Εκείνη την βραδιά ο ποδηλατικός μας προορισμός κάρμα δεν ξέρω, ήταν ο Άγιος Σωζόμενος, ένα εγκαταλειμμένο μικτό χωριό κοντά στην Ποταμιά που το 64 έγιναν σκληρές μάχες και εγκαταλείφτηκε.
Η διαδρομή πιο δύσκολη από τις συνηθισμένες οπότε έμεινα πίσω μήπως κάποιος δυσκολευόταν. Εκεί πίσω άκουσα να μιλάνε μια ξένη γλώσσα για μένα, οπότε πλησίασα για καταλάβω τι ήταν. Ήταν Τουρκικά, το τελευταίο πράγμα που περίμενα να ακούσω. Γρήγορα πιάσαμε την κουβέντα. Μου είπαν πως τους έφερε ο Σιουκρού, ένας σπουδαίος ποδηλάτης που αγωνίζεται με τα χρώματα της Ομόνοιας. Είπαμε διάφορα, και σύντομα με κάλεσαν να ποδηλατήσω μαζί τους στο βόρειο μέρος, και με χαρά δέχτηκα. Δεν μπορούσα να φανταστώ καλύτερο τρόπο να γνωρίσω τον τόπο μου, πάνω στο ποδήλατο μου.
Έφτασε η Κυριακή, πέρασα το οδόφραγμα του Ledra Palace, ο Erbil με παρέλαβε και μαζί με την γυναίκα του κατευθυνθήκαμε προς την Μόρφου. Συναντώντας τους υπόλοιπους όταν με σύστησαν η έκπληξη τους ήταν φανερή. Ένας Ελληνοκύπριος θα ποδηλατούσε μαζί τους.. Στην διαδρομή που ήταν πραγματικά μαγική και σχεδόν όλοι ήρθαν να μου μιλήσουν, ποιος τούτος ο παράξενος που έρχεται μαζί μας; Η όλη τους συμπεριφορά παρόλη την επιφύλαξη τους με έκανε να νιώθω πως ήμουν το τιμώμενο πρόσωπο. Όταν στο διάλειμμα μας στον Λιμνήτη η Bebe όταν είδε πως δεν έφερα μαζί μου κάτι να φάω μοίρασε το σάντουιτς της και μου το έδωσε. Βούρκωσα. Αυτούς με έμαθαν να μισώ από μικρό παιδί; αυτοί είναι όντως οι εχθροί μου αναρωτήθηκα.
Πέρασαν μέρες, ήρθε η επόμενη πρόσκληση, πάμε Καρπασία, θα έρθεις; Ο φίλος μου ο Κτωρής μου μυθοποίησε την περιοχή, έπρεπε να την δω με τα μάτια μου, δεν θα έχανα την ευκαιρία. Όταν συνάντησα ξανά την παρέα η έκπληξη της προηγούμενης φοράς είχε μετατραπεί σε χαμόγελο, χαμογελούσα και εγώ. Ήταν η σειρά της ντροπαλής Οσλέμ να με πλησιάσει, ήταν η μόνη που δεν μου μίλησε την προηγούμενη φορά. Με ρώτησε γιατί ήμουν εκεί, η απάντηση μου αυτονόητη, γιατί θέλω να γνωρίσω τον τόπο μου. Πως και η Καρπασία είναι πατρίδα μου, πως κάποιες τυπικές διαδικασίες αλλά και άναρθρες κραυγές διαφόρων, δεν μπορούν να μου την στερούν άλλο.
Όταν της είπα πως είμαι από την Λεμεσό η ματιά της άστραψε. Είμαστε συντοπίτες μου λέει. Γεννήθηκα στην περιοχή του Αγίου Αντωνίου, βρέφος ήμουν όταν γίναμε πρόσφυγες το 74, αλλά δεν πήγα ποτέ. Η συζήτηση άναψε, ξαφνικά είχαμε τόσα πολλά να πούμε. Της έλεγα για το πόσο ομόρφυνε η περιοχή, το πόσο έχει αλλάξει η πόλη ενθαρρύνοντας την να πάει, όπως η Καρπασία είναι και δική μου πατρίδα, άλλο τόσο και η Λεμεσός είναι δική της. Εκεί ξέσπασε, το σκέφτομαι συνέχεια αλλά δεν πάω, ξέρω πως δεν μας θέλετε, μας θεωρείτε Τούρκους, μα εμείς Κύπριοι είμαστε, απλά μιλάμε Τουρκικά. Είμαστε και εμείς Κύπριοι Γιάννη είπε ξανά πιο έντονα αυτή τη φορά. Όταν πας πίσω να τους το πεις, σε παρακαλώ να το κάνεις. Στο υπόσχομαι Οσλέμ, στο υπόσχομαι, θα το κάνω.
Γράφει: Γιάννης Μαρθάρης
ιδρυτικό μέλος της Ομάδας Κύπρος ΟΚ.
Twitter: @MartharisY
