Είναι βία και παρωδία!
Πρώτον, είναι βία! Αυτό που έκαναν φέτος στα παιδιά μας είναι ψυχολογική βία. Τι άλλο απέμεινε, αλήθεια, να δούμε; Πόσες ακόμη φορές πρέπει να βγούνε οι μαθητές στον δρόμο για να χωνέψουμε όλοι το αυτονόητο; Το σύστημα των εξετάσεων των τετραμήνων είναι αποτυχημένο.
Τα παιδιά που είναι στον δρόμο είναι σε άμυνα. Τα γραφεία της παιδείας έχουν κυριολεκτικά βιάσει και λεηλατήσει τον παράδεισο των μαθητικών τους χρόνων. Τα παιδιά διαδηλώνοντας φόρεσαν κουτιά στα κεφάλια παρωδώντας την προσπάθεια κάποιων να πειραματιστούν με τα εγκεφαλικά τους κύτταρα και με τις σωματικές τους αντοχές.
Τα παιδιά της πρώτης λυκείου φέτος δεν είχαν δικαίωμα να κοιμηθούν. Δεν είχαν δικαίωμα να μην έχουν εικοσάλεπτη και σαραντάλεπτη καθημερινή αξιολόγηση. Τα παιδιά μας αρχικά υποβλήθηκαν σε χιτλερικές εργαστηριακές συνθήκες εκμάθησης και κατάποσης φαστφουντάδικης γνώσης κι έπειτα πέρασαν από μηχανήματα σταστιστικών ελέγχων των αποτελεσμάτων. Αντέδρασαν! Στο παράλογο, ο φυσιολογικός άνθρωπος αντιδρά. Κι, ευτυχώς, ακόμη τα παιδιά μας αντιδρούν. Τους κατηγορούμε ότι αποχαυνώθηκαν στους υπολογιστές και στα ίνσταγκραμ, μα ευτυχώς φαίνεται πως ακόμη δεν έπεσαν σε κώμα. Αντιδρούν!
Γιατί αντιδρούν; Αντιδρούν επειδή κανείς ακόμη δεν κατάλαβε ποιο είναι το νόημα τόσων αξιολογήσεων και εξετάσεων. Επειδή κανείς ακόμα δεν κατάλαβε γιατί συνεχίζουμε να αγνοούμε τις φωνές των παιδιών μας. Επειδή κανείς ακόμα δεν κατάλαβε γιατί να πρέπει να συνεχίσει να υφίσταται ένα σύστημα που είναι αποτυχημένο.
Μέχρι τώρα βγάζαμε τρελά τα παιδιά της πρώτης λυκείου, όσοι δεν είχαν παιδιά στην πρώτη λυκείου ή όσοι καθηγητές δουλεύουν σε γυμνάσια. Μέχρι τώρα λέγαμε ότι υπερβάλλουν λιγάκι. Ότι λόγω ηλικίας τεμπελιάζουν. Ότι ίσως δεν είναι τόσο αποτυχημένο το σύστημα και πρέπει να το επανεξετάσουμε.
Μέχρι τώρα ήταν μόνο αναίσχυντη βία, δικτατορική επιβολή αυτοσχέδιων πειραματικών ασκήσεων στο νευρικό σύστημα των παιδιών.
Όταν πριν λίγες μέρες αποχώρησε πυροβολώντας ο προϊστάμενος της Υπηρεσίας Συντονισμού Εξετάσεων Τετραμήνων και ομολόγησε τον μακρύ κατάλογο όλων των “ιδιαίτερων δυσχερειών’’ της “επίπονης αποστολής” (στα εισαγωγικά λέξεις του αποχωρήσαντος προϊστάμενου), τις τραγικές ασάφειες της ισχύουσας νομοθεσίας, τον “μέγα πανικό που δημιουργήθηκε στα σχολεία, στους εκπαιδευτικούς, μαθητές και γονείς’’, όταν εμμέσως πλην σαφώς υπαινίσσεται την πλήρη άγνοια περί του θέματος του νυν υπουργού που προδικάζει και το τι θα ακολουθήσει, τι άλλο απέμεινε -αλήθεια- να δούμε και να πούμε;
Βιάζουν τη νοημοσύνη όλων μας.
Χρειάζεται σοβαρότητα και σταθερότητα στις απόψεις των εκπαιδευτικών. Οι εκπαιδευτικές οργανώσεις θα πρέπει να βρουν τη δύναμη να αντισταθούν στο παράλογο και βίαιο έργο των γραφείων της παιδείας και να μην προδώσουν την ετυμηγορία της βάσης των καθηγητών κατά της εφαρμογής των εξετάσεων τετραμήνων.
Χρειάζεται να ξεκινήσει ένας νέος διάλογος για εισαγωγή ενός ανθρώπινου συστήματος αξιολόγησης των μαθητών που να δίνει στα παιδιά δικαίωμα στην ουσιαστική μάθηση, στην ευτυχία και στην απόλαυση των μαθητικών τους χρόνων.
