Πριν από μερικές μέρες μαθαίναμε με την κόρη μου λίγη γεωγραφία.
Μεταξύ άλλων, της ζήτησα να μου απαριθμήσει τις πόλεις της Κύπρου. Τις ξέρει, όμως εκείνη τη στιγμή κόλλησε στην τελευταία πόλη. «Κε…», της λέω, για να τη βοηθήσω. «Κερύνεια!», απαντάει.
Επειδή κόλλησε στην Κερύνεια, πήγα να της πω περισσότερα. «Είναι μια πόλη που βρίσκεται ακριβώς πίσω από τον Πενταδάκτυλο», είπα και συνέχισα: «Το ξέρεις ότι υπάρχει θάλασσα πίσω από τον Πενταδάκτυλο;». Το βουνό φαίνεται καθαρά από το παράθυρο του δωματίου της.
Και τότε το συνειδητοποίησα. Η σχεδόν τρίχρονη κόρη μου δεν έχει ιδέα για την εισβολή. Για την κατοχή. Για το ότι η Κερύνεια, η Αμμόχωστος, ακόμη και η μισή πόλη στην οποία εδώ και τρία σχεδόν χρόνια ζει είναι κατεχόμενες. Πώς στο διάολο μπορώ να εξηγήσω κάτι τέτοιο σε ένα μωρό;
Ξέρει ότι η Κύπρος είναι νησί και ότι χρειάζεται να μπούμε σε αεροπλάνο, για να πάμε σε άλλες χώρες. Ισχυρίζεται πάντως ότι… φοβάται τα αεροπλάνα και ότι προτιμά να πάει με ελικόπτερο σε άλλες χώρες! Ξέρει τέλος πάντων κάποια βασικά, αλλά δεν έχει ακριβώς επίγνωση για την όλη κατάσταση στον τόπο της.
Είναι μικρή ακόμη για κάτι τέτοιο, αλλά όταν έρθει η ώρα, ομολογώ πως δεν ξέρω πώς να εξηγήσω στην κόρη μου ότι υπάρχει κατοχή. Ότι η Κύπρος είναι χωρισμένη στα δύο.
Θέλω, βεβαίως, να ξέρει την ιστορία του τόπου της, επειδή όλοι πρέπει να έχουμε αυτή τη γνώση. Να μάθει για την περίοδο 1963-1974, για το 1974, για την Τόχνη, το Παλαίκυθρο. Να μάθει για τον Σουάτ Καφαντάρ και τον Πέτρο Σουππουρή. Όμως, θέλω να τα μάθει όλα αυτά ως πολίτης μιας ενωμένης Κύπρου, όπου ο πόλεμος θα αποτελεί κομμάτι της ιστορίας και όχι της καθημερινότητας.
Αυτό που θέλω είναι να μπορώ να της εξηγήσω ότι δεν ήταν πάντα ενωμένη η Κύπρος. Ότι κάποτε υπήρχαν συρματοπλέγματα που χώριζαν τη Λευκωσία, ότι κάποτε χρειαζόσουνα διαβατήριο, για να πας από το ένα κομμάτι της Κύπρου στο άλλο. Ότι κάποτε στο βουνό που βλέπει από το παράθυρό της υπήρχαν δύο τεράστιες σημαίες που σκοπό είχαν να πικκάρουν τους απέναντι.
Και, αν ενδιαφερθεί για την πολιτική, θέλω να της εξηγήσω ότι κάποτε την Κυπριακή Δημοκρατία τη διοικούσαν μόνο οι Ελληνοκύπριοι και ότι οι Τουρκοκύπριοι για μισό αιώνα δεν αποτελούσαν κομμάτι της πολιτικής, της κοινωνίας, της καθημερινότητας του κράτους που ζει. Ότι ο μπαμπάς της χρειάστηκε να γίνει 17 ετών, για να δει από κοντά για πρώτη φορά Τουρκοκύπριο! Και θέλω όλα αυτά να της ακούγονται περίεργα, εξωγήινα.
Θέλω να Επανενωθεί η Κύπρος Τώρα / #UniteCyprusNow, για να μην χρειαστεί να κάνω μια θλιβερή συζήτηση με την κόρη μου, αλλά μια συζήτηση θετική, ελπιδοφόρα, θριαμβευτική για το πού ήταν και πού έφτασε η Κύπρος.
Γράφει: Ηρόδοτος Μιλτιάδους
