Γι’ αυτό που έχουμε σιγουρευτεί αυτούς τους λίγους μήνες που βρίσκεται ο Ντόναλντ Τραμπ στον προεδρικό θώκο είναι ότι πρόκειται για έναν άνθρωπο που δεν του λείπει ο πλούτος (όχι ότι θα πει όχι για λίγο ακόμα), δεν του λείπει (πλέον) η εξουσία, αλλά εκείνο που τον απασχολεί είναι η υστεροφημία του. Είναι εκείνη η δόξα που προσφέρει την οξύμωρη μετά θάνατον αθανασία.
Προσπάθησε και έπεισε μεγάλο μέρος της ανθρωπότητας ότι τον απασχολεί η παγκόσμια ειρήνη και ότι γι’ αυτήν κοπιάζει.·Ωστόσο, οποιοσδήποτε με την ελάχιστη αντίληψη μπορεί να καταλάβει ότι ο άνθρωπος κάνει μπίζνες. Συνάπτει οικονομικές συμφωνίες μέσω των οποίων προσφέρει προστασία, όπως εκείνη που συναντάμε στον «Νονό» του Κόπολα.
Η γενική τακτική του είναι: έχεις κάτι που να αξίζει; Πετρέλαια, χρυσό, ορυκτό πλούτο; Πολύ ωραία. Θα φροντίσω εγώ να μην σε πειράζουν οι… γείτονες και θα μου προσφέρεις εσύ, με τη σειρά σου, μέρος αυτού του πλούτου. Αυτά, σε πολύ χοντροκομμένες γραμμές.
Θυμήσου τι έκανε με την Ουκρανία. Η πρώτη του έννοια ήταν να κάνει συμφωνία για την εκμετάλλευση του ορυκτού πλούτου της χώρας και μετά να «εγγυηθεί» την ανάμειξή του και να προσφέρει την προστασία του.
Μετά όμως, μάλλον κάτι καλύτερο διέκρινε από την άλλη μεριά και ασχολήθηκε προς τα ’κει και— για να μην μακρηγορούμε —βλέπεις ότι κάθε δεύτερη εβδομάδα αλλάζει πλευρά και συμπάθειες έπειτα από προσωπικές συναντήσεις και μεταμεσονύκτιες τηλεφωνικές συνομιλίες.
Αυτός είναι ο Ειρηνοποιός Ντόναλντ Τραμπ και αυτός είναι ο σκοπός του: να βαφτίσει τις εμπορικές συμφωνίες ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις και να κερδίσει ως μπόνους και ένα Νόμπελ Ειρήνης.Το ζήτησε. Σχεδόν το απαίτησε.
Δεν θυμάμαι στην παγκόσμια ιστορία άλλον… υποψήφιο να επαινεί τον εαυτό του τόσο πολύ και να διατρανώνει το πόσο αξίζει ένα Νόμπελ Ειρήνης. Είδαμε, επίσης, τη μεγαλύτερη ειρωνεία όλων των εποχών: τον άνθρωπο που αιματοκύλισε έναν ολόκληρο λαό, εκείνον που διεξήγαγε την πιο φαντασμαγορική γενοκτονία μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, να προτείνει ποιος αξίζει το Νόμπελ.
Πιο ειρωνικό κι από το να βλέπαμε τον Πέπε και τον Ματεράτσι σε καμπάνια με τίτλο: «Παίξτε καθαρή άμυνα - μην δίνετε τους χιαστούς στο χέρι».
Είδε και απόειδε ο Ντόναλντ με την προνομπελική του καμπάνια, αλλά τελικά δεν είχε το αποτέλεσμα που επιθυμούσε. Όσα τσιράκια κι αν ανάγκασε να του πλέξουν το εγκώμιο, τελικά δεν κατάφερε να του απονεμηθεί (αν και δεν χάνει τις ελπίδες του, μιας και το βραβείο πήγε στη βενεζουελάνικη κλώνο του).
Αλλά οι καλοί δεν χάνονται, αγαπητέ μου αναγνώστη, διότι μέσα σε όλη αυτή την «απελπισία» ήρθε ο από μηχανής ημίθεος κ. Ινφαντίνο, πρόεδρος της FIFA και μέγας υποστηρικτής του Τραμπ, να του προσφέρει έστω ένα θλιβερό κακέκτυπο ενός Νόμπελ Ειρήνης: το πρώτο, νεοσύστατο βραβείο Ειρήνης της FIFA.
—Μην σκας, Δόναλδε μου· δεν στο δίνει η Νορβηγική Ακαδημία, θα σου φτιάξω εγώ ένα και θα στο απονείμω.
—Σ’ ευχαριστώ, Τζιάνι μου· ήμουν έτοιμος να βάλω τη Φινλανδία να κάνει πόλεμο στη Νορβηγία για να πάω μετά να τους τα βρω, με αντάλλαγμα το Νόμπελ του 2026.
Οπότε αυτό και έγινε:
Ο άνθρωπος που θυμόμαστε ότι ξέπλυνε τους θανάτους των εργατών για να ετοιμαστεί η «σκηνή» για το Μουντιάλ του Κατάρ είναι ο ίδιος που, πάνω από τα πτώματα ανθρώπων που έχασαν τη ζωή τους για να βγάλει εις πέρας τη δουλειά, μας ανακοίνωσε πως η FIFA δίνει μαθήματα ηθικής.
Ο άνθρωπος που αποδόμησε την αξία της ζωής των μεταναστών, μέσα σε μία αμερικανική αμερικανιά όπως αποδείχθηκε η τελετή της κλήρωσης του Μουντιάλ, απένειμε στον Τραμπ το μετάλλιο του βραβείου Ειρήνης της FIFA.
Και κατάφερε με την πρώτη κιόλας απονομή του νεοσύστατου βραβείου να του προσδώσει τη φαιδρότητα που του πρέπει. Το απαξίωσε στον μέγιστο βαθμό και το έκανε να μοιάζει στη συνείδησή μας με εκείνα τα αγαλματίδια-Όσκαρ που πουλάνε τα καταστήματα δώρων και γράφουν στη βάση τους: «Στον καλύτερο μπαμπά του κόσμου.»
Ένα βραβείο που, όπως και εκείνο του Τζιάνι Ινφαντίνο, αν έχεις αρκετά χρήματα για να καλύψεις το κόστος του, το αγοράζεις.
Η διαφορά είναι ότι, αν μου το προσφέρει εμένα η κόρη μου, δεν θα νιώσω τόσο ικανός πατέρας, όσο μέγας Ειρηνευτής ένιωσε ο Τραμπ σε αυτή την απονομή–κωμωδία που παρακολουθήσαμε.
Ο παπά - Ράτσης
