Εκνεύρισε την δημοσιογράφο Ελένη Βρεττού και πολλούς ακροατές με τον εριστικό του λόγο, σήμερα το πρωί στο Τρίτο του ΡΙΚ, ο αντιπρόεδρος της οργάνωσης των καθηγητών ΟΕΛΜΕΚ, ο οποίος κατάγγειλε τις αποφάσεις που πήρε το Υπουργικό Συμβούλιο, για τον τάχα εξορθολογισμό των δαπανών του Υπουργείου Παιδείας και Πολιτισμού. Ωστόσο ο άνθρωπος, παρά τον προκλητικό του τόνο, είπε ωμές αλήθειες.
Αυτό που επιχειρεί η κυβέρνηση με το ψευδοπρόσχημα του εξορθολογισμού, δεν είναι τίποτε άλλο παρά ιταμή επίθεση εναντίον των εκπαιδευτικών, με μια ασύλληπτη προχειρότητα από πλευράς του Υπουργείου Παιδείας, η οποία επιβεβαίωνεται κι από την εξίσου ασύλληπτη προχειρολογία και ψευδολογία αντί σοβαρής επιχειρηματολογίας από τον υπουργό Κώστα Χαμπιαούρη.
Δεν ξέρω αν ο υπουργός προκάλεσε το νέο αυτό τυφώνα στα της παιδείας, λόγω της προφανέστατης ανεπάρκειάς του ως πολιτικός προϊστάμενος του Υπουργείου Παιδείας, ή αν το έκανε σκόπιμα, γνωρίζοντας ότι πολλοί θα χαρούν αν τα βάλει η κυβέρνηση με τους δασκάλους και τους καθηγητές. Διότι υπάρχει και ο γνωστός χωρκάτικος φθόνος του Κυπραίου, που αντί να κοιτά πώς θα γίνει ο ίδιος καλύτερος ή να βελτιώσει τη ζωή του, ζηλεύει τους άλλους που θεωρεί ότι περνούν καλύτερα από αυτόν και νομίζει πως, με το να πάθουν ζημιά εκείνοι, θα κερδίσει κάτι αυτός.
Εν πάση περιπτώσει, ίσως δεν χρειαζόταν να το γράψω, αλλά σε μια χώρα που κολυμπά στη βλακεία, είναι ανάγκη να λέμε και τα αυτονόητα. Οι εκπαιδευτικοί δεν είναι «καπαλιτζήδες» για να μετρούμε τις ώρες δουλειάς τους. «Καπάλιν» δουλεύουν στα χτίσματα, γιατί αυτή είναι η φύση των οικοδομικών επαγγελμάτων.
Οι Κύπριοι εκπαιδευτικοί θα πρέπει να έχουν διδακτικό χρόνο τουλάχιστον στον μέσο όρο της Ευρωπαϊκής Ένωσης και όχι ένα ωράριο επινόησης Χαμπιαούρη ή Οδυσσέα Μιχαηλίδη ή οποιουδήποτε άλλου προσπαθεί να πατεντάρει δικές του ιδέες ως παγκόσμια πρωτοτυπία. Δεν είναι ανάγκη στην Κύπρο να προσπαθούμε κάθε φορά να ανακαλύψουμε την τασιηνόπιττα και στο τέλος να τρώμε σκατόπιτα, διότι ως εκεί μας βοηθά ο νους μας.
Τα γράφω αυτά διότι δούλεψα πέντε χρόνια ως δάσκαλος και ξέρω πολύ καλά πόση ένταση και πίεση αισθάνεται ο εκπαιδευτικός τις ώρες που διδάσκει και πόση κούραση αισθάνεται όταν σχολνάει και πάει στο σπίτι του. Ξέρω επίσης πολύ καλά ότι ο εργάσιμος χρόνος του δασκάλου δεν είναι μόνο εκείνος που αναλώνει μέσα στην τάξη με τους μαθητές αλλά και εκείνος που χρειάζεται για την προετοιμασία του, που είναι πολλές φορές άλλος τόσος στο σπίτι.
Το πρόβλημα της εκπαίδευσης στην Κύπρο δεν είναι οι δάσκαλοι αλλά τα ατελείωτα πειράματα του Υπουργείου Παιδείας, που έχουν μετατρέψει γενιές γενιών Κυπρίων μαθητών σε πειραματόζωα. Δεν θα ξεχάσω ποτέ την απογοήτευση που μου προκαλούσε τότε που ήμουν δάσκαλος το προδήλως προβληματικό εκπαιδευτικό σύστημα, το οποίο, αντί να διορθώνεται κάθε φορά που υποτίθεται το διόρθωναν, στράβωνε όλο και περισσότερο. Έφυγα από την εκπαίδευση πριν από 26 χρόνια και τα πειράματα συνεχίζονται, με την ίδια διαχρονικά παροιμιώδη προχειρότητα και αδεξιότητα.
Βέβαια, όπως έγραψα και πιο πάνω, για την έντονη ρήξη μεταξύ κυβέρνησης και εκπαιδευτικών ευθύνεται προσωπικά ο Υπουργός Παιδείας. Προσωπική μου άποψη είναι ότι ο κ. Αναστασιάδης έκανε άλλη μια ατυχή επιλογή στο πρόσωπο του κ. Χαμπιαούρη, ίσως την ατυχέστερη από όλες μέχρι σήμερα και διακινδυνεύω την πρόβλεψη ότι με την αδεξιότητα του ως υπουργός θα αφήσει πολύ σοβαρά εκτεθειμένο τον ΠτΔ στο μέλλον.
Γράφει: Κωνσταντίνος Οδυσσέως
