Ανέκαθεν, από τον καιρό του Θουκυδίδη μέχρι σήμερα, οι διεθνείς σχέσεις στηρίζονται στις σχέσεις ισχύος και όχι σε εκείνες της δικαιοσύνης ή της ηθικής. Αυτό αποτελεί διαχρονικό αξίωμα.
Ο ισχυρός είναι αυτός που επιβάλλει το «δίκαιο» του, ανεξαρτήτως αν αυτό συμβαδίζει με την ηθική ή όχι. Κύρια επιδίωξη του ηττημένου ήταν — και παραμένει — να διασφαλίσει την καλύτερη δυνατή υπό τις περιστάσεις συμφωνία ειρήνης.
Η λογική του «μέχρι εσχάτων» — ή αν προσαρμόσουμε την έκφραση στον πόλεμο που μαίνεται στην καρδιά της Ευρώπης, «μέχρι και τον τελευταίο Ουκρανό» — μπορεί να ακούγεται εύηχα, όμως στην πράξη ισοδυναμεί με εθνική αυτοκτονία. Δεν είναι τυχαίο ότι μετά από κάθε πόλεμο ή όταν η τελική έκβαση έχει πλέον κριθεί, στο προσκήνιο επανέρχεται η διπλωματία και η λογική του συμβιβασμού.
Περνώντας από το γενικό στο ειδικό, τίθεται το ερώτημα: Στο ουκρανικό μέτωπο ο πόλεμος έχει κριθεί;
Η απάντηση είναι κατηγορηματική: εδώ και καιρό. Στο επίπεδο της ένοπλης αντιπαράθεσης, η Ρωσία έχει επικρατήσει κατά κράτος. Οι ουκρανικές δυνάμεις, παρά τη νατοϊκή στήριξη, βρίσκονται σε κατάσταση κατάρρευσης. Από το Χάρκοβο έως τη Ζαπορίζια και τη Χερσώνα, οι ρωσικές δυνάμεις καταλαμβάνουν το ένα οχυρό μετά το άλλο.
Τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές, μόνο στο Κουπιάνσκ φαίνεται να έχουν εγκλωβιστεί περίπου πέντε χιλιάδες Ουκρανοί στρατιώτες — πέντε χιλιάδες ανθρώπινες ψυχές. Η κατάσταση, όπως εξελίσσεται, είναι μη αναστρέψιμη. Και αυτό δεν το υποστηρίζουν μόνο στρατιωτικοί αναλυτές· το έχει πει πλέον και ο ίδιος ο Τραμπ. Οι μόνοι που αρνούνται πεισματικά να παραδεχτούν την πραγματικότητα — εκτός από το καθεστώς του Κιέβου — είναι οι ηγεσίες της ΕΕ.
Ταμπουρωμένο πίσω από τον ατεκμηρίωτο ισχυρισμό περί «ρωσικής απειλής», το «κονκλάβιο» των Βρυξελλών απορρίπτει να συζητήσει σοβαρά το ειρηνευτικό σχέδιο των 28 σημείων που κατέθεσε ο πλανητάρχης. Αλήθεια, εκτός από την πολεμική βιομηχανία, ποιον εξυπηρετεί αυτή η υπερφίαλη και αδιέξοδη στάση; Σίγουρα όχι την αιμόφυρτη Ουκρανία, ούτε τους φορολογούμενους πολίτες των δυτικών χωρών, οι οποίοι στα τέσσερα χρόνια του πολέμου είδαν τη συμμαχική βοήθεια προς την Ουκρανία να αγγίζει τα 400 δισ. ευρώ. Και όλα αυτά για «ένα πουκάμισο αδειανό — για έναν… Ζελένσκι»!
Το κόστος, βεβαίως, δεν είναι μόνο οικονομικό. Κάποιος πρέπει να υπολογίσει την τεράστια οικολογική καταστροφή που προκαλείται, ενώ επιτέλους οι καρεκλοκένταυροι των Βρυξελλών οφείλουν να αναλογιστούν και τις εκατοντάδες χιλιάδες νέων ανθρώπων — εκατέρωθεν — που άφησαν την τελευταία τους πνοή στα πεδία των μαχών.
Αυτός ο πόλεμος πρέπει να τελειώσει εδώ και τώρα.
Το ειρηνευτικό σχέδιο Τραμπ μπορεί να μην είναι τέλειο, αποτελεί όμως μια βάση για διαπραγμάτευση. Κάθε ημέρα που περνά, η κατάσταση επιδεινώνεται. Κι αυτό πρέπει επιτέλους να το συνειδητοποιήσουν όλοι.
Ω
