fbpx

Κληρίδης, όπως λέμε Σεβασμός. Της Χαράς Ζυμαρά

 

Ήμουν πολύ μικρή λοιπόν για να ζήσω τις διακυβερνήσεις σου, γι' αυτό ίσως να θεωρείς ότι δεν μας συνδέει κάτι που να δικαιολογεί το κείμενο αυτό. 

Είσαι όμως, κύριε Πρόεδρε, η αιτία που πήρα το πρώτο μου μάθημα πολιτικής αγωγής και συμπεριφοράς πριν καλά-καλά μάθω τι σημαίνει Δημοκρατία. Ήμουν 10 μόλις ετών τότε, όταν εκλέγηκες ξανά Πρόεδρος το 1998. Ήμαστε τότε, θυμάμαι, μαζεμένοι στο σπίτι και περιμέναμε τα αποτελέσματα των εκλογών. Η οικογένειά μου δεν σε είχε στηρίξει, κι έτσι την Κυριακή εκείνη, καθώς τα αποτελέσματα πρόδιδαν τη νίκη σου, μπορούσα να διακρίνω στο βλέμμα του πατέρα μου την απογοήτευση.

Με το που βγαίνουν τα τελικά αποτελέσματα λοιπόν, δεν θυμάμαι αν ήταν την ίδια μέρα η λίγο αργότερα, η τηλεόραση μετέδιδε το διαγγελμά σου κι εγώ στεκόμουν μπροστά σου, έτοιμη σχεδόν να σου ζητήσω τον λόγο. Στεκόμουν ανάμεσα σε σένα και στον πατέρα μου, που σε άκουγε ανέκφραστος αλλά με προσοχή, και κρεμόμουν από τα χείλη του.  Περίμενα να αντιδράσει, να σου παραθέσει αντεπιχειρήματα σε όσα έλεγες, να υπερασπιστεί την ψήφο του, να μου επιβεβαιώσει το άδικο της ήττας “μας”, αλλά μάταια. Αδυνατώντας να ερμηνεύσω τη σιωπή του, και ενώ εσύ απευθυνόσουν σε αυτόν, παίρνω τον λόγο και κάνω την αρχή: “Μα τι πελλάρες λαλεί πάλε τούτος;”  Σηκώνει το βλέμμα που λες από τα μάτια σου, γυρνάει, με αγριοκοιτάζει και μου λεει κοφτά: “Εν μιλούμεν έτσι για τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Μιλά σοβαρά τζαι πρέπει να τον ακούσουμε”.

Είχα λοιπόν μπροστά μου έναν πρόεδρο που δεν έχαιρε της ψήφου του πατέρα μου, και τον πατέρα μου που αφουγκραζόταν αυτά που είχε να του πει ο Πρόεδρός του. Γιατί ήσουν και δικός του πρόεδρος. Ήσουν ο πρόεδρος ενός λαού. Ούτε μιας μερίδας οπαδών, ούτε μιας κοινότητας, αλλά ενός λαού. Του λαού της Κύπρου. Δεν είναι ότι είχες κάνει κάτι το αξιοσημείωτο με αυτή σου τη στάση, αλλά αυτή η πολιτειακή στάση που υπαγορεύει το ανώτατο αξίωμα του Προέδρου όπως το υπηρέτησες εσύ, μου έχει διδάξει το πρώτο και μεγαλύτερο μάθημα πολιτικής αγωγής. Ότι το παν σε μια Δημοκρατία είναι ο σεβασμός. Από τον λαό προς το σύνταγμα, από τους αξιωματούχους προς τον λαό και το σύνταγμα, και εκατέρωθεν προς τη ίδια την ιδέα της Δημοκρατίας.

Καλό σου ταξίδι λοιπόν, και σε ευχαριστώ.

Γράφει: Χαρά Ζυμαρά


Φωτογραφία της ημέρας

puppuupa

Για να μην ξεχνάμε...Οτι στην Συρία συνεχίζονται οι βομβαρδισμοί. Στην φωτογραφία ένα αγόρι κλαίει τρομοκρατημένο μετά από κυβερνητικούς βομβαρδισμούς στην πόλη Ariha της επαρχίας Idlib, με στόχο την αγορά και την βιομηχανική ζώνη της περιοχής. Απόλογισμός; Τουλάχιστον 15 άνθρωποι νεκροί και πολλοί στιγματισμένοι από τον τρόμο για πάντα. (AP Photo/Ghaith Alsayed)

Ήξερες ότι...

Το στρες καθυστερεί την επούλωση των τραυμάτων.

Σήμερα


Κυριακή
19
Ιανουαρίου
2020

Γιορτάζουν : Ευφρασία, Ευφρασίτσα, Μακάριος, Μακάρης, Μακαράς, Μακαρία, Μακάρω, Μακαρίτσα, Μακαρούλα

1950
Ο Μάο Τσε Τουνγκ δηλώνει ότι αναγνωρίζει τη Δημοκρατική Κυβέρνηση του Βιετνάμ.
1952
Χιλιάδες φοιτητές διαδηλώνουν στους δρόμους της Αθήνας υπέρ της ένωσης της Κύπρου με την Ελλάδα.
1953
Οι Ελληνίδες ψηφίζουν για πρώτη φορά στις εκλογές της Θεσσαλονίκης
1955
Το επιτραπέζιο παιχνίδι «Σκραμπλ» κάνει την πρώτη του εμφάνιση. Εμπνευστής του, ο αρχιτέκτονας Άλφρεντ Μπατς.
1997
O Γιάσερ Αραφάτ γυρνά στη Χεβρώνα μετά από 30 χρόνια, προκειμένου να παραστεί στους εορτασμούς για την παράδοση της τελευταίας πόλης στη Δυτική Όχθη από τους Ισραηλινούς στους Παλαιστίνιους.

Newsletter

Εγγραφείτε στο Newsletter μας 

Client Newsletter Icon2 copy