Η Δεξιά πολλές φορές έχει αποδείξει ότι «ξέρει πολλά από λόγια» τα οποία, όταν κάνει τη δουλειά της, τα «ξεχνά» πράττοντας ακριβώς το αντίθετο.
Η πρόσφατη ιστορία του τόπου προσφέρει πολλά παραδείγματα. Αρκεί μόνο να υπενθυμίσουμε το φιάσκο των πυραύλων S300 οι οποίοι εξασφάλισαν στο Γλαύκο Κληρίδη δεύτερη προεδρική θητεία, αλλά ποτέ δεν έφτασαν στην Κύπρο.
Ο κ. Αναστασιάδης και τα κόμματα που τον υποστήριξαν εφάρμοσαν μαζικά αυτή την παραπλανητική τακτική στην περίοδο των προεδρικών εκλογών. Μια από τις προεκλογικές δεσμεύσεις του Προέδρου ήταν ότι θα διεκδικήσει για την Κύπρο το καλύτερο δυνατόν για την Κύπρο στις διαπραγματεύσεις με την Τρόικα. Με αυτό τον τρόπο οι σημερινοί κυβερνώντες υφάρπαξαν τις ψήφους των πολιτών πουλώντας προσδοκίες ότι αυτοί μπορούν να τα καταφέρουν καλύτερα. Αυτή την προσδοκία το επικοινωνιακό επιτελείο του κ. Αναστασιάδη συμπύκνωσε σε δύο συνθήματα: «Η κρίση θέλει ηγέτη» και η «Κύπρος δεν είναι μόνη». Με αυτά τα συνθήματα γέμισαν προεκλογικά οι δρόμοι σε τεράστιες πολυδάπανες διαφημίσεις.
Μερικές μόνο μέρες μετά τις εκλογές τα δύο συνθήματα (μαζί με όλες τις σχετικές δεσμεύσεις του κ. Αναστασιάδη) συνθλίφτηκαν κάτω από το βάρος της πραγματικότητας. Η Κύπρος στο Γιούρογκρουπ του Μαρτίου 2013 έμεινε απελπιστικά μόνη. Οι αγκαλιές, τα φιλάκια και οι φιλοφρονήσεις της προεκλογικής φιέστας που έστησε στη Λεμεσό ο ΔΗΣΥ μαζί με το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα μετατράπηκαν σε αφόρητες πιέσεις και εκβιασμούς των «φίλων» του κ. Αναστασιάδη. «Μου έβαλαν το πιστόλι στον κρόταφο» δήλωσε ο Πρόεδρος και μονομιάς το σύνθημα «Η κρίση θέλει ηγέτη» έγινε ανέκδοτο. Ανέκδοτο έγινε και η προεκλογική δέσμευση του Προέδρου ότι «δεν συζητώ καν το κούρεμα καταθέσεων».
Η προεκλογική συνθηματολογία για διεκδικητική διαπραγμάτευση, μετεκλογικά άλλαξε ριζικά. Οι κυβερνώντες από ντελάληδες της διεκδίκησης έγιναν προαγωγοί της υποταγής και των εκβιασμών. Αν δεν ψηφιστεί το νομοσχέδιο, ισχυρίστηκαν οι κυβερνώντες, «θα μείνουν απλήρωτοι οι δημόσιοι υπάλληλοι», «θα διακοπεί το χρηματοδοτικό πρόγραμμα», «θα χάσουμε την αξιοπιστία μας». Η πραγματική κρίση έδειξε πόσο κρατάνε τα κότσια του ηγέτη. Κι επειδή ο ηγέτης πήρε απροβίβαστο στις εξετάσεις οι πολίτες δικαίως διερωτώνται: πώς θα συμπεριφερθεί ο ηγέτης αν κάποιοι του βάλουν το πιστόλι στο κρόταφο για το φυσικό αέριο, το Κυπριακό ή άλλο ζωτικό θέμα για την Κύπρο και το λαό;
Οι κυβερνώντες, μετά το κάζο της πρώτης απόφασης της Βουλής, προσπάθησαν να ρελανσάρουν δηλώνοντας ότι αυτοί που απέρριψαν το νομοσχέδιο πρέπει να προτείνουν λύσεις. Δεν θα προτάξουμε το αυτονόητο ότι αυτοί είναι η κυβέρνηση άρα αυτοί θα πρέπει να βρουν τις λύσεις, που προεκλογικά έλεγαν ότι τις είχαν. Θα υπενθυμίσουμε απλά ότι το ΑΚΕΛ εδώ και καιρό υποδεικνύει ότι ο Πρόεδρος πρέπει να κάνει αυτό για το οποίο προεκλογικά είχε δεσμευτεί. Να ζητήσει επαναδιαπραγμάτευση του μνημονίου για τις ιδιωτικοποιήσεις, τις οποίες αυτός πρότεινε και συμφώνησε, και να αναζητήσει εναλλακτικούς τρόπους χρηματοδότησης του χρέους. Με αυτό τον τρόπο ο τόπος μπορεί να γλυτώσει τις ιδιωτικοποιήσεις και ο Πρόεδρος ίσως περισώσει ένα μικρό έστω μέρος της χαμένης αξιοπιστίας του.
Γράφει: Στέφανος Στεφάνου
