Η πρόσφατη συμφωνία των κομμάτων της αντιπολίτευσης για συζήτηση στη Βουλή του θέματος της πορείας υλοποίησης του Μνημονίου και της ανάγκης επαναδιαπραγμάτευσης του, εύλογα δημιουργεί ερωτηματικά ως προς τις πραγματικές προθέσεις όλων αυτών που, είτε λόγω ιδεολογικών αγκυλώσεων, είτε λόγω μικροκομματικών σκοπιμοτήτων ή προσωπικών ατζέντων, αποφάσισαν να ακολουθήσουν το αντί-Μνημονιακό μονοπάτι.
Καταρχάς, όσο αφορά την ενημέρωση της Βουλής, προσωπικά πιστεύω ότι πρέπει να προωθείται σε τακτική βάση, στο πλαίσιο του δημοκρατικού διαλόγου, αλλά κυριότερα, για σκοπούς έγκαιρης ενημέρωσης αναφορικά με το τι θα αναμένεται από το Σώμα, κατά την πορεία εφαρμογής του Μνημονίου. Με αυτό τον τρόπο διασφαλίζεται η εκ των προτέρων ενημέρωση των Βουλευτών για τα σημαντικά Μνημονιακά νομοσχέδια, η οποία, κατά συνέπεια, διασφαλίζει και την εκ των προτέρων διαβούλευση με τα πολιτικά κόμματα, πριν την κατάθεση τυχόν «επίμαχων» νομοσχεδίων στη Βουλή για ψήφιση.
Το θέμα όμως της επαναδιαπραγμάτευση του Μνημονίου εντάσσεται ξεκάθαρα στη σφαίρα του λαϊκισμού και των εντυπώσεων, για δύο βασικούς λόγους.
Πρώτον, και πολύ σημαντικό, φαίνεται ότι τα αντιπολιτευτικά κόμματα δεν έχουν πλήρως συνειδητοποιήσει ότι, αυτή τη στιγμή, η εκταμίευση της έκτης δόσης ύψους €436εκ αλλά και το όλο πρόγραμμα του Μνημονίου, βρίσκεται «στο ψυγείο» μέχρι νεωτέρας, καθώς αναμένεται η απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου σχετικά με την αναφορά του Προέδρου της Δημοκρατίας για τα 4 νομοσχέδια που κρίθηκαν αντισυνταγματικά. Εάν κάποιος έχει παρακολουθήσει με προσοχή τις δηλώσεις από το εξωτερικό για το θέμα των εκποιήσεων, θα είχε αντιληφθεί ότι οι «μανούβρες» ορισμένων κύκλων δεν εντυπωσίασαν καθόλου τους δανειστές μας. Συνεπώς, η επιλογή αυτής της χρονικής στιγμής για τέτοια συζήτηση, μόνο ζημιά μπορεί να προκαλέσει στον τόπο μας.
Επιπρόσθετα, αυτή τη χρονική περίοδο, η καρδιά του τραπεζικού μας συστήματος κτυπά στη Φρανκφούρτη όπου διεξάγονται τα τεστ αντοχής για τις συστημικές τράπεζες, τα αποτελέσματα των οποίων θα κρίνουν το μέλλον του τραπεζικού μας συστήματος. Η προσοχή και η προσπάθεια όλων θα πρέπει να επικεντρωθεί στη σταθεροποίηση του χρηματοοικονομικού μας τομέα, πάνω στον οποίο βασίζεται ουσιαστικά η επιβίωση της οικονομίας μας, και όχι σε ακόμη μία ανούσια προσπάθεια εντυπώσεων για τα μάτια της κοινής γνώμης.
Ο δεύτερος λόγος αφορά τη διαδικασία της επαναδιαπραγμάτευσης. Είναι γνωστό σε όλους ότι κάθε φορά που η Τρόικα έρχεται στην Κύπρο για αξιολόγηση της εφαρμογής του Προγράμματος, γίνεται και η επαναδιαπραγμάτευση του κειμένου του Μνημονίου. Εξού και ο όρος, «επικαιροποιημένο» Μνημόνιο. Συνεπώς, η επαναδιαπραγμάτευση του Μνημονίου είναι μια συνεχής και ομολογουμένως επίπονη διαδικασία, η οποία πραγματοποιείται εδώ και ενάμιση χρόνο και βελτιώνει, σε μεγάλο βαθμό, τόσο την ουσία των προνοιών του Μνημονίου, όσο και τα χρονοδιαγράμματα υλοποίησης τους.
Η όποια πρόθεση των αντιπολιτευτικών κομμάτων για εκ βάθρων αλλαγές που ουσιαστικά θα στοχεύουν στην κατάργηση μεγάλου μέρους του Μνημονίου, είναι εκτός πραγματικότητας. Πέρα από το γεγονός ότι οι ίδιοι οι δανειστές μας δεν πρόκειται ποτέ να αποδεχθούν αυτή την τακτική, είναι και το γεγονός ότι σημαντικός αριθμός διαθρωτικών αλλαγών όπως το ΓΕΣΥ, η μεταρρύθμιση της δημόσιας υπηρεσίας, οι αποκρατικοποιήσεις, αποτελούν τομές που θα έπρεπε εμείς οι ίδιοι να προωθήσουμε εδώ και χρόνια. Αυτό είναι παραδεκτό από την πλειοψηφία της κοινωνίας που αντιλαμβάνεται τις πραγματικότητες και τους λόγους που μας οδήγησαν σε αυτό το σημείο.
Εάν υπάρχουν πραγματικές προθέσεις για εμπλοκή της αντιπολίτευσης στη διαδικασία διαπραγμάτευσης του Μνημονίου, υπάρχει πάντοτε πρόσφορο έδαφος για συζήτηση. Είμαι της άποψης ότι αυτή η εμπλοκή είναι θεμιτή, καθώς στο τέλος της ημέρας θα δημιουργήσει και συλλογική ευθύνη από όλους για το τι θα γίνει ή δεν θα γίνει για να επιβιώσει αυτός ο τόπος. Συνεπώς, ιδού η Ρόδος, ιδού και το πήδημα.
Γράφει: Σάβια Όρφανίδου
