Η αδυσώπητη τουρκική στάση έκανε και πάλι το θαύμα της.
Όχι πως θα ανέμενε κανείς κάτι πολύ διαφορετικό από αυτό που έχει επισυμβεί στο Μον Πελεράν, κατά την διάρκεια του δεύτερου γύρου διαπραγματεύσεων στο ελβετικό θέρετρο. Τελικά, από το βουνό του προσκυνητή δεν βγήκε άσπρος καπνός όσον αφορά στη σύγκλιση των δυο πλευρών επί των κριτηρίων του εδαφικού αν και είναι νωρίς να μιλούμε, σε αυτό το στάδιο, για πλήρες ναυάγιο των συνομιλιών. Από το όλο σκηνικό που εκτυλίχτηκε, όμως, προ, κατά την διάρκεια και μετά της μετάβασης του Προέδρου της Δημοκρατίας και του ηγέτη των τουρκοκυπρίων στην Ελβετία σημειώνουμε τα ακόλουθα:
Πρώτον και σημαντικό, θα πρέπει να τονιστεί ότι για το ναυάγιο δεν φταίει η Ελληνική Κυβέρνηση. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας και ο Πρωθυπουργός της Ελλάδας ήταν έτοιμοι να δώσουν ημερομηνία για την πολυμερή διεθνή διάσκεψη για τα ζητήματα ασφάλειας και εγγυήσεων. Η τουρκική άτεγκτη στάση, όμως, δεν επέτρεψε την συζήτηση επί ημερομηνίας για την σύγκλιση μιας τέτοιας διάσκεψης, την οποία, ειρήσθω εν παρόδω, η τουρκική πλευρά επιμένει να καλεί ‘πενταμερή’, εξισώνοντας το ψευδοκράτος με το νόμιμα αναγνωρισμένο κράτος. Η οποιαδήποτε προσπάθεια απόδοσης ευθυνών στην (ορθότατη) στάση της Ελλάδας στο θέμα της πολυμερούς και των ζητημάτων της ασφάλειας και των εγγυήσεων, όπως αναφέρθηκε δημόσια, δεν ωφελεί κανέναν και σίγουρα όχι τον κυπριακό ελληνισμό.
Δεύτερον, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας κ. Νίκος Αναστασιάδης, έδωσε μια μεγάλη μάχη στις διαπραγματεύσεις, παραμένοντας σταθερός σε αυτά που έχει δημόσια δηλώσει σε σχέση με τα κριτήρια για το εδαφικό, την κατάθεση χαρτών που να αποτυπώνουν αυτά τα κριτήρια και τους όρους για την αποδοχή από την δική μας πλευρά σύγκλισης πολυμερούς διάσκεψης. Άρα, οι φωνές που κατηγορούσαν τον Πρόεδρο ως ‘αποδεκτικό’ των θέσεων της άλλης πλευράς και ότι δεν πρέπει να μετέβαινε στην Ελβετία για συζήτηση του εδαφικού πόρρω απέχουν από την πραγματικότητα και μάλλον κακόβουλες μπορούν να χαρακτηριστούν.
Τρίτον, αυτοί που φωνασκούσαν για την μετάβαση του Προέδρου στην Ελβετία παρουσιάζονται σήμερα απογοητευμένοι από το ναυάγιο του Μον Πελεράν. Παρουσιάζεται, επίσης, η θέση ότι ‘επιβεβαιωνόμαστε για την αντίληψη που έχουμε για την Τουρκία.’ Κανείς, όμως, δεν έχει πει το αντίθετο. Όλοι συμφωνούμε ότι το κλειδί της λύσης βρίσκεται στην Άγκυρα, αλλά για πρώτη ίσως φορά συζητούμε αποκλειστικά για μια κυπριακής ιδιοκτησίας λύση και το ζήτημα των εγγυήσεων θα πρέπει να επιλυθεί, ούτως ή άλλως, σε μια διεθνή διάσκεψη αφού συμπεριλαμβάνεται σε μια διεθνή πολυμερή συμφωνία.
Τέταρτον, θα πρέπει όλοι να αντιληφθούμε ότι τον τελευταίο λόγο για την απόρριψη ή αποδοχή συμφωνημένου μεταξύ των ηγετών των δυο κοινοτήτων σχεδίου, τον έχει ο Λαός. Ακόμη και αν υπάρξουν συγκλίσεις σε όλα στις διαπραγματεύσεις, εμείς, οι καθημερινοί πολίτες αυτού του Τόπου θα κλιθούμε να πούμε το μεγάλο ναι ή το μεγάλο όχι. Και για να γίνει αυτό θα πρέπει να ενημερωθούμε όχι για τα πρακτικά των διαπραγματεύσεων και τις θέσεις της μιας ή της άλλης πλευράς (που πολλές φορές παρουσιάζονται με αρκετά μεγάλη δόση παραπληροφόρησης) αλλά για το συνολικό σχέδιο λύσης. Τότε, και μόνο τότε, θα μπορούμε να αναπτύξουμε πλήρως τα επιχειρήματά μας για το καλό ή το κακό της λύσης.
Γράφει: Αντώνης Στ. Στυλιανού
