Οι αμερικανικές εκλογές και οι διεξαγόμενες συνομιλίες, πρώτα στο ‘Ορος των Προσκυνητών και τώρα στη Γενεύη, εύλογα μονοπωλούν τη δημοσιότητα.
Η απρόσμενη εκλογή Τραμπ κατέρριψε όλες τις δημοσκοπήσεις. Η μειωμένη υποστήριξη του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος και η διακωμώδισή του στα αμερικανικά ΜΜΕ, δεν εμπόδισαν στην εκλογή του. Οι περιθωριοποιημένες ομάδες και ο αγροτικός κόσμος της Αμερικής, μέσα στην απελπισία τους για τα κοινωνικοοικονομικά προβλήματα, την ανεργία, τις ανισότητες ανάμεσα στα αστικά και αγροτικά κέντρα, ψήφισαν εκδικητικά, τιμωρώντας το υπάρχον πολιτικό κατεστημένο. Οι γυναίκες δεν έδωσαν τελικά τη ψήφο εμπιστοσύνης στη Χίλαρυ.
Η εκλογή Τραμπ δεν συνοδεύτηκε με κωδωνοκρουσίες. Η ΕΕ παρακολουθεί αμήχανη. Η Κύπρος δεν τρέφει ψευδαισθήσεις. Το βαθύ κράτος και το Πεντάγωνο καθορίζουν την αμερικανική εξωτερική πολιτική κι όχι ο εκάστοτε πλανητάρχης.
Ξέρουμε πια, πως στη διεθνή πολιτική σκακιέρα η λεκτική υποστήριξη χωρίς άμεση δράση, είναι γράμμα κενό. Γι αυτό και πρέπει να είμαστε πεισματικά διεκδικητικοί. Με χαμόγελα, διπλωματικές αβρότητες και ευχολόγια δεν επιλύεται το κυπριακό, όσο κι αν ο Μπαν Κι Μουν εκφράζει προσδοκίες για λύση, εντός του 2016.
Στο ίδιο έργο θεατές βρεθήκαμε ξανά, περιφερόμενοι από πόλη σε πόλη, χωρίς επιτυχία. Η τουρκοκυπριακή πλευρά φαίνεται απρόθυμη να απογαλακτιστεί από την Άγκυρα. Εμμένει στις εγγυήσεις και στην εκ περιτροπής προεδρία. Ορέγεται διαμοιρασμό αερίου και πετρελαίου. Ο λεγόμενος Υπουργός Εξωτερικών του ψευδοκράτους Ταχσίν Ερτογρούλογλου παπαγαλίζει όσα κι ο Τσαβούτογλου. Απειλούν για «εναλλακτικές λύσεις, σε περίπτωση αποτυχίας, στη βάση των μοντέλων Ταϊβάν ή Κοσσόβου, μη αποκλείοντας και προσάρτηση των κατεχομένων στην Τουρκία». Σε παρόμοιες δηλώσεις προβαίνει κι ο Ακκιτζί. Επιμένει σε εγγυήσεις, εκ περιτροπής προεδρία και πενταμερή.
Το χάσμα απόψεων είναι φανερό. Κάθε πλευρά διατηρεί τις θέσεις και τις κόκκινες γραμμές της. Οι ξένοι ευσεβοποθούν, προσδοκώντας έστω, ένα υποφερτό συμβιβασμό. Κάτι τέτοιο, θα σήμαινε για τον Μπαν Κι Μουν ενίσχυση της υστεροφημίας του, αφού φέτος ολοκληρώνει τη θητεία του στον ΟΗΕ, ενώ για τον ‘Εσπεν Μπαθ Άιντε περαιτέρω εμπλουτισμό του διπλωματικού του προφίλ, ως διαμεσολαβητής. Αναστασιάδης- Ακκιτζί κερδίζουν τις επικοινωνιακές εντυπώσεις, αφού συνεχίζουν τις διαπραγματεύσεις, παρά τις διαφωνίες. Καθόλου απίθανο να προταθούν και για ένα Νόμπελ ειρήνης, ανεξαρτήτως αποτελέσματος!
Η ΕΕ είναι απούσα στις συνομιλίες. Εγκλωβισμένη σε μια περίεργη σχέση με την Τουρκία, ανέχεται τον καθημερινό εξευτελισμό της, ως θεματοφύλακας αρχών, αφού ο δικτάτορας Ερντογάν παραβιάζει κατάφορα κάθε έννοια δικαίου και ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Με τέτοια δεδομένα, η δική μας πλευρά έχει μόνο μία επιλογή. Να αγωνιστεί πεισματικά και ανυποχώρητα, απαιτώντας πλήρη αποχώρηση του κατοχικού στρατού και απελευθέρωση. Αυτός είναι ο ακρογωνιαίος λίθος της λύσης. Η Ευρωπαϊκή Κυπριακή Δημοκρατία δικαιούται πλήρη απαγκίστρωση από τον ασφυκτικό εναγκαλισμό Αττίλων και εγγυητών αφού συνιστούν αναχρονισμό και κύρια εμπόδια στη λύση.
Ο λαός πρέπει να έχει επαρκή και αντικειμενική ενημέρωση για τις εξελίξεις, χωρίς εσκεμμένη ωραιοποίηση ή δαιμονοποίηση των βασικών πτυχών της λύσης. Επιθυμεί διακαώς να δει άσπρο καπνό από τη Γενεύη.
Ωστόσο, αυτό προϋποθέτει δραστική αλλαγή της αλαζονικής στάσης της Τουρκίας. Απαγκίστρωση Άγκυρας και ψευδοκράτους από εμμονές για εδραίωση των τετελεσμένων της εισβολής με την υπογραφή μας. Η Μόρφου, η Αμμόχωστος ή τα όποια ΜΟΕ δεν προσφέρονται ως άλλοθι για προώθηση του τουρκικού εναλλακτικού σχεδίου Β, για κοσσοβοποίηση, ταϊβανοποίηση ή απόσχιση/ προσάρτηση των κατεχομένων. Ούτε ως εξιλαστήρια θύματα εκβιασμών για κράτος έναντι εδάφους.
Δυστυχώς, Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι, επιτρέψαμε διαχρονικά να είμαστε τα πειραματόζωα της διεθνούς πολιτικής σκακιέρας. Στις δικές μας ράχες επιτρέψαμε να παίζονται παιγνίδια εξουσίας ξένων και ντόπιων. Ας τολμήσουμε, από κοινού, τον μόνιμο απεγκλωβισμό και απογαλακτισμό μας από ξένες εξαρτήσεις και εγγυήσεις, απελευθέρωση κι απαλλαγή από την τουρκική κατοχή. Ας αγωνιστούμε για την ευρωπαϊκή Κύπρο που μας αξίζει, χωρίς παρεκκλίσεις από το ευρωπαϊκό κεκτημένο. Μόνο έτσι θα πάψουμε να είμαστε μαριονέττες στα χέρια τρίτων, που με μαθηματική ακρίβεια μας οδηγούν σε αδιέξοδα με ορατό τον κίνδυνο μόνιμης διχοτόμησης.
Γράφει: Αντιγόνη Παπαδοπούλου
