Κανείς δεν αμφιβάλλει ότι στο σχολείο ο μαθητής θα πρέπει να μαθαίνει, μεταξύ άλλων γνώσεων πολιτικής αγωγής, το τι σημαίνει ενιαίο κράτος, ομοσπονδία, συνομοσπονδία και άλλα.
Ενημέρωση πρέπει να γίνεται.Όμως θα πρέπει να γίνει κατανοητό στην κάθε κυβέρνηση και στο κάθε υπουργείο Παιδείας ότι πρώτα απ’ όλα σε μια ημικατεχόμενηπατρίδα οι μαθητές πρέπει να διδάσκονται πως θα απελευθερώσουν την πατρίδα τους. Να διδάσκονται την αγάπη για τα κατεχόμενά μας εδάφη ώστε να μην ξεχάσουμε ποτέ, ειδικά οι νέες γενιές, πως πρόκειται για τη μισή μας πατρίδα την οποία πρέπει να συνεχίσουμε να διεκδικούμε από μια κατοχική δύναμη, την Τουρκία. Να διεκδικούμε ολόκληρη τη γη μας και όχι ασκήσεις επί χάρτου για το τι θα πάρουμε πίσω και τι όχι και κυρίως χωρίς να απεμπολούμε ανθρώπινα δικαιώματα αλλά αντίθετα να τα διεκδικούμε ως συστατικό κομμάτι της επιβίωσης ενός λαού. Όλα αυτά μπορεί να ακούγονται αυτονόητα αλλά δεν είναι.
Οι μαθητές θα πρέπει επίσης να μάθουν προστατεύουν και να υπερασπίζονται την Κυπριακή Δημοκρατία, την νομική υπόσταση του κράτους μας, ως βασική προϋπόθεση επιβίωσής μας. Να μάθουν δηλαδή ποια είναι η σημασία της ύπαρξης της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Αφού εντρυφήσουν σ’ αυτά, γιατί όχι να μπουν και στη διαδικασία να μάθουν σε γενικές γραμμές τι σημαίνει και ενιαίο κράτος και ομοσπονδία αλλά και κάποια παραδείγματα ανά τον κόσμο, πετυχημένα ή αποτυχημένα. Όμως, οποιαδήποτε προσπάθεια για πιο βαθυστόχαστες αναλύσεις θα δημιουργήσει προβλήματα αφού υπάρχουν πολλά μοντέλα ομοσπονδίας. Άρα το περιεχόμενο του μαθήματος που προωθείται στα σχολεία έχει μεγάλη σημασία και πρέπει να γίνει γνωστό πριν καθιερωθεί το μάθημα.
Όπως επίσης μεγάλη σημασία έχει ποιοι θα διδάσκουν το μάθημα; Συνταγματολόγοι ή έστω νομικοί που ασχολούνται με τέτοια ζητήματα ή έστω πολιτικοί επιστήμονες; Διότι σε ένα σοβαρό κράτος μόνο αυτοί μπορούν να κάνουν βαθυστόχαστες αναλύσεις για την ομοσπονδία και διάφορα άλλα ζητήματα γύρω από αυτήν.
Η Κυβέρνηση πριν προχωρήσει στην καθιέρωση του μαθήματος θα πρέπει να συζητήσει με όλους τους εμπλεκόμενους φορείς και τα κόμματα και κυρίως να αντιληφθεί ότι δεν μπορούμε να παίζουμε με το τι διδάσκουμε στους μαθητές μας και κυρίως δεν πρέπει να εμπλέκουμε κομματικές απόψεις και στάσεις με τα σχολεία μας και την εκπαίδευση, ωραιοποιώντας ή δαιμονοποιώντας διάφορες μορφές λύσης σχετικά με το κυπριακό.
Γράφει: Γιώργος Σταματίου
