Μετά από πολύ πιεστικές συνεδριάσεις στα έδρανα της Βουλής και έντονες συζητήσεις για το ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα τελικά η κυβέρνηση «πέτυχε» την ψήφιση του νομοσχεδίου.
Έγιναν όλα τόσο βιαστικά και με πολλή πίεση που μάλλον οι ευάλωτες ομάδες της κοινωνίας μας θα οδηγηθούν σε περισσότερη δυστυχία και νέες περιπέτειες.
Οι συνταξιούχοι, τα άτομα με αναπηρία, οι άποροι και οι μονογονιοί καλούνται να τρέξουν σε διάστημα λίγων ημερών να ενημερωθούν, να υπολογίσουν και να υποβάλουν τις αιτήσεις τους. Αιτήσεις, οι οποίες σύμφωνα με το νομοσχέδιο, θα προεγκριθούν και στη συνέχεια θα εξεταστούν. Εάν κριθεί ότι κακώς έλαβε κάποιος δημόσιο βοήθημα τότε θα κληθεί να επιστρέψει τα χρήματα που έλαβε και μάλιστα με τόκο. Μα είστε σοβαροί; Ζητάτε από τους ανθρώπους που υποφέρουν να βυθιστούν ακόμα περισσότερο στα χρέη; Έχετε συνειδητοποιήσει ότι το κράτος οφείλει να στηρίξει και να δώσει ανάσα στους ευάλωτους; Με ποια λογική πάτε να «επανεκκινήσετε την οικονομία» σπρώχνοντας το λαό σε νέες περιπέτειες;
Ακόμα χειρότερα, τα άτομα με αναπηρία θα «αξιολογηθούν» κατά πόσο πάσχουν από ελαφριάς μορφής αναπηρία ή όχι. Και πάλι ρωτώ: θα φροντίσει το κράτος να βρει χώρους εργασίας σε όσους αξιολογηθούν ότι πάσχουν από ήπια μορφή αναπηρίας; Οι γονείς παιδιών με υπερκινητικότητα, ελλειμματική συγκέντρωση, αυτισμό και σύνδρομο down ζουν με την έγνοια του μέλλοντος των παιδιών τους. Ποιος θα τους φροντίζει, πού θα απασχολούνται, τι θα γίνει όταν οι γονείς αποβιώσουν; Όλα αυτά το κράτος τα λαμβάνει υπόψη όταν βγάζει φιρμάνι για «αξιολόγηση» της πάθησης;
Η λογική της κυβέρνησης ότι για να παίρνει κάποιος βοήθημα θα πρέπει να μένει σε σπίτι μικρότερο των 150 τετραγωνικών είναι εντελώς άτοπη. Για να παίρνουν λοιπόν βοήθημα κάποιοι που έμειναν μόνοι διότι έχασαν σύντροφο, έφυγαν τα παιδιά και ξαφνικά το οικογενειακό σπίτι άδειασε, θα πρέπει αφού έχασαν όλα τα άλλα να χάσουν και το ίδιο τους το σπίτι για να είναι δικαιούχοι του ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος. Δηλαδή, καλούν τους ανθρώπους να πουλήσουν ότι έχουν και δεν έχουν για να μπορέσουν να ζήσουν με «αξιοπρέπεια».
Οι αιτήσεις πρέπει να υποβληθούν εντός ενός μηνός και οι υπάλληλοι του Υπουργείου ακόμα ψάχνουν να καταλάβουν τι σημαίνει «ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα», ποιος δικαιούται τι και τα τηλεφωνικά κέντρα να παίρνουν φωτιά χωρίς βεβαίως ανταπόκριση. Ενώ σε αρχικά στάδια το νομοσχέδιο φαίνεται να είναι κάτι πολύ χρήσιμο κατέληξε να γίνει βραχνάς για όλους: άπορους πολίτες και εργαζόμενους στο υπουργείο. Στη βάση του το νομοσχέδιο είναι σημαντικό και θα έπρεπε να στοχεύει στην εγγύηση ότι ο κάθε άνθρωπος θα έχει καλυμμένα όλα του τα βασικά δικαιώματα. Οι σωστές αποφάσεις όμως χρειάζονται χρόνο, σκέψη και στρατηγική. Εάν η πραγματική έγνοια είναι η στήριξη των πολιτών θα έπρεπε το κράτος να δώσει εργαλεία βοήθειας προς τις ευάλωτες ομάδες και όχι να τους κτυπά με τα εργαλεία στο κεφάλι.
Γράφει: Αλεξία Σακαδάκη
