Μια από τις πολλές συγκλονιστικές ιστορίες αυτού του τόπου.
Την περασμένη Πέμπτη επισκεφτήκαμε, τα ελληνοκυπριακά και τουρκοκυπριακά κόμματα, θρησκευτικούς και πολιτιστικούς χώρους των τουρκοκυπρίων στην Πάφο. Θέλαμε να στείλουμε το μήνυμα σεβασμού όχι απλά τις πολιτιστικής και θρησκευτικής κληρονομιάς των τουρκοκυπρίων, αλλά της κοινής μας πολιτιστικής κληρονομιάς.
Της κοινής κληρονομιάς όπως διαμορφώθηκε μέσα από την ιστορική πορεία της Κύπρου.
Όπως πρόσφατα όταν επισκεφτήκαμε το μοναστήρι του Αγίου Παντελεήμονα στη Μύρτου και το Αρμενομονάστηρο στον πενταδάχτυλο και απαιτήσαμε σεβασμό και αναστήλωση των μνημείων μας.
Στο τζαμί της Αγιάς Σοφιάς στο Μούτταλλο υπάρχει ένα κοιμητήριο μικρό. Με τάφους καθαρούς και περιποιημένους, ένδειξη του πολιτισμού και του σεβασμού της Κυπριακής Δημοκρατίας, σε αντίθεση με άλλες καταδικαστέες εικόνες σύλησης.
Εκεί τουρκοκύπριοι φίλοι, κάτοικοι παλαιότερα της περιοχής, μας «ξενάγησαν» πρόχειρα στην πρόσφατη ιστορία της Κύπρου. Νεκροί όλοι του 1963-64 και του Αυγούστου του 1974. Ο Γιορκαντζί, πατέρας του Γιορκαντζίογλου, προέδρου του Τουρκικού Ρεπουμπλικανικού Κόμματος, του μεγαλύτερου κόμματος στα κατεχόμενα. Θυμήθηκα ότι και ο πατέρας του ΓΓ του κόμματος αυτού, Κουτλουάι Ερκ, είχε παρόμοια τύχη. Ο Μουσταφά Τσακίρ, ο πρώτος παφίτης τ/κ που επίσημα έγινε μέλος του ΑΚΕΛ. Μας έδειξαν συγγενείς, γείτονες και φίλους.
Ξέρω. Θα πουν κάποιοι για τους δικούς μας τους νεκρούς. Για τα εγκλήματα των τούρκων, τους αγνοούμενους, τους νεκρούς, τους βιασμούς.
Τα ξέρω καλά τα εγκλήματα των εισβολέων. Γεννήθηκα χωρίς πατέρα. Γιατί στις 20 Ιουλίου 1974, δολοφονήθηκε ο πατέρας μου κατά τη διάρκεια της βάρβαρης τουρκικής εισβολής.
Κηδεύσαμε τα οστά του το 2001, αφού βρέθηκε θαμμένος με ρούχα και παπούτσια και μια μεγάλη πέτρα από πάνω, πεταμένος έτσι κάπου στο κοιμητήριο Κωνσταντίνου και Ελένης, από τους «δικούς μας», φασίστες, πραξικοπηματίες.
Μεγάλωσα ανάμεσα σε μαυροφορημένες μάνες, με τα μάτια καρφωμένα στο πάτωμα και την κουρούκλα στα μαλλιά.
Μεγάλωσα στο Συνοικισμό Στρόβολος 2, δίπλα από τη Γιωργούλα που «έχασε» από τους πολλούς βιασμούς, απέναντι από οικογένειες αγνοουμένων που κάθε λίγο λάμβαναν μια «σίουρη» πληροφορία ότι οι δικοί τους έρχονται, ανάμεσα σε ορφανά που λαμβάναμε συσσίτιο κάθε πρωί στο σχολείο, ανθρώπους τσακισμένους και εξευτελισμένους στη φτώχεια.
Ανθρώπους που όλοι μιλούσαν εξ ονόματός τους αλλά κανένας δεν τους ρώτησε ποτέ ποια ήταν η δική τους άποψη και θέση. Ανθρώπους που και σήμερα χρησιμοποιεί ο κάθε φασίστας για να κάνει το κομμάτι του.
Αν τους ρωτήσετε θα σας πουν για εκείνους που εκουβαλήσαν τους τούρκους, τους προδότες, τους εγκληματίες, τα κούφια λόγια τα μεγάλα, αφού «απ εν αππέξω του χορού ξέρει πολλά τραούθκια», «το λαμπρόν που τζει που πέφτει, κάφκει».
Το κυπριακό είναι πρόβλημα πρώτιστα εισβολής και κατοχής. Δεν μπορεί να γίνεται συμψηφισμός εγκλημάτων, ειδικά όταν μιλούμε για εισβολή μιας ξένης χώρας και ΣΥΝΕΧΙΖΟΜΕΝΗ κατοχή και παραβίαση ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Το κυπριακό θα λυθεί με πολιτικούς και όχι ψυχολογικούς όρους.
Το πρόβλημα όμως έχει και την εσωτερική του πτυχή. Για αυτή γράφω σήμερα. Τις σχέσεις ελληνοκυπρίων και τουρκοκυπρίων. Τους αδικοσκοτωμένους από φασιστοειδή και στις δύο κοινότητες. Τους ελληνοκύπριους και τουρκοκύπριους που αύριο θα ζήσουμε μαζί.
Επειδή κάποιος τούρκος σκότωσε πριν σαράντα χρόνια το δικό μου πατέρα, όποιος τυγχάνει να μιλά τουρκικά και να γεννήθηκε τουρκοκύπριους φέρει ευθύνη; Μήπως εγώ, ή εσύ αγαπητέ αναγνώστη, φέρεις ευθύνη γιατί κάποιοι ελληνόφωνοι φασίστες δολοφόνησαν τον πατέρα του Γιορκαντζίογλου, του Ερκ και τόσους άλλους;
Μήπως εμείς που σήμερα συναποφασίζουμε, ή ποδηγετούμαστε, από Γερμανούς, Άγγλους, Γάλλους, Εσθονούς και άλλους ευρωπαίους άσχετους με την Κύπρο, δεν μπορούμε να συνεργαστούμε με τους συμπατριώτες μας τουρκοκύπριους στα πλαίσια μια ομοσπονδίας, για να επανενώσουμε την πατρίδα και το λαό μας, να δημιουργήσουμε συνθήκες ανάπτυξης και ασφάλειας για τα παιδιά μας, για να μην ζήσουν αυτά που ζήσαμε και εμείς;
Η διχοτόμηση θα είναι καταστροφή για τον τόπο. Για κάθε ένα από εμάς ξεχωριστά.
Ας γεννήσουμε μέσα από τις ιστορίες των κυπρίων, ας γεννήσουμε μέσα από την ιστορία μας, τη λύση, την απελευθέρωση, την επανένωση.
Γράφει: Χρίστος Χριστοφίδης
