Το άλυτο Κυπριακό δεν είναι απλώς μια παγωμένη διαμάχη, που κρατά στρατούς στους στρατώνες.
Κρύβει μέσα του στοιχεία που διαιωνίζουν τη σύγκρουση, δηλητηριάζουν την κοινωνία μας και μεταφέρουν τυφλά στις επόμενες γενιές μια ακατανόητη για τον σύγχρονο κόσμο διαμάχη. Το Κυπριακό όσο παραμένει άλυτο, είναι ένα πρόβλημα που απορροφά καθημερινά ενέργεια και οικονομικούς πόρους που χρειαζόμαστε για την οικονομία μας και την κοινωνική συνοχή μας.
Οι διαπραγματεύσεις ανάμεσα στους ηγέτες είναι μια χρυσή ευκαιρία να δώσουν τέρμα στο κακό που καταδυναστεύει τις δύο κοινότητες για μισό αιώνα. Αν συγκρίνει κανείς το μέγεθος των προβλημάτων που αντιμετωπίζουν άλλοι γύρω μας, με αυτά που εμείς καλούμαστε να ξεπεράσουμε και δεν τα καταφέρουμε ούτε αυτή τη φορά, θα είμαστε εντελώς ανάξιοι της ιστορίας, της κουλτούρας, του πολιτισμού και των προσδοκιών των πολιτών μας.
Το πλαίσιο της πολιτικής συμφωνίας για το Κυπριακό, εμείς το καθορίσαμε ήδη από το 1977. Σήμερα, έχοντας υπόψη τις εμπειρίες όλων των προηγούμενων διαπραγματεύσεων, πρέπει να υπερβούμε τις συνήθεις γραμμές που προκάλεσαν τις απανωτές αποτυχίες. Για να το πετύχουμε αυτό χρειάζεται να αναζητήσουμε συμβιβασμούς στηριγμένους στη λογική win – win. Λύση που να κερδίζουν όλοι …
Αυτή δεν είναι και η φιλοσοφία της Ομοσπονδίας;
Εμείς οι Κύπριοι έχουμε επιπρόσθετα ένα μεγάλο πλεονέκτημα που μας διαφοροποιεί από τις εθνικιστικές διαμάχες σε άλλες περιοχές της γης. Μιλάμε για ένα κράτος, μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ένα κοινό κράτος που θα λειτουργεί όχι μόνο του, αλλά μαζί με άλλους «27» σε ένα σύγχρονο δημοκρατικό πολυπολιτισμικό πλαίσιο με εδραιωμένες ελευθερίες, ισχυρό κράτος δικαίου και με σεβασμό στα ανθρώπινα δικαιώματα.
Μιλάμε για δύο κοινότητες που θα έχουν την ευθύνη να διοικούν η κάθε μια την πολιτεία της. Μιλάμε για αλληλοσεβασμό και αναγνώριση της διακριτής ταυτότητας του καθενός.
Όσα προαναφέρω αποτελούν τους πυλώνες μιας νέας πολιτικής και κοινωνικής ζωής που στηρίζεται στη συνύπαρξη. Δυστυχώς για δεκαετίες την έχουμε αρνηθεί. Πάνω στον διαχωρισμό, το φόβο και το μίσος πολλοί από εμάς σκέφτηκαν να οικοδομήσουν καριέρες και συμφέροντα. Σήμερα αντιλαμβανόμαστε ότι τίποτα δεν κερδίσαμε με αυτή την πρακτική. Αντιθέτως φέραμε στους πολίτες της κάθε Κοινότητας και στην Κύπρο ως σύνολο, περισσότερη αβεβαιότητα για το μέλλον, περισσότερη φυγή για τους νέους μας, λιγότερη ανεκτικότητα, λιγότερη κοινωνική αλληλεγγύη.
Για χρόνια επιμέναμε να χωρίσουμε, σήμερα αντιλαμβανόμαστε ότι προέχει να επανενώσουμε. Έχουμε σπαταλήσει δεκαετίες στήνοντας αναχώματα, οδοφράγματα, τείχη και στρατούς για να μας χωρίσουν. Σήμερα οφείλουμε να κατεδαφίσουμε τους φραγμούς και να κτίσουμε ένα ευρωπαϊκό κράτος μέσα στο οποίο η νέα γενιά των Κυπρίων θα λειτουργήσει με αλληλοσεβασμό και σε ομοσπονδιακό πνεύμα.
Σήμερα σε ένα κόσμο που μοιάζει με κινούμενη άμμο, εμείς οι Κύπριοι μπορούμε να δώσουμε σε όλον τον πλανήτη, το πιο γενναίο παράδειγμα ειρήνης, δημοκρατίας, προόδου και ευημερίας. Μπορούμε να κτίσουμε μια κοινή πατρίδα για μας, αλλά περισσότερο για τα παιδιά μας.
Μπορούμε να δημιουργήσουμε ένα νέο αφήγημα για την Κύπρο, που αντί να στηρίζεται στην ιστορική μας διαμάχη, να γίνει φωτεινό παράδειγμα συνύπαρξης σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό ομοσπονδιακό κράτος.
Όπως ξέρετε, δεν μπορούμε να αλλάξουμε την ιστορία, ούτε και την γεωγραφία.
Μπορούμε, όμως να δημιουργήσουμε νέα ιστορία και να κάνουμε τη γεωγραφία της συνύπαρξης το μεγαλύτερο πλεονέκτημα μιας αναγεννημένης πατρίδας.
Γράφει: Νίκος Τορναρίτης
