«Άλλα λέμε στα σαλόνια και άλλα στα καφενεία».
Ο κ. Άριστος Μιχαηλίδης, αρχισυντάκτης του «Φ» έγραψε, την περασμένη Τετάρτη στο άρθρο του αναφερόμενος σε μένα: […] « Επί της ουσίας, όμως, μας κάνουν να διερωτώμαστε τι θα γίνει αν πράγματι προχωρήσει η διαπραγμάτευση και φτάσουμε κάποια στιγμή στο τέλος του δρόμου για το Κυπριακό. Όσοι διαφωνούν θα οδηγούνται στο εκτελεστικό (γραφείο, εννοώ) με πρωτεργάτες τους νέους; Πρέπει να απαξιωθούν όσοι δεν συμβαδίζουν με τους προαποφασισμένους για το μεγάλο ναι; Και ποιος θα διατυπώνει ελεύθερα τη γνώμη του στον μεγάλο προβληματισμό για το μέλλον του τόπου, αν όχι άνθρωποι σαν τον κ. Τριανταφυλλίδη; Δηλαδή, η άποψη του κ. Δημητρίου έχει περισσότερη βαρύτητα από την άποψη του κ. Τριανταφυλλίδη, ακόμα κι εντός του κόμματός τους; Είντα τζιαιρούς εφτάσαμεν, που έλεγε κάποτε η αξέχαστη Νανά Γεωργίου».
Οι απόψεις του κ. Μιχαηλίδη για το Κυπριακό είναι γνωστές. Η άρνησή του από την αρχή της νέας προσπάθειας διαλόγου του Προέδρου Αναστασιάδη με τον κ. Ακιντζί δεδομένη και πολλάκις γραφόμενη. Είναι από τους ανθρώπους που δεν πίστωσαν ούτε λεπτό την νέα αυτή προσπάθεια. Είναι ένας από τους πολλούς, που λειτουργούν με την λογική της κερκίδας. Επί της αρχής δηλώνουν πως είναι σύμφωνοι με την διαδικασία που ακολουθείται εδώ και σαράντα χρόνια, θέλουν και επιζητούν λύση διζωνικής δικοινωτικής ομοσπονδίας, αλλά μόλις η μπάλα φύγει έξω από την περιοχή τους, για να μιλήσω και με ποδοσφαιρικούς όρους, φωνάζουν από την κερκίδα για φάουλ, οφσάιντ και σκληρό, αντιαθλητικό παιχνίδι. Προσέξτε, η μπάλα έχει μόλις απομακρυνθεί, ακόμα δεν παίχτηκε παιχνίδι όταν ξεκινούν να διαμαρτύρονται.
Αν ο κ. Μιχαηλίδης με υποστήριζε στο άρθρό του θα παραξενευόμουν. Προσωπικά, με κάνει να διερωτώμαι τι θα γίνει όταν με το καλό λύσουμε το κυπριακό. Τι θα κάνουν όλοι όσοι σήμερα αντιτίθενται; Όλοι όσοι σπέρνουν τον φόβο και τον πανικό, όλοι όσοι επιθυμούν διακαώς να παραμείνουμε όπως είμαστε γιατί έμαθαν να ζουν και να αναπνέουν από την ύπαρξη και μόνο του κυπριακού προβλήματος; Κανέναν δεν θέλουμε να φιμώσουμε, κανέναν δεν θέλουμε να πάψει να λέει με παρρησία την άποψή του, αν είναι αυτή η ανησυχία του κ. Μιχαηλίδη. Ελεύθερα τη γνώμη του ο καθείς να την διατυπώνει. Αυτό που είπα είναι πως ο χώρος, ο χρόνος και ο τρόπος που λες κάτι, όταν δίπλα από το όνομά σου μεταφέρεις και τίτλους, κομματικούς ή άλλους έχει τη σημασία του. Αν δεν την είχε, τότε δεν θα λέγονταν κόμματα, αλλά λέσχες. Και δεν τίθεται κανένα θέμα νομιμότητας. Θέμα πολιτικής τάξης τίθεται. Ένα από τα σημαντικά προβλήματα αυτού του τόπου είναι πως διαχρονικά διοικούμαστε από δικηγόρους που μπερδεύουν την νομιμότητα από το πολιτικά και το ηθικά ορθό. Βλέπουμε τα πάντα με τον νομικό μανδύα και όχι με την ηθική. Ταυτίσαμε τον όρο παρανομία με την ανηθικότητα. Ψάχνουμε πάντα το σύνταγμα και τους νόμους, αλλά όχι τον κώδικα ηθικής. Αυτός δεν υπάρχει. Είναι γι΄ αυτό που και οι παραιτήσεις στην Κύπρο είναι σπάνιο φαινόμενα. Όλοι κρύβονται πίσω από τον νόμο και κανένας δεν προβάλει την πολιτική ορθότητα και την πολιτική ηθική. Παρ΄ όλα αυτά, προσωπικά πιστεύω πως όταν διαφωνείς σε καίρια ζητήματα, παραιτείσαι. Πόσω δεν μάλλον όταν η άποψη σου ενδεχόμενα να επηρεάσει την στρατηγική, την πορεία του σώματος, του κόμματος που τάχθηκες να υπηρετείς.
Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας σήμερα διαπραγματεύεται την επίλυση του Κυπριακού. Όποιος διαφωνεί με την προσδοκώμενη λύση να βγει και να το πει. Όποιος όμως συμφωνεί πως η λύση που εδώ και σαράντα χρόνια επιδιώκουμε είναι αυτή της διζωνικής δικοινωτικής ομοσπονδίας και συμφωνεί επίσης πως μόνο μέσα από διάλογο θα επιτευχθεί, ας στηρίξει την διαδικασία. Εκτός και αν ζούμε πάλι το φαινόμενο του άλλα λέμε στα σαλόνια και άλλο λέμε στα καφενεία, πραγματικά ή εικονικά και ψηφιακά. Παλιά τους τέχνη κόσκινο για αρκετούς.
Γράφει: Δημήτρης Μ. Δημητρίου
Follow me: @dmdemetriou
