GuruPolitico.
Σχόλια, «καρφιά», πληροφορίες και ειδήσεις με την οπτική των Guru του πολιτικού παρασκηνίου…
Καθαρές κουβέντες!
Μια ζωή όλο απορίες είμαι. Γιατί το ένα, πώς και γιατί το άλλο…
Για παράδειγμα, τις τελευταίες μέρες παρακολουθώντας όλη αυτή την ομοβροντία δηλώσεων κατά των επισκέψεων μαθητών μας σε μνημεία στις κατεχόμενες περιοχές, βάλθηκα να ερμηνεύσω το κεντρικό σύνθημα με το οποίο μεγαλώσαμε και μεγαλώνουμε όλες τις μεταπολεμικές γενιές: «Δεν ξεχνώ»!
Πρώτα πρέπει να συμφωνήσουμε Τι δεν ξεχνούμε. Αν θέλουμε να είμαστε σωστοί, στο καλάθι θα πρέπει να βάλουμε όλες τις ψηφίδες του παζλ κι όχι επιλεκτικά αυτές που μας συμφέρουν: Δεν ξεχνώ την εισβολή, τον ξεριζωμό, τις βαρβαρότητες του εισβολέα, τη βεβήλωση των μνημείων μας… αλλά την ίδια στιγμή δεν ξεχνώ την προδοσία, το ρόλο της ΕΟΚΑ Β, του Γρίβα, του Μακάριου, τον εμφύλιο, τον μεγαλοϊδεατισμό, τις διακοινοτικές συγκρούσεις του 63, του 67 και γενικά όλα εκείνα που μας οδήγησαν στην καταστροφή του 74…
Αν συμφωνήσουμε στο αντικείμενο της μνήμης, τότε θα πρέπει να ψάξουμε και να προωθήσουμε όλους εκείνους τους τρόπους για επίτευξη του αρχικού στόχου. Πώς θα πετύχω να διατηρήσω άσβεστη τη μνήμη; Άραγε είναι αρκετό να κάνουμε απλώς ιστορικές αναφορές, να δείχνουμε εικόνες και να μεταδίδουμε από γενιά σε γενιά τις εμπειρίες και τα βιώματα των γονιών και των παππούδων μας; Συνήθως δεν ξεχνούμε προσωπικές εμπειρίες και δικά μας βιώματα, όχι τρίτων. Γιατί λοιπόν θεωρείται «αμαρτία» να πάρω τους μαθητές μου - όσους θέλουν εννοείται - να δουν με τα ίδια τους τα μάτια και να θαυμάσουν το μεγαλείο της Σαλαμίνας, του Μπέλαπάις, των Σόλων, του Αγίου Ιλαρίωνα; Γιατί να μην δώσω στα παιδιά την ευκαιρία να περπατήσουν στους έρημους δρόμους της Famagusta και να θαυμάσουν την ασύλληπτη ομορφιά της παραλίας της Καρπασίας; Ίσως τότε νιώσουν κι αντιληφθούν καλύτερα το μέγεθος της απώλειας, αλλά και του παραλογισμού που κυριαρχεί σ’ αυτόν τον τόπο…
Η άποψη που προβάλλουν οι λεγόμενοι «σκληροπυρηνικοί», ότι δηλαδή έτσι συμφιλιώνεται ο μαθητής με την κατοχή ή ότι δήθεν έτσι αναγνωρίζουμε το ψευδοκράτος, είναι υπεκφυγές, κουβέντες χωρίς αντίκρυσμα. Στο κάτω - κάτω, αν βάλουμε στο ένα καλάθι το όφελος και στο άλλο την πιθανολογούμενη «ζημιά», θα καταλάβουμε ότι το πρώτο έχει περισσότερο βάρος και αξία.
Γι’ αυτό, ναι, ως εκπαιδευτικός όχι μόνο δεν θ απαγορεύσω στους μαθητές μου να επισκέπτονται τα κατεχόμενα μνημεία και να προσεγγίζουν με τρόπο ολιστικό την ιστορία του τόπου, αλλά θα το ενθαρρύνω κιόλας!
Εκπαιδευτικός
