Σε αυτό το άρθρο θα αναλύσουμε τις διαφορές μεταξύ της Ελλάδος και της Κύπρου σε σχέση με το χρέος τους, αλλά και τη πολιτική της Τρόϊκας σε σχέση με τις χώρες αυτές και τα αναμενόμενα αποτελέσματα.
Ξεκινώντας από την Ελλάδα, βλέπουμε ότι το Δημόσιο Χρέος (του κράτους) έχει ξεπεράσει το 177% σε σχέση με το ΑΕΠ ενώ βρισκόταν κοντά στο 120%/ΑΕΠ όταν ξεκίνησε ο δανεισμός από τη Τρόϊκα. Σε αυτά τα επίπεδα, το χρέος αυτό δεν είναι βιώσιμο και οποιεσδήποτε ενέργειες (περαιτέρω δανεισμός) απλά μεταφέρουν το πρόβλημα στο μέλλον. Αναμένουμε λοιπόν να δούμε εάν θα υπάρξει “κούρεμα” χρέους μετά τις ελληνικές εκλογές.
Στην περίπτωση του Ιδιωτικού Χρέους (επιχειρήσεις και νοικοκυριά) η Ελλάδα βρίσκεται στο 117%/ΑΕΠ. Περαιτέρω ανάλυση (βλ. Πίνακα πιο πάνω) δείχνει ότι τα νοικοκυριά έχουν περισσότερες καταθέσεις (74%) από δάνεια (63%) και άρα η εξυπηρέτησή τους έχει καλές πιθανότητες, ενώ οι επιχειρήσεις έχουν ένα έλλειμμα κατά 42%/ΑΕΠ (δάνεια 54%/ΑΕΠ και καταθέσεις 12%/ΑΕΠ). Αυτό δεν είναι μακριά από το μέσο όρο της Ευρωζώνης.
Όσον αφορά στην Κύπρο, βλέπουμε μία σχέση στο Δημόσιο Χρέος στο 105%/ΑΕΠ (το οποίο αμφισβητώ γιατί δεν περιλαμβάνει το ELA της Τράπεζας Κύπρου αλλά ούτε και τις κρατικές εγγυήσεις). Συγκρίνοντας το με την Ελλάδα (αν δεχτούμε τον υπολογισμό του κράτους) φαίνεται να είναι πιο διαχειρίσιμο, αν και αρκετά υψηλό.
Το Ιδιωτικό Χρέος όμως της Κύπρου βρίσκεται στο 300%/ΑΕΠ, το υψηλότερο στην ευρωζώνη, με τις κυπριακές επιχειρήσεις να έχουν δανειστεί 152%/ΑΕΠ και καταθέσεις 37%/ΑΕΠ, έχοντας ένα έλλειμμα της τάξης του 115%/ΑΕΠ. Ο μέσος όρος της Ευρωζώνης είναι 26%/ΑΕΠ. Τα κυπριακά νοικοκυριά έχουν δάνεια στο 136%/ΑΕΠ και υψηλότερες καταθέσεις στο 151%/ΑΕΠ και άρα ένα πλεόνασμα του 16%/ΑΕΠ. Η άνιση κατανομή όμως των καταθέσεων και η συνεχόμενη αιμορραγία από τις τράπεζες δεν μας κάνει ιδιαίτερα αισιόδοξους.
Με την πιο πάνω ανάλυση βλέπουμε τις πραγματικές διαφορές των δύο χωρών σε σχέση με το χρέος τους. Το οικονομικό πρόβλημα της Ελλάδας είναι κυρίως το δημόσιο χρέος ενώ της Κύπρου το ιδιωτικό. Και όμως και οι 2 χώρες αντιμετωπίζονται με την ίδια Τροϊκανή πολιτική (βλέπε άρθρο Troikanomics).
Χωρίς να αναφέρω το κούρεμα καταθέσεων στην Κύπρο αλλά και τη διαγραφή πλούτου, είναι ξεκάθαρο ότι με την πολιτική λιτότητας, δηλαδή την σφιχτή δημοσιονομική πολιτική, τους φόρους, τις αναμενόμενες εκποιήσεις, την υψηλή ανεργία και το ταλαίπωρο τραπεζικό σύστημα θα δούμε αυξημένο αριθμό χρεοκωπιών στις επιχειρήσεις. Αν δεν αλλάξει, εάν δεν απαιτηθεί αλλαγή πλεύσης στις παραμέτρους του μνημονίου, θα έχουμε σίγουρα μια χαμένη 10ετία. Στις διεκδικήσεις αυτές πρέπει να είναι και η διαπραγμάτευση βοήθειας για διαγραφή μέρους του ιδιωτικού χρέους.
Όσον αφορά στην Ελλάδα, είναι πλέον ηλίου φαεινότερο, ότι εάν δεν γίνει κούρεμα στο δημόσιο χρέος δεν θα βγει ποτέ από τον φαύλο κύκλο της εξυπηρέτησης ενός μη βιώσιμου χρέους.
Γράφει: Χάρης Σταυρινίδης
