«Είναι αυτές οι στιγμές όμως που είναι κρίσιμες για την αλλαγή νοοτροπίας που απαιτείται. Αν το πολιτικό προσωπικό μπορέσει να αντέξει στην πίεση των συντεχνιών και των εργαζομένων και να αντισταθεί στον λαϊκισμό θα κερδίσουμε πολλά ως τόπος».
Λεωφορειούχοι, οδηγοί ταξί, λιμενεργάτες, ιατροί, νοσηλευτές, ξενοδοχοϋπάλληλοι ξεκίνησαν ή ανακοίνωσαν πρόθεση για δυναμικά μέτρα. Τη βδομάδα που μας πέρασε, αμέσως μετά τις ανακοινώσεις για την έξοδο της χώρας από το μνημόνιο, από την επιτήρηση των τρίτων, μέσα στους επόμενους μήνες. Αν είναι συντονισμένοι ή όχι δεν το εξετάζω, αλλά σίγουρα συντονισμένος είναι ο τρόπος σκέψης και η νοοτροπίας μας. Δυστυχώς δεν αλλάξαμε με τον ίδιο τρόπο σκεφτόμαστε. Και φοβάμαι, φοβάμαι πάρα πολύ να μην δικαιωθούν όλοι όσοι λένε πως η τρόικα πρέπει να παραμείνει, να εξασφαλίσει πως δεν θα λοξοδρομήσουμε, πως δεν θα κατρακυλήσουμε ξανά στο μεθύσι του αλόγιστου «τα δίνω όλα».
Δεν καταφέραμε να αλλάξουμε δυστυχώς τον τρόπο που λειτουργούμε. Υποκρινόμαστε τα τελευταία τρία χρόνια πως αλλάξαμε, πως συνετιστήκαμε, πως καταλάβαμε τα λάθη μας, πως δεν ζούμε σε μια οικονομική υπερδύναμη που να έχει την δυνατότητα να «στέλνει στο ταμείο» όποιον έχει τη δύναμη να ζητά. Πριν ακόμα στεγνώσει το μελάνι των δημοσιευμάτων για καλά νέα της οικονομίας, τα «κοράκια» των προνομιούχων βούτηξαν για να γεμίζουν τα σακιά τους. Γιατί όλοι όσοι σήμερα διαμαρτύρονται, χωρίς να υποτιμώ τη δουλειά τους, είτε εργάζονται υπό το καθεστώς μόνιμου υπαλλήλου είτε εργάζονται σε κλειστά επαγγέλματα. Δεν είδαμε απεργίες ούτε καν ως απειλή, σε τομείς της οικονομίας που οι εργαζόμενοι είναι εκτός μονιμότητας, με περιορισμένα ωφελήματα και με την ανασφάλεια της απόλυσης ή του κλεισίματος της επιχείρησης να είναι δεδομένη.
Είναι αυτές οι στιγμές όμως που είναι κρίσιμες για την αλλαγή νοοτροπίας που απαιτείται. Αν το πολιτικό προσωπικό μπορέσει να αντέξει στην πίεση των συντεχνιών και των εργαζομένων και να αντισταθεί στον λαϊκισμό θα κερδίσουμε πολλά ως τόπος. Θα δώσουμε το μήνυμα πως οι εποχές των κλειστών νοσοκομείων, λιμανιών και ξενοδοχείων ως μέτρο πίεσης για εκτός πραγματικότητας αιτήματα έχουν τελειώσει. Πως η λογική των προεκλογικών πιέσεων προς «άγραν ψήφων» δεν ισχύει πια. Χρειάζεται όμως ωριμότητα. Από τους βουλευτές, τους υπουργούς, τους κομματικούς παράγοντες. Οι αναβολές συζητήσεων στην βουλή για αποκλιμάκωση της έντασης για παράδειγμα, στέλνει τα ακριβώς αντίθετα αποτελέσματα. Η τακτική των πολιτικών να λένε στα μπαλκόνια ό,τι θέλουν να ακούσουν οι ψηφοφόροι και αλλά στις αίθουσες συνεδριάσεων και μετά να ρίχνουν την ευθύνη στους υπόλοιπους επίσης δεν βοηθά.
Σήμερα, μετά από τα τελευταία τρία δύσκολα χρόνια, έχουμε πιστεύω το καταλληλότερο περιβάλλον για να αλλάξουμε τις παραμέτρους της εξίσωσης της κυπριακής κοινωνίας. Το πρώτο βήμα είναι η σωστή αντίδραση στις απαιτήσεις. Το δεύτερο είναι να βάλουμε τα σωστά ερωτήματα στην επίλυση των ζητημάτων. Με ορθολογισμό και καθαρό μυαλό μακριά από το πρόσκαιρο εκλογικό πολιτικό κέρδος και τον άκρατο λαϊκισμό. Να δούμε στις συγκοινωνίες για παράδειγμα πρώτα και πάνω από όλα το όφελος των καταναλωτών και των όσων χρησιμοποιούν τα λεωφορεία. Να δούμε τα ζητήματα στην υγεία με πρώτο ζητούμενο τους ασθενείς και όχι τους γιατρούς και τους νοσηλευτές. Να δούμε τα θέματα στην τουριστική βιομηχανία με φακό μακροχρόνιο και στρατηγικό σχεδιασμό και σίγουρα όχι το πως θα βγάλουμε την επόμενη σεζόν. Τι χρειάζεται; Σίγουρα πολιτική βούληση, γερό στομάχι, πρόθεση να αναλάβεις το ρίσκο, και υπομονή. Γιατί καμία μεγάλη αλλαγή δεν έγινε μέσα σε μία νύχτα. Τα συστατικά επιβάλλεται να τα βρούμε. Διαφορετικά θα ψάχνουμε σε λίγα χρόνια για επιπλέον οικονομική στήριξη. Και θα μιλάμε και πάλι για την νοοτροπία που χρειάζεται να αλλάξει και την ευκαιρία που είχαμε το 2016 και την αφήσαμε να περάσει ανεκμετάλλευτη.
Γράφει: Δημήτρης Μ. Δημητρίου
Follow me: @dmdemetriou
