Μην τα συγχύζετε αγαπητοί μού, μην τα συγχύζετε.
Άλλο το Teatro Music Hall στην Ποσειδώνος, και άλλο το Θέατρο Κούριο στην Επισκοπή. Το πρώτο πρόκειται περί κέντρου κολάσεως. Το δεύτερο περί κέντρου πολιτισμού.
Η σοσιαλιτέ.
Η ιστορία πάντως είναι άκρως διασκεδαστική. Ομολογώ ότι κλείνοντας τα μάτια, αντηχεί στ’ αυτιά μου η σοσιαλιτέ κυράτσα που περιφέρεται περιχαρής (τώρα άμα είναι από χαρά ή από υαλουρονικό θα σας γελάσω) στις κοσμικές στήλες:
«Αγάπη, είμαστε καλεσμένοι σε ένα γάμο στο Θέατρο Κούριο. Μα άνοιξε μωρό μου καινούργιο club στη Λεμεσό και δεν το πήραμε είδηση; Τι φοράνε; Θεέ μου, πόσα προβλήματα! Χάθηκε καλέ ένα event στη Ψαρού;»
Υποθέτω ωστόσο ότι όταν η σοσιαλιτέ κυρία αφίχθη στη δεξίωση αντιλήφθηκε ότι δεν πρόκειται περί κέντρου νυχτερινής διασκέδασης αλλά περί του αρχαίου θεάτρου Κουρίου διότι… είχε άλλωστε ξαναπάει εκεί για τις συναυλίες της Απόλυτης.
Η εξήγηση.
Φυσικά η εξήγηση της οικοδέσποινας, πρώην βουλευτού και συνεταίρου σε μεγαλογραφείο (όνομα και μη χωριό) ήταν ότι δεν επρόκειτο περί γάμου. Επρόκειτο περί πολιτιστικού γεγονότος υψηλής τέχνης από αυτά που εσείς οι χώριατοι δεν χαμπαριάζετε. Οι περιχαρείς γονείς ήθελαν λέει να ξεναγήσουν τους υψηλούς καλεσμένους τους στις ομορφιές της Κύπρου και ακολούθως να του μυήσουν στις ιστορίες αγάπης της Κύπρου. Στην ιστορία του Ριχάρδου και της Βερεγγάριας. Με τενόρο. Και σοπράνο. Και κεράστηκαν λέει από το αναψυκτήριο του Κουρίου. Ομολογώ ότι αυτό το αναψυκτήριο που κερνά άπερολ σπριτζ σε καρακολωνάτο ποτηράκι με ξεπερνάει!
Αχάπαροι.
Αλλά που να καταλάβετε εσείς από υψηλή τέχνη. Χώριατοι! Στο δικό σας γάμο χορεύατε «Σ’ αγαπάω κοίτα» και Ζαφείρη Μελά πάνω στα τραπέζια. Και φώναζε από μεγαφώνου ο κουμπάρος να μετακινηθεί το διπλοκάμπινο που εμποδίζει τα οφτά. Άρα δεν έχουμε καμία προσδοκία να δείξετε κατανόηση στην υψηλή τέχνη. Ούτε και να κατανοήσετε τις πολιτιστικές ανησυχίες της αγγλόφωνης αστικής σοσιαλιτέ δεξιάς του τόπου μας. Οπόταν κάθε προσπάθεια να δείξετε κατανόηση είναι μάταιη.
Ατραξιόν.
Πλέον η μπάλα είναι όμως στα χέρια του ΚΟΤ.
Από τη στιγμή που αρχίσαμε να εντάσσουμε τους αρχαιολογικούς χώρους στην κατηγορία «wedding venue» είναι μια χρυσής τάξης ευκαιρία να εντάξουμε όλες τις αίθουσες δεξιώσεων γάμου στα «tourist attractions». Αυτό κι αν είναι άλλωστε η πολιτιστική κληρονομιά μας! Γιατί κακά τα ψέματα, κι εμείς όλοι οι ιθαγενείς έχουμε επισκεφτεί τα τελευταία πολλαπλάσιες φορές από ότι τα πρώτα.
Και πριν το ξεχάσω. Μη σας μπαίνουν καημένοι μου τώρα ιδέες και να τρέχουμε για τα θαφκιά σας στους Τάφους των Βασιλέων. Σας αρκούν και οι ναοί του Παγκαριότατου.
Υστερόγραφο.
To μόνο σίγουρο είναι τα αππώματα της ψωνισμένης σοσιαλιτέ (μη χε) κοινωνίας μας. Δικαιολογημένη μεν η αντίδραση, αλλά είναι και μια υπερβολή σε αυτούς που ολοφύρονται για το ατυχές συμβάν. Εδώ που τα λέμε δεν νυχτοξημερωνόμαστε και στα αρχαία μας. Για άλλη μια φορά χάσαμε τη μπάλα. Και κυρίως χάσαμε το μοναδικό που έπρεπε να κρατήσουμε από τα «αρχαία». Το μέτρο. Και καλό μας καλοκαίρι!
Γράφει: Λεόντιος Φιλοθέου
Follow: @leontios_
