Για να βρούμε τους καλύτερους θα πρέπει να έχουμε μπροστά μας όλες τις δυνατές επιλογές.
Μη διερωτάστε για τους λόγους που η κοινωνία ξεπέρασε το σύστημα. Ούτε να αμφισβητείτε το αν οι πολίτες είναι πιο προχωρημένοι από τους πολιτικούς. Τους εκάστοτε πολιτικούς, τα εκάστοτε κόμματα. Είναι. Και δεν έχουν και καμία έγνοια, κανένα άγχος αν το πολιτικό προσωπικό τους πλησιάζει ή όχι. Ο καθένας τραβάει τον δρόμο του. Και ο κόσμος δεν έχει επιλογή. Πρέπει να επιβιώσει, πρέπει να δουλέψει. Χωρίς να επιζητά και χωρίς να παρακαλά κανέναν. Άλλωστε, όταν αυτό επιτευχθεί στο εκατό τοις εκατό, θα λέμε πως η δημοκρατία λειτουργεί, πως τα κόμματα είναι σε θέση να νομοθετούν και όχι να βολεύουν.
Για όσο καιρό η πολιτική διαδικασία αφορά μόνο όλους όσοι έχουν καλύτερη μοίρα, όλους όσοι δουλεύουν στα σχολεία, στο δημόσιο, στη Cyta, στην ΑΗΚ, στην Αρχή Λιμένων, στην αστυνομία και στους δήμους η απόσταση της κοινωνίας από τα κόμματα και την πολιτική θα αυξάνεται. Είναι προκλητικό προς τη μεγάλη πλειοψηφία των πολιτών που κάθε μήνα τα βγάζουν δύσκολα, που κάθε μέρα πάνε στη δουλειά τους, όσοι έχουν δουλειά, με άγχος και πίεση αν θα πάνε και την επόμενη μέρα, να άκουγε από τηλεοράσεως και ραδιοφώνου τους συνδικαλιστές των όσων έχουν τις καλύτερες εργασιακές συνθήκες να διαπραγματεύονται από αέρος για να βελτιώσουν αυτές τις συνθήκες. Βέβαια, οι συνδικαλιστές δεν φταίνε, αυτοί τη δουλειά τους κάνουν. Η νοοτροπία μας τα φταίει και ο εγκλωβισμός των πολιτικών στο μικρόκοσμο που λέει πως η κοινωνία είναι όλοι όσοι μας μιλούν, αγνοώντας ή ξεχνώντας την ύπαρξη όλων όσων δεν θέλουν ή δεν μπορούν να τους μιλήσουν.
Και αν λίγο πολύ η συνεχής συζήτηση για όλους όσοι έχουν συντεχνία πίσω τους και διαπραγματεύεται για αυτούς μπορεί να θεωρηθεί συνήθης διαδικασία και να μην εκπλήσσει, με τίποτα δεν συγχωρούνται οι παρεμβάσεις για τα μικρά και τα καθημερινά. Αυτές οι παρεμβάσεις που μπορούν να σου γλυτώσουν μήνες στη γραμμή των κυβερνητικών υπηρεσιών, το τηλεφώνημα για τις μεταθέσεις των στρατιωτών και το ραντεβού στο νοσοκομείο που από χρόνο μπορεί να γίνει σε μία εβδομάδα.
Ο μόνος τρόπος να ξεπεράσουμε μια και έξω όλα αυτά που μας στεναχωρούν και μας αδικούν είναι η πλήρης, ενιαία και ταυτόχρονη ψηφιοποίηση όλων των διαδικασιών με τις οποίες οι πολίτες έρχονται σε επαφή με το Δημόσιο, με την κυβερνητική μηχανή. Να εξαλείψουμε δηλαδή τις ανθρώπινες παρεμβάσεις στις διαδικασίες. Γίνεται. Όχι αύριο ούτε μεθαύριο. Γίνεται σε ορίζοντα δεκαετίας και με τη χρήση ενός και μόνου λογισμικού για όλες τις υπηρεσίες με μοναδιαίο αριθμό για κάθε πολίτη. Το κόστος εγκατάστασης θα είναι χαμηλότερο από όλα τα ξεχωριστά λογισμικά που πληρώνουμε εδώ και δεκαετίες για κάθε υπηρεσία.
Ένα άλλο τεράστιο θέμα που έχει να κάνει με τη σωστή λειτουργία του κράτους είναι και η επιλογή των υπαλλήλων αλλά και των αξιωματούχων του κράτους. Για το προσωπικό, τόσο στις προσλήψεις όσο και στις προαγωγές είδαμε τον Αύγουστο νομοσχέδια που αφορούν τη μεταρρύθμιση του δημόσιου τομέα. Για τους αξιωματούχους, ένας φίλος, που προσωπικά τον θεωρώ από τους εξυπνότερους και πιο μορφωμένους Κύπριους μου είπε πως οι υπουργοί και όλοι οι από τον πρόεδρο διορισμένοι αξιωματούχοι θα πρέπει να επιλέγονται με κλήρωση. Να είμαστε όλοι οι πολίτες υποψήφιοι, ανεξαρτήτως πτυχίων, πολιτικής και κομματικής πείρας, με δικαίωμα άρνησης και προϋποθέσεις που δεν θα καταπατούν το σύνταγμα. Ακραίο; Μπορεί, αλλά τουλάχιστον θα αυξήσει τη δεξαμενή και τις επιλογές μας. Σκεφτείτε το.
Δημοσιεύτηκε και στην Καθημερινή της Κυριακής
Γράφει: Δημήτρης Μ. Δημητρίου
Follow me: @dmdemetriou
