1. Δημιουργήθηκε μια κρίση με αποκλειστική ευθύνη της κυβέρνησης.
Η κυβέρνηση μονομερώς, χωρίς διάλογο, πήρε αποφάσεις για εργασιακά και άλλα θέματα. Χωρίς τεκμηρίωση, χωρίς παρουσίαση των παιδαγωγικών και άλλων επιπτώσεων. Με ένα πρωτοφανή αυταρχισμό που θα ζήλευαν όχι συγχρονες δημοκρατίες, αλλά δικτατορικά καθεστώτα. Είναι χαρακτηριστικό ότι ακόμα και τώρα, η απόφαση του Υπουργικού κρατείται ως επτασφράγιστο μυστικό και μόλις πρόσφατα είδαν το φως πτυχές των αποφάσεων που φαίνεται ότι είναι πέρα των λεγόμενων «4 μέτρων».
2. Οι αποφάσεις της κυβέρνησης δεν έχουν σχέση με το επίπεδο της παιδείας μας. Είναι καθαρά αποφάσεις λογιστικού τύπου που έχουν ως στόχο να εξοικονομηθούν χρήματα. Το επίπεδο του δημόσιου σχολείου βάλλεται από Αβέρωφ Νεοφύτου, Αναστασιάδη, Χαμπιαούρη και άλλους, στα πλαίσια της γνωστής τακτικής απαξίωσης του «αντιπάλου» και καθυπόταξής του κάτω από την κοινωνική κατακραυγή. Η οργανωμένη απαξίωση των εκπαιδευτικών έχει ήδη πλήξει σε μεγάλο βαθμό το δημόσιο σχολείο. Αυτό μπορεί να μην απασχολεί ανθρώπους που θεωρούν ότι το δημόσιο σχολείο είναι «πέταμα λεφτών», πρέπει να απασχολεί όμως ολόκληρη την κοινωνία η οποία στέλνει τα παιδιά της εκεί. Υπό αυτή την οπτική, η συγκρουση κυβέρνησης- εκπαιδευτικών είναι και μια σύγκρουση πρόασπισης του δημόσιου σχολίου ενάντια στην υπόσκαψή του. Οι κύπριοι εκπαιδευτικοί αποτελούν μια από τις ποο σπουδασμένες ομάδες στην Κύπρο αλλά και στην Ευρώπη.
3. Η δραστική μείωση των θέσεων εργασίας στη δημόσια εκπαίδευση αναδεικνύει το τεράστιο σκάνδαλο του Νέου Σχεδίου Διορισίμων. Χιλιάδες άνθρωποι ξεγελάστηκαν λίγο πριν τις προεδρικές εκλογές, παρακάθησαν σε εξετάσεις γνωρίζοντας ένα αριθμό διαθέσιμων θέσεων που η κυβέρνηση Αναστασιάδη είχε ανακοινώσει. Ο αριθμός θέσεων πετσοκόβεται τώρα με βάση τα νέα μέτρα. Έχουμε ήδη καταγγείλει ότι τα μέτρα ήταν προειλημμένα ένα χρόνο πριν. Πρόκειται δηλαδή για πρωτοφανή πολιτική απατεωνιά. Η μη αναγνώριση της εμπειρίας εκπαιδευτικών, η Α8 πλην 2 και τόσα άλλα απλά συνθέτουν την απαράδεκτη εικόνα.
4. Όλο αυτό το διάστημα είμαστε μάρτυρες μιας απίστευτης ανικανότητας χειρισμού ενός σοβαρού διαλόγου. Αν δεν ισχύει αυτό, απλά και πάλι οι κυβερνώντες κοροιδεύουν τους πάντες, υποκρινόμενοι ότι συζητούν, προσπαθώντας να επιβάλουν τις μονομερείς τους αποφάσεις με την πάροδο του χρόνο. Δεν πρέπει να έχει προυπάρξει παρόμοιο φιάσκο στο παρελθόν.
5. Η συγκυρία με το τεράστιο οικονομικό έγκλημα του Συνεργατισμού, δεν μπορεί παρά να γεννά συνειρμούς. Είτε σκοπιμότητας αποπροσανατολισμού, είτε προσπάθειας κάλυψης των τεράστιων οικονομών ζημιών για τα δημόσια οικονομικά που επέφερε το πρωτοφανές οικονομικό έγκλημα των κυβερνώντων στο Συνεργατισμό, με σαφείς ίχνη διαπλοκής και αδιαφάνειας.
6. Η κοινωνία δεν πρέπει να έχει καμιά δυσκολία να διαλέξει στρατόπεδο. Ο καννιβαλισμός ομάδων του πληθυσμού δεν θα βελτιώσει το βιωτικό επίπεδο κανένος άλλου από εμάς τους υπόλοιπους. Απλά αποτελεί τακτική της κυβέρνησης για να επιβάλλει συνεχώς χειρότερα και χειρότερα μέτρα. Νοσοκόμοι, γιατροί δημοσίου, εκπαιδευτικοί, φοιτητές, δικαιούχοι 3Ε, πρόσφυγες που έχασαν τη στεγαστική πολιτική. Ώσπου να έρθει η σειρά των επόμενων. Εδώ η επιλογή είναι μεταξύ της υπεράσπισης της δημόσιας εκπαίδευσης για τα παιδιά μας ή της τάσης ιδιωτικοποίησης και απαξίωσης που (μεχρι αυτή τη στιγμή) εκφράζουν οι κυβερνώντες.
7. Η απαξίωση του συνδικαλισμού, της οργανωμένης έκφρασης των εργαζομένων δηλαδή, είναι βασικό εργαλείο για ξήλωμα των εργασιακών σχέσεων, ιδιωτικοποίηση των πάντων, υποβάθμιση του κοινωνικού αγαθού και επιβολή των αντιλαικών σχεδιασμών.
8. Παρά τις στραβλώσεις που υπάρχουν. Παρά τους κακούς εκπαιδευτικούς που υπάρχουν. Παρά τις υπερβολές που υπάρχουν στη δημόσια εκπαίδευση (πχ αποσπάσεις). Ο αγώνας των εκπαιδευτικών αφορά όλους μας. Εμάς και τα παιδιά μας. Αφορά στην προάσπιση του δημόσιου σχολείου. Αφορά στην προάσπιση του επιπέδου της κοινωνίας μας. Αφορά στη δημοκρατική λειτουργία των θεσμών και στον αναγκαίο διάλογο. Αφορά στο αύριο της πατρίδας. Αφορά τελικά το σε ποια κοινωνία θέλουμε να ζούμε. Η δική μας θέση ειναι ξεκάθαρη. Αυτό το ζητούμενο όμως μπορεί και πρέπει να εκφράσει υπερκομματικά τους πολίτες. Όπως αυτή τη στιγμή εκφράζει και τους εκπαιδευτικούς.
Γράφει: Χρίστος Χριστοφίδης
