Η προχθεσινή ομιλία του Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας είχε μία αρκετά μακροσκελή εισαγωγή που ορθά ονόμασε «Βάση Λύσης του Κυπριακού προβλήματος».
Για κάποιους, αυτό το μέρος της ομιλίας ήταν κουραστικό. «Μα τα ξέρουμε αυτά τι τα επαναλαμβάνει;».
Όχι, δεν τα ξέρουμε.
Όταν εν έτει 2016 υπάρχουν πολιτικά στελέχη τα οποία με απίστευτη ελαφρότητα ζητούν αλλαγή από την ομόφωνα Κυπριακή χαραγμένη εθνική στρατηγική με την οποία έχει συμφωνήσει η διεθνής κοινότητα και οι φορείς της, τότε ο Πρόεδρος οφείλει να τα πει όλα από την αρχή.
Το μόνο που μου έλλειψε σε αυτό το κεφάλαιο, ήταν μια καταληκτική φράση που να έλεγε:
«Αντιλαμβανόμαστε λοιπόν κυρίες και κύριοι Βουλευτές, πως οποιαδήποτε εγκατάλειψη των αρχών της λύσης έτσι όπως έχει συμφωνηθεί στο πλαίσιο του ΟΗΕ και των υπόλοιπων ισχυρών παικτών και εταίρων μας, απλά, θα μας άφηνε μόνους παρέα με την Τουρκία.
Αυτό είναι που επιθυμείτε ως προοπτική για τον λαό μας;»
Να περάσουμε τώρα στον κο Σιζόπουλο. Ο οποίος είναι εκ των πρωταγωνιστών της θεωρίας της συσκότισης, δεν χάνει ευκαιρία να διατυμπανίζει πως ο Πρόεδρος λειτουργεί ερήμην των πάντων, δεν ενημερώνει, γενικώς, ένα «δεν» είναι ο Πρόεδρος της ΕΔΕΚ.
Ο οποίος, αν και ήταν ενήμερος για τη χθεσινή συνεδρία της Βουλής, υποθέτω μάλιστα πολύ πιο έγκαιρα απ’ ότι εμείς οι «απλοί πολίτες» φρόντισε να λάμψει δια της απουσίας του- γιατί ήταν στο εξωτερικό. Υποθέτω πως ήταν ζήτημα ζωής και θανάτου αυτό που τον εμπόδισε να παραστεί και δεν του επέτρεψε να αλλάξει κατά το ελάχιστο το ταξίδι του.
Και το αναφέρω, γιατί χτες το πρωί σε ένα ραδιόφωνο είπε πως την ώρα που ξεκινούσε ο κ. Αναστασιάδης την ομιλία, εκείνος ήταν στο αεροπλάνο.
Ο κος Σιζόπουλος μαζί με τον κο Νικόλα Παπαδόπουλο και τον κο Λιλλήκα είναι εκείνοι που σε διαφορετικούς τόνους ο κάθε ένας- και για διαφορετικούς λόγους- διαμαρτύρονται για το «σκοτάδι» στο οποίο κρύβονται χαμένες οι φοβερές και τρομερές αλήθειες των διαπραγματεύσεων.
Στηρίζονται στην κλασική πια αρχή που έχει αποδοθεί στον Γκαίμπελς: «Πες, πες, κάτι θα μείνει».
Το αποτέλεσμα, γνωστό και τραγικό. Μέρος της κοινής γνώμης, ημών των κοινών θνητών δηλαδή, που δεν έχουμε την πολυτέλεια να παρακολουθούμε τα πάντα με πάσα λεπτομέρεια, μπορούμε να πιστέψουμε στο τέλος, πως πράγματι, οι διαπραγματεύσεις γίνονται «εν κρυπτώ και παραβύστω» και εκείνοι, δεν γνωρίζουν τίποτα. Και όμως…
Τόσο το ΔΗΚΟ όσο και η ΕΔΕΚ έχουν δικούς τους εντεταλμένους εμπειρογνώμονες, που τα ίδια τα κόμματα πρότειναν και ο Πρόεδρος αποδέχθηκε, και στελεχώνουν τις εφτά θεματικές επιτροπές και με το έργο τους στηρίζουν την διαπραγματευτική ομάδα.
Θέλετε δηλαδή να πιστέψουμε πως αυτοί οι άνθρωποι δεν βλέπουν, δεν ακούν, δεν ξέρουν, έχουν περιέλθει σε κατάσταση αφασίας και δεν ενημερώνουν τις πολιτικές ηγεσίες τους;
Δεν αντέχει στη λογική αυτή η κατασκευή.
Άλλο ένα παραμύθι, που χτες καταρρίφθηκε, όχι γιατί έτσι το θέλει ο γράφων, αλλά γιατί έτσι είναι.
Καταρρίφθηκε όμως; Ναι, υπό την αίρεση πως ο έχων ώτα ακούειν ακουέτω.
Όπως έγινε θρύψαλα το σκιάχτρο της «παρθενογένεσης». Και της όποιας πιθανής απόσχισης. Και της «υποταγής» σε μία τουρκική πλειοψηφία. Όχι μόνο γιατί τα είπε ο Πρόεδρος. Κυρίως γιατί τα φόβητρα που προβάλλουν ορισμένοι, δεν υπάρχει περίπτωση να γίνουν δεκτά από τον ΟΗΕ, την ΕΕ, τη διεθνή κοινότητα. Και, ασφαλώς από εμάς. Η ανάγκη όλων των ¨συνιστωσών του Κυπριακού για λύση, είναι –αυτή την ώρα- τεράστια.
Δεν θα επιχειρήσω…ανάλυση της Προεδρικής ομιλίας.
Θεωρώ πως ήταν ιδιαίτερα χρήσιμη, νηφάλια, και πλήρης.
Κυρίως αν κατάφερε, όχι να αποδυναμώσει τον αντιπολιτευτικό λόγο-κανείς δεν επιθυμεί κάτι τέτοιο-αλλά, να εξωθήσει τους «αντί» σε παραγωγικό λόγο που να σχετίζεται, έτσι για αλλαγή, και με την πραγματικότητα. Λίγη αλήθεια, δεν έβλαψε ποτέ κανέναν. Η ομιλία, βρίσκεται στο διαδίκτυο, έγγραφη και σε video. Όποιοι θέλουν, μπορούν να την μελετήσουν. Ελπίζω κάποιοι που ενώ ασκούν κριτική (υβρίζουν) στον Πρόεδρο και την ίδια στιγμή ομολογούν ανοιχτά πως ούτε είδαν ούτε άκουσαν την ομιλία του στη Βουλή, να διαθέτουν μια στοιχειώδη αντίληψη της γελοιότητας τους.
Φάνηκε ξεκάθαρα από όσα ειπώθηκαν στη Βουλή την Πέμπτη το βράδυ, πως η Λύση, είναι στην πραγματικότητα το «Ξεκλείδωμα».
Ξεκλείδωμα μιας πολλαπλά αμπαρωμένης πόρτας με τα πρώτα λουκέτα να μπαίνουν στη δεκαετία του 60 και το τελευταίο το 1974.
Στη μια όψη της πόρτας, συνωστίζεται η Κύπρος- ολόκληρη η Κύπρος.
Από την πίσω μεριά, το μέλλον. Ίσως, αν συνειδητοποιήσουμε πως για πολλές δεκαετίες η χώρα μας είναι πετρωμένη κι ακίνητη με τα όποια καλά που γίνονται να οφείλονται στις (κυριολεκτικά) ηρωικές προσπάθειες ελάχιστων, τότε μπορεί και να αποφασίσουμε να ξεκλειδώσουμε τα λουκέτα, να ανοίξουμε την πόρτα και να ανοίξει ο δρόμος για εμπρός.
Με τους νέους ανθρώπους μαζί. Birlikte, μαζί, να απαλλαχθούμε από τα ψέματα.
@pittasgeorge
Γράφει: Γιώργος Πήττας
