«Η κοινωνία είναι πολύ πιο προχωρημένη από τους πολιτικούς. Στην ελεύθερη οικονομία, στο παζάρι, έχουμε μάθει όλοι να αναλαμβάνουμε τις ευθύνες των κακών και λανθασμένων επιλογών».
Το να λες «ξέρω πολλά για πολλούς» και να απειλείς πως θα ανοίξεις το στόμα σου αν συνεχίσει ο πόλεμος εναντίον σου, είναι μια λογική που μας έφερε σήμερα εδώ που μας έφερε. Όταν μάλιστα αυτά τα λέει πρόεδρος κοινοβουλευτικού κόμματος, τότε διαπιστώνεις πως έχουμε ξεφύγει από την επικινδυνότητα και βρισκόμαστε σε ελεύθερη πτώση. Αν είχαμε σοβαρή δικαστική εξουσία θα έπρεπε αυτεπάγγελτα ο γενικός εισαγγελέας να καλούσε τον Μαρίνο Σιζόπουλο και να τον εξανάγκαζε να τα πει όλα για όλους. Και αν ήμασταν φυσιολογική χώρα θα έπρεπε την επόμενη μέρα να προχωρούσε σε παραίτηση.
Αυτή η συνήθεια, με όποιον βρεθεί στην γωνιά να ρίχνει απειλές προς πάσα κατεύθυνση και σε πολλούς αποδέκτες, πως αν δεν σταματήσετε να με πυροβολείτε θα εκδικηθώ πρέπει να τελειώσει άμεσα. Όπως και η λογική που λέει πως αυτό που κάνω εγώ, πολύ παράνομο, λίγο παράνομο, καθόλου παράνομο, ηθικό ή ανήθικο δεν έχει σημασία, το κάνουν και άλλοι πενήντα ή εκατόν. Εμένα βρήκατε να κυνηγήσετε; Αυτά, προσωπικά όταν τα ακούω από το ραδιόφωνο στο αυτοκίνητο θέλω να πάω να τρακάρω. Δεν πιστεύω στα αυτιά μου. Ιδιαίτερα ο πρόεδρος ενός κόμματος, δεν έπρεπε να ρωτά, και σε τρίτο πρόσωπο μάλιστα, αν κρύβονται άλλοι λόγοι πίσω από το δικό του κυνηγητό; Και γιατί δηλαδή θα έπρεπε να υπερτερούσε σε «ασυλία» σε σχέση με τους συναδέλφους του ιατρούς, όπως ο ίδιος λέει, που κάνουν το ίδιο; Ο Μαρίνος Σιζόπουλος θα έπρεπε να ήταν επτά φορές περισσότερος προσεκτικός απ΄ οποιονδήποτε άλλο συνάδελφό του. Και δεν θα έπρεπε να διερωτάται αν κρύβονται και άλλοι λόγοι λες και χθες πάτησε το πόδι του στην πολιτική παλαίστρα.
Το ζητούμενο όμως δεν είναι αυτό. Και αλίμονό μας αν ήταν αυτό. Το μέγα θέμα παραμένει η νοοτροπία και ο τρόπος αντιμετώπισης των θεμάτων από τους πολιτικούς. Η στο μυαλό του έστω νομιμοποίηση πως έχει το δικαίωμα να παίζει πιγκ πογκ με τις απειλές. Το μέτρο της ηθικής είναι το ζητούμενο. Όταν οι πολίτες ακούνε έναν αρχηγό κόμματος να προσπαθεί να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα, με επιχειρήματα μαθητών δημοτικού για το ποιος ξεκίνησε τον καβγά, ψάχνουμε ακόμα τους λόγους που η κοινωνία έριξε μαύρη πέτρα πίσω της; Όταν οι πολιτικοί μας δεν μπορούν ούτε τα βασικά να καταλάβουν, δεν έχουν το θάρρος να βγούνε και να πούνε πως μάλιστα εδώ ευθύνομαι και είμαι έτοιμος να αναλάβω τις ευθύνες των όσων έκανα τι άλλο να περιμένουμε; Το να συνεχίσουμε να ρίχνουμε τις ευθύνες στον Χατζηπετρή, στις σκευωρίες, στα συμφέροντα, στα όσα έρχονται πετυχαίνουμε ότι ακριβώς δεν θέλουμε. Την περαιτέρω απαξίωση.
Η κοινωνία είναι πολύ πιο προχωρημένη από τους πολιτικούς. Στην ελεύθερη οικονομία, στο παζάρι, έχουμε μάθει όλοι να αναλαμβάνουμε τις ευθύνες των κακών και λανθασμένων επιλογών. Έχουμε φάει τα μούτρα μας προσπαθώντας να κρύψουμε τις αδυναμίες μας ρίχνοντας τις ευθύνες μας σε άλλους. Λογοδοτήσαμε όταν απειλήσαμε πως θα ανοίξουμε το στόμα μας και θα πούμε πράγματα που θα κάψουν πολλούς. Μέχρι πότε οι πολιτικοί μας θα απολαμβάνουν τα προνόμια ενός «άυλου Βατικανού» όπου θα λένε ότι γουστάρουν και όλα θα είναι μέλι γάλα;
Χρειάζεται τόλμη την τρίτη και την τέταρτη εξουσία. Η εισαγγελία να ζητά εξηγήσεις από τον εκτοξευτή τέτοιων απειλών και προειδοποιήσεων και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης να πιέζουν για να οδηγηθούν όλοι όσοι κάνουν τους τζάμπα μάγκες από τα ερτζιανά να καταθέσουν όλα όσα ξέρουν. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος, ούτε να βγουν στην φόρα οι βρομιές, ούτε να σταματήσει αυτός ο μέχρι σήμερα άσφαιρος πόλεμος. Μπουχτίσαμε από τα παλικάρια των ραδιοφώνων και από την τζάμπα μαγκιά. Καιρός να κάνουν πράξη τις απειλές τους. Είτε με το καλό είτε με το ζόρι…
Γράφει: Δημήτρης Μ. Δημητρίου
Follow me: @dmdemetriou
