοποίηση των Κυπρίων θα ερχόταν σε πλήρη αντίθεση με την επιλογή της μετανάστευσης, αφού η προσφυγοποίηση δεν ήταν επιλογή. Βλέποντας τις δύο έννοιες μέσα από την κυπριακή εμπειρία μπορούμε να αντιληφθούμε τη διαφορά μεταξύ επιλογής και εξαναγκασμού. Για μήνες βλέπουμε κύματα προσφύγων να ρισκάρουν τη ζωή τους για να ξεφύγουν από τον πόλεμο της τρομοκρατίας που μένεται στη Συρία. Τις τελευταίες βδομάδες βλέπουμε αυτούς τους πρόσφυγες που εξαναγκάστηκαν να φύγουν από τη χώρα τους να βρίσκουν τείχη και συρματομπλέγματα, και να αντιμετωπίζουν ρητορική μίσους λόγω της μουσουλμανικής θρησκείας τους, μήπως δεν είναι τελικά άμαχοι αλλά οργανωμένοι τρομοκράτες.
Σήμερα, όχι μόνο κατακρίνουμε την επιλογή των ξένων να ξεκινησουν μια νέα ζωή στη χώρα μας και την Ευρώπη, αλλά καταδικάζουμε εκατομμύρια άμαχων μουσουλμάνων προσφύγων, γιατί φοβόμαστε να τους εντάξουμε στις «πολιτισμένες» κοινωνίες μας. Μαζί με τους εν δυνάμει τρομοκράτες καταδικάζουμε νέους επιστήμονες, γιατρούς, ειρηνευτές, καλλιτέχνες, δημοσιογράφους, δάσκαλους. Μήπως άραγε, πενήντα χρόνια από σήμερα, θα αρθρογραφούμε για τη θρησκευτική γενοκτονία που επέβαλε ο δυτικός κόσμος στη μάχη κατά της τρομοκρατίας;
#SayNoToIslamophobia
Γράφει: Κατερίνα Αντωνίου
