Η ανάλυση αυτή όπως και πολλές άλλες γράφτηκαν για πλάκα, ετσι για να περνώ τον χρόνο μου μη εχόντας τίποτε αλλο να κάνω.
Ετσι για πλάκα λοιπόν αναλύω δεδομένα που οι κρατικές υπηρεσίες μας δίνουν (Κετρική Τράπεζα, στατιστική υπηρεσία, Eurostat, κλπ) και βγάζω και συμπεράσματα έτσι για πλάκα. Τελικά εχεις μεγάλη πλακα Υπουργέ των Οικονομικών της Νήσου Κύπρου! Δεν μας στέλλεις και το βιογραφικό σου να δουμε τις βάσεις που έχεις αλλα και τις εμπειρίες σου για να κρίνεις αν μια αναλύση είναι της πλάκας η όχι; Αμφιβάλλω αν θα το δημοσιοποιούσες.
Στα της πλάκας τώρα. Ο πασίγνωστος Οικονομολόγος Joseph Stiglitz αναφέρθηκε για το πρόβλημα της Ευρώπης και του Ευρώ. Παραχωρώντας διαπιστώνει την οκονομική τους πολιτική στην Ευρώπη, συμμετέχοντας στο χώρο του Ευρώ, οι χώρες αυτές παραχώρησαν και σημαντικά εργαλεία τα οποία θα βοηθούσαν τις χώρες κυρίως του Νότου στο να βγούν απο τη κρίση αλλα και μακροπρόθεσμα στο να συγκλίνουν οι οικονομίες τους περσισσότερο. Αυτό θα επιτυγχάνετο με την αναπροσαρμογή των επιτοκίων αλλα και των συναλλαγματικών τους ισοτιμιών (αν δεν είχαν ενταχθεί στη ζώνη του ευρώ).
Όπως είχα αναφέρει και παλαιότερα, σήμερα έχουμε στην Ευρώπη το έξης παράδοξο, ένα κοινό νόμισμα με 18 ανόμοιες χρηματοπιστωτικές διαβαθμίσεις χωρών και φυσικά ανόμοιες οικονομίες. Για παράδειγμα η Γερμανία, μια καθαρά εξαγωγική χώρα, επωφελείται από το ευρώ, επειδή είναι υποτιμημένο σε σχέση με το αν είχε ως νόμισμα το μάρκο. Ο λόγος είναι ότι το ευρώ αντανακλά στην αξία του όλες τις οικονομίες της Ευρωζώνης και γι’αυτό είναι και πιο φτηνό από το μάρκο. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα η Γερμανία να επωφελείται στις εξαγωγές της γιατί είναι πιο φθηνές και πιο δελεαστικές με αποτέλεσμα η χώρα αυτή να έχει δημοσιονομικά πλεονάσματα. Αυτό όμως δεν συμβαίνει και στο κόστος δανεισμού αφού η κάθε χώρα αξιολογείται ξεχωριστά. Η Γερμανία λοιπόν πληρώνει λιγότερα όταν δανείζεται ενω η Ελλάδα, η Κύπρος, η Ισπανία, Πορτογαλία, Ιταλία και Γαλλία πολύ περισσότερα και όμως έχουν το ίδιο νόμισμα.
Τι πρέπει να γίνει τότε; Μια εισήγηση είναι η έκδοση Κοινού Ομολόγου, το Ευρωομόλογο, το ποίο θα επέτρεπε στις χώρες του Νότου να δανείζοντα με χαμηλότερα επιτόκια. Αυτή την εισήγηση όμως την απορρίπτει η Γερμανία επειδή θεώρει ότι θα χάσει την ΑΑΑ διαβάθμιση της που απολαμβάνει σήμερα με το χαμηλότερο κόστος δανεισμού. Μια δεύτερη εισήγηση είναι να αρχίσει η ΕΚΤ να αγοράζει κρατικά ομόλογα. Αυτό φένεται να επικροτείται και απο την ίδια την ΕΚΤ αλλα βρίσκει αντίσταση απο τους Γερμανούς. Αλλη μια εισήγηση είναι η δημιουργία μιας συμμαχίας του Νότου ούτως ώστε να διαπραγματευτεί με τη Γερμανία δημοσιονομική χαλάρωση για τα επόμενα χρόνια ουτως ώστε να δημιουργηθούν νέες θέσεις εργασίας και να ξεφύγουν τα κράτη απο τον φαύλο κύκλο της ύφεσης. Οι οικονομίες του Νότου χρειάζονται ανάπτυξη για να ξεφύγουν απο τη μιζέρια και η πολιτική λιτότητας που επιβάλλει η Γερμανία καταφέρνει ακριβώς το αντίθετο.
Η Ευρώπη δυστυχώς ΔΕΝ είναι έτοιμη ακόμη να παίρνει συλλογικά αποφάσεις για πολύ σημαντικά θέματα και αφήνει την κατάσταση να ξεφεύγει από τον έλεγχο. Η Γερμανία έστω και αργά, ας πάρει τις απαραίτητες αποφάσεις και να δει ότι η ενιαία πορεία είναι προτιμότερη παρά την αποστασιοποίηση από τα προβλήματα γιατί αν δεν το κάνει τότε κινδυνεύει και η ίδια από την οικονομική κατάρρευση της Ευρώπης.
Γράφει: Χάρης Σταυρινίδης
