Ξέρεις τι έχω παρατηρήσει; Ότι τελειώνουν γρήγορα τα λεφτά.
Ξέρω, δεν ανακάλυψα και τα νησιά Καλαμπάγκος, αλλά τι να κάνω; Κοίταξα στην τσέπη μου και βρήκα ένα χαρτάκι που έγραφε “out of stock”. Να μην το πω;
Τελειώνουν γρήγορα τα λεφτά και παράλληλα δεν αυξάνεται η συχνότητα με την οποία θα έρθουν τα επόμενα. Γιατί, κακά τα ψέματα, δεν θα υπήρχε πρόβλημα να τελειώνει ο μισθός, αν τον λαμβάναμε ανά δεκαήμερο αντί για μία φορά τον μήνα.
Μια χαρά θα ήταν. Ας πάνε το ελαιόλαδο 17 ευρώ το κιλό, να το φοράμε σταγόνα σταγόνα πίσω από το αυτί σαν αιθέριο έλαιο. Ας κοστολογήσουν και την κιλοβατώρα σαν κρυπτονόμισμα του 2017 — που τη μία άξιζε 22 σεντ και την επόμενη 22% του ΑΕΠ της Γκάνας. Δεν τρέχει τίποτα αν ο μισθός μου μπήκε την πρώτη του μηνός και αύριο μπαίνει καινούργιος. Γεια σου ρε μισθέ.
Αλλά όλα αυτά θα ίσχυαν μόνο στην απίθανη περίπτωση που πληρωνόμασταν για να ζούμε και όχι για να φυτοζωούμε. Προς το παρόν, παίρνουμε τον μισθό μια φορά τον μήνα και τελειώνει πιο γρήγορα κι από πρόωρο …ασυρματιστή, όπως έλεγε και το σπουργίτι του Αρκά.
Κι όμως, παρότι όλα αυτά μας φαίνονται αστεία, πίσω τους κρύβεται μια κοινωνία που προσπαθεί να ισορροπήσει ανάμεσα στο «θέλω» και στο «μπορώ». Και η απόσταση μεταξύ τους, όσο πάει, μεγαλώνει.
Αυτό που κάνει την κατάσταση ακόμη πιο παράδοξη, είναι οι συνεχείς αυξήσεις των τιμών — ιδίως όταν παρουσιάζονται μέσα από τις διαφημιστικές προσφορές.
Εκεί το πράγμα που σε κάνει να βλαστημήσεις έστω και καλυμμένα. «Ε, άστο διάλογο!».
Διότι όλοι μας έχουμε κάποια προϊόντα που, είτε λόγω ενδιαφέροντος είτε γιατί τα χρησιμοποιούμε συχνά, παρακολουθούμε τις τιμές τους χωρίς καν να το συνειδητοποιούμε.
Βλέπω λοιπόν διαφήμιση — εντελώς τυχαίο προϊόν: «Προσφορά στα καθαριστικά χαλιών τάδε: μέχρι το τέλος του μήνα με 35% έκπτωση, τώρα μόνο 4,60». Και προσπαθώ να κάνω την απίθανη μαθηματική πράξη για να βρω την αρχική τιμή χωρίς την έκπτωση. Όχι τόσο για να μάθω όντως τη τιμή, αλλά γιατί πριν ενάμιση χρόνο το ίδιο προϊόν στοίχιζε 4,40 χωρίς καμία έκπτωση.
Δηλαδή τώρα, με τη γενναία προσφορά του 35%, κοστίζει περισσότερο απ’ ό,τι έκανε χωρίς προσφορά πριν 18 μήνες. Υπέροχο; Θεσπέσιο.
Ή βλέπεις συγκεκριμένο μοντέλο αυτοκινήτου — όχι νέα έκδοση, ούτε καν facelifted. Το ίδιο ακριβώς που ήταν φρεσκοκυκλοφόρητο πριν από δύο χρόνια. Και όσο κόστιζε τότε η πλήρως εξοπλισμένη έκδοση, κοστίζει τώρα η βασική. Και λες: ήμουν χαζός που δεν το πήρα τότε; Θα είμαι χαζός αν το πάρω τώρα; Ή μήπως, όποτε και να το πάρω, χαζός θα είμαι;
Και κάπως έτσι, ζούμε σε μια πραγματικότητα όπου οι τιμές ανεβαίνουν σαν να θέλουν να πιάσουν κορυφή σε ανάβαση του Tour de France, ενώ οι μισθοί μένουν καθηλωμένοι να κοιτάζουν από το ισόγειο. Ίσως τελικά το μεγαλύτερο θαύμα της εποχής μας δεν είναι η τεχνητή νοημοσύνη, αλλά το πώς καταφέρνουμε κάθε μήνα να φτάνουμε μέχρι του επομένου την πρώτη. Κι αν αυτό δεν θεωρείται υπερδύναμη αναγνώστη μου, τότε πραγματικά, δεν ξέρω τι είναι.
Στο τέλος της ημέρας, ίσως το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να κρατήσουμε την ψυχραιμία μας, το χιούμορ μας και —ιδανικά— ένα κουτί μακαρόνια στο ντουλάπι για κάθε ενδεχόμενο.
Ο παπά - Ράτσης
