« Όπου δεν υπάρχει έλεγχος τα ανθρώπινα χέρια νιώθουν ελεύθερα να βουτήξουν μέχρι τους ώμους μέσα στην κούπα με το μέλι και να αρπάξουν όσα περισσότερα.»
Η διαφθορά είναι παντού. Καθημερινά βλέπουμε ατασθαλίες σε οργανισμούς και εταιρίες, δημόσιες και ιδιωτικές δεν κάνουν διακρίσεις, που στα μάτια μας πιστεύαμε πως «δούλευαν ρολόι». Ακόμα και στις τράπεζες, που θεωρητικά πάντα, υπάρχει δομημένος και με ιστορία μηχανισμός ελέγχου που μας στοιχίζει και αρκετά λεφτά έχουν διαπραχθεί εγκλήματα κάτω από τα μάτια της κεντρικής τράπεζας που στην καλύτερη σφύριζε αδιάφορα και στην χειρότερη συνεργούσε στην διάπραξή τους.
Όπου δεν υπάρχει έλεγχος τα ανθρώπινα χέρια νιώθουν ελεύθερα να βουτήξουν μέχρι τους ώμους μέσα στην κούπα με το μέλι και να αρπάξουν όσα περισσότερα. Ο ανθρώπινος νους θεωρεί πως ό,τι διαχειρίζεται του ανήκει αφού δεν υπάρχει και κανείς να του θυμίσει πως δεν του ανήκει. Και αν ακόμα θεωρήσουμε πως οι δημιουργοί, οι ιδρυτές ενός εκάστου των οργανισμών είχαν άπειρη αγάπη και μεράκι για αυτά που έφτιαξαν και δεν ασέλγησαν, μάλλον δεν μεταλαμπάδευσαν το ίδιο μεράκι και αγάπη στους επόμενους. Η παντελής απουσία ελέγχου ή ο υποτυπώδεις έλεγχος σε αρκετές υπηρεσίες, άλλες εδραιωμένες και άλλες νεοφανείς, από τις συντεχνίες που προϋπήρχαν ακόμα και αυτής της Κυπριακής Δημοκρατίας, μέχρι και του νεοσυσταθέν ΤΕΠΑΚ, έχουν ως αποτέλεσμα να εκπέμπουμε ως κράτος και ως χώρα μια εικόνα αναρχίας . Και τα πράγματα γίνονται ακόμα χειρότερα σε τομείς όπου υποτίθεται πως υπάρχουν δομές ελέγχου. Και εκεί είναι που λες πως δύο τινά υπάρχουν: Ή λάδωναν τον έλεγχο ή ο έλεγχος απλούστατα δεν κάνει έλεγχο.
Το γεγονός πως δύσκολα θα βρεις υπηρεσία χωρίς θέματα κακοδιαχείρισης και εσκεμμένης διαφθοράς είναι κοινό μυστικό. Από την άλλη είναι άδικο να κατηγορούμε όλους όσους εργάζονται σε όλες αυτές τις υπηρεσίες που είναι και η πλειοψηφίας του εργατικού δυναμικού της Κύπρου. Προφανώς και δεν είναι όλοι ανέντιμοι, προφανώς και δεν τα παίρνουν όλοι. Η μειοψηφία τα κάνει αυτά, που είναι όμως υπεραρκετή για να αμαυρώσει το όνομα και την υπόληψη όλων των υπολοίπων. Το να λέμε σήμερα πως τα πάντα είναι θέμα σωστού ελέγχου και πως αν αυτός ο έλεγχος βελτιωθεί θα διορθωθούν πολλά από τα κακά, είναι το εύκολο κομμάτι. Το δύσκολο είναι να πούμε πως αυτό θα γίνει και πως θα εφαρμοστεί. Με στρατηγικό πλάνο και με χρονοδιάγραμμα. Αν και πάλι πιστεύω πως δεν θα γίνει. Και η πιο ολοκληρωμένη, τελειοποιημένη και μελετημένη εισήγηση να είναι, πάλι θα μπάζει. Γιατί και αυτόν τον τελειοποιημένο έλεγχο θα τον διενεργούν και πάλι άνθρωποι που πρέπει να πιστέψουν σε κάτι άλλο, σε κάτι ανώτερο από τα λεφτά, τα αξιώματα και το power game.
H Κύπρος μας χρειάζεται να έχει ένα τελικό στόχο. Οι Κύπριοι χρειάζεται να πιστέψουμε στην επίτευξη ενός μεγάλου σκοπού, που μπορεί και να ξεφεύγει από τα όρια του εφικτού. Το ξανακάναμε πριν εξήντα χρόνια και τα καταφέραμε. Η ιστορία μας θα πρέπει να μας φωτίσει. Και η σύγχρονή μας ιστορία είναι πιο εύκολο να το κάνει. Ο Αυξεντίου μπορούσε σήμερα να ζούσε. Το ίδιο και οι τέσσερις του Λιοπετρίου, ο Μάτσης, ο Δράκος και όλοι όσοι πέθαναν τραγουδώντας για την ελευθερία ή φωνάζοντας «Μολών Λαβέ».. Μπορούσαν πολύ εύκολα να παραδοθούν. Δεν το έκαναν όμως. Όχι για να τους υμνούμε εμείς σήμερα, αυτό δεν το σκέφτηκαν καν. Το έκαναν γιατί πίστεψαν σε ένα όραμα, σε ένα σκοπό. Πολέμησαν για κάτι πολύ συγκεκριμένο, ορκίστηκαν πως θα υπερασπιστούν την ελευθερία της πατρίδας ακόμα και με την ίδια τους τη ζωή.
Δυστυχώς σήμερα έχουμε ξεμείνει στο δρόμο. Χάσαμε τον προσανατολισμό μας και στερέψαμε από μεγάλους στόχους. Φυσικό επακόλουθο να ψάχνουμε να βρούμε νόημα στα μικρότερα. Κινούμαστε χωρίς πυξίδα και με χαλασμένα τα φρένα. Οι διαδικασίες σωστού ελέγχου είναι ένα από τα πολλά που πρέπει να γίνουν. Οι διαδικασίες καταδίκης των όσων ασέλγησαν είναι άλλο ένα από τα πολλά. Και τα δύο σημαντικά. Το σημαντικότερο όμως είναι να βρούμε τον τελικό στόχο που θα πιστέψουμε όλοι μας για να φτιάξουμε την άλλη Κύπρο, την καλύτερη Κύπρο. Και για να γίνει αυτό χρειαζόμαστε ηγέτες που να μας εμπνέουν, που θα μας πείσουν να πιστέψουμε σε αυτή την πατρίδα, όπως ακριβώς πίστεψαν οι πατεράδες μας πριν εξήντα χρόνια. Το αν τους έχουμε ή όχι είναι τεράστια συζήτηση. Η μόνη σίγουρη απάντηση είναι πως δεν γίνεται να μην τους έχουμε.
Δημοσιεύτηκε και στην Καθημερινή της Κυριακής
Γράφει: Δημήτρης Μ. Δημητρίου
Follow me: @dmdemetriou
