«Αν δεν δούμε στην πράξη πώς φτιάχνουμε όλα αυτά που μας ενοχλούν και δεν μας αρέσουν, πού συμφωνούμε όλοι μεταξύ μας ότι «ή στραβά αρμενίζουμε ή στραβός είναι ο γιαλός», κανείς από όσους σήμερα απαξιώνουν δεν πρόκειται να γυρίσει και να κοιτάξει τους πολιτικούς χωρίς να μειδιάσει».
Με τις εκκλήσεις των πολιτικών και του εφόρου εκλογών για να εγγραφούν οι νέοι ψηφοφόροι στους εκλογικούς καταλόγους, αποτέλεσμα δεν πιστεύω να δούμε. Όχι γιατί δεν πιστεύω στις εκκλήσεις, αλλά γιατί κανείς, ιδιαίτερα στις μέρες μας, δεν μπαίνει στον κόπο να ασχοληθεί με οτιδήποτε θεωρεί «απόμακρο» και «ξένο». Και η αλήθεια είναι πως καταφέραμε δυστυχώς να απομακρύνουμε την πολιτική διαδικασία από την κοινωνία. Πόσο δύσκολο είναι να μειώσουμε την απόσταση σήμερα; Να καταφέρουμε να πείσουμε τους πολίτες και τους νέους, ιδιαίτερα, πως η πολιτική τους αφορά, πως οι αποφάσεις της Βουλής τούς επηρεάζουν και πως με την ψήφο τους στέλνουν μηνύματα προς όλους τους αποδέκτες; Πρώτα-πρώτα, χρειάζεται «το σύστημα», ό,τι σημαίνει για τον καθένα αυτή η λέξη να μην μας ταλαιπωρεί και ως πρώτο βήμα να καταργήσουμε τη διαδικασία εγγραφής στον εκλογικό κατάλογο. Όποιος έχει ταυτότητα και κυπριακή ιθαγένεια να δικαιούται να ψηφίζει χωρίς να χρειάζεται η γραφειοκρατική και χρονοβόρα διαδικασία της εγγραφής. Για ηλεκτρονική ψηφοφορία θεωρώ πως είναι πολύ πρόωρο να συζητούμε.
Το σημαντικότερο που χρειάζεται να γίνει όμως, το πιο χρονοβόρο και το πιο δύσκολο είναι να πιστέψουμε πως ο τόπος έχει ανάγκη από μία διαφορετική νοοτροπία στον τρόπο που σήμερα αντιμετωπίσουμε την πολιτική ως διαδικασία. Αν δεν δούμε στην πράξη πώς φτιάχνουμε όλα αυτά που μας ενοχλούν και δεν μας αρέσουν, πού συμφωνούμε όλοι μεταξύ μας ότι «ή στραβά αρμενίζουμε ή στραβός είναι ο γιαλός» κανείς από όσους σήμερα απαξιώνουν δεν πρόκειται να γυρίσει και να κοιτάξει τους πολιτικούς χωρίς να μειδιάσει. Όσο συνεχίζουμε να μιλάμε για θεωρητικές λύσεις στα ζητούμενα, όσο πασπαλίζουμε και ωραιοποιούμε τη σημερινή κατάσταση τόσο θα απομακρύνονται οι ψηφοφόροι ή οι εν δυνάμει ψηφοφόροι από τις κάλπες. Αν δεν δώσουμε χειροπιαστές, εφαρμοσμένες και εφαρμόσιμες λύσεις στα ζητήματα και αν δεν έχουμε κατανοητές εισηγήσεις, θα συνεχίσει να μειώνεται το ενδιαφερόμενο για την πολιτική κοινό.
Αυτά, βέβαια, δεν γίνονται σε μία νύχτα. Και κανένας δεν κρατεί μαγικό ραβδί. Οι υπερήρωες επίσης ανήκουν στην ιστορία. Για να γίνουν όλα αυτά χρειάζεται να μιλήσουμε με απλή και κατανοητή γλώσσα, με ξεκάθαρα χρονοδιαγράμματα και συγκεκριμένους αριθμούς. Να εισηγηθούμε πώς θα αυξήσουμε την απασχόληση και σε ποιους τομείς έχουμε στρατηγική να επενδύσουμε. Με χρήματα, ανθρώπους, ώρες και ρίσκο. Όσο δεν χαράζουμε τις στρατηγικές μας και δεν τις ξεδιπλώνουμε, τόσο πιο σκούρο φαίνεται το τοπίο. Όσο συνεχίσουμε να τρέχουμε πίσω από τις ανοικτές τρύπες με άγχος και πανικό, δεν πείθουμε κανέναν νέο να εγγραφεί για να ψηφίσει.
Πράξεις, αυτές χρειάζονται. Από λόγια είμαστε όλοι χορτασμένοι. Είναι η κατάλληλη στιγμή να κάνουμε πράξη όσα λέμε εδώ και καιρό. Στην Παιδεία, στην Υγεία, στον Τουρισμό, στις Υπηρεσίες, στον Στρατό, στη Δικαιοσύνη. Στην εξυπηρέτησή μας, στη μείωση της ανεργίας, στην αύξηση της απασχόλησης, στις επενδύσεις, στην ανάπτυξη. Με συντονισμό μεταξύ των ανθρώπων και των υπηρεσιών, με συνεργασίες και συνέργειες από όσους αποφασίζουν και από όσους θα καλεστούν να υλοποιήσουν. Το ζητούμενο δεν είναι αν μπορούμε να τα κάνουμε όλα αυτά, αλλά αν θέλουμε. Αν εννοούμε τα όσα λέμε. Ιδού η Ρόδος, λοιπόν…
Γράφει: Δημήτρης Μ. Δημητρίου
Follow me: @dmdemetriou
