Mια δημόσια συζήτηση που άγγιξε ευρύτερα ζητήματα που αφορούν το ήθος, το σκοπό και το στόχο κάθε ανθρώπου που επιλέγει να αφιερωθεί στα κοινά, άνοιξε τις τελευταίες μέρες, με αφορμή το θάνατο του ιστορικού ηγέτη και πρώην Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας Γλαύκου Κληρίδη.
Έγιναν διαπιστώσεις, κατατέθηκαν μαρτυρίες, έγινε μια επαναξιολόγηση. Το πιο σημαντικό που θα πρέπει να εξετάσουμε, όμως, είναι αν τα μηνύματα λήφθηκαν από τους αποδέκτες.
Όποιος υπηρετεί τα κοινά, θα πρέπει να είναι έτοιμος να λάβει πολύ λιγότερα από όσα προσφέρει. Η πολιτική δεν είναι βιοποριστικό επάγγελμα, ούτε ευκαιρία καριέρας . Η πολιτική είναι επιλογή δύσκολη και συχνά μοναχική. Απαιτεί όραμα, αφοσίωση, σκληρή δουλειά, αγάπη στον τόπο και τον άνθρωπο, αυταπάρνηση, εντιμότητα και προσήλωση σε αρχές. Παρέχει ηθική και όχι υλική ικανοποίηση, σε όσους νοιώθουν ότι υπηρετούν τον άνθρωπο και τον τόπο.
Μακριά από τηλεοπτικές κάμερες, φλας και πλήθη, ο συνειδητοποιημένος πολιτικός ζει την πολιτική μοναξιά. Νοιώθει βαρύ το καθήκον και την υποχρέωση να αφήσει πραγματικό έργο πίσω του. Γιατί, αυτό που μένει τελικά, είναι η υστεροφημία και η κρίση της ιστορίας για αποφάσεις, δράσεις, κατακτήσεις , παραλείψεις και λάθη, για όσα έπραξε ή δεν έπραξε.
Στις μέρες μας επικοινωνιακά τεχνάσματα και φτιαχτές δημοσκοπήσεις, δημιουργούν συχνά πρόσκαιρες εντυπώσεις και την αίσθηση πως «είσαι ό,τι δηλώσεις». Ωστόσο, όσο οι ενεργοί πολίτες αυξάνονται και η ανοχή δίνει τόπο στην κριτική στάση, αρχίζει να καταρρέει ότι δεν είναι αληθινό. Κι όταν πέσει η χρυσόσκονη και καταλαγιάσουν οι ζητωκραυγές, άλλες πραγματικότητες αναδεικνύονται.
Το κλίμα των τελευταίων ημερών και ο αποχαιρετισμός ενός ηγέτη που συνδέθηκε με τη σύγχρονη ιστορία του Κυπριακού Ελληνισμού, προσφέρει ένα ακόμη εφαλτήριο προβληματισμού και ενδοσκόπησης. Σε μια εποχή κρίσης αξιών, απαξίωσης της πολιτικής και των πολιτικών, πόσο εύκολο είναι να αντιληφθεί κάποιος πως τα αξιώματα, οι τιμές και οι καρέκλες δεν είναι ούτε αυτοσκοπός ούτε η πεμπτουσία της εμπλοκής στη δημόσια ζωή, όταν γύρω μας όλα φαίνονται να καταρρέουν και όταν η διαπλοκή και η ιδιοτέλεια, μπήκαν για καλά στη ζωή μας; Πόσο εύκολο είναι για ένα πολιτικό να ξεχωρίσει, γιατί διαθέτει τόλμη και παρρησία, ανιδιοτέλεια, σταθερότητα σε αρχές και αξίες, ως πυξίδα ζωής και δράσης, όταν δυστυχώς διάφορα συμφέροντα και κατεστημένα επιβραβεύουν τους αρεστούς του συστήματος και όχι τους άριστους της ζωής;
Επίκαιρα όσο ποτέ, τα λόγια του συγγραφέα, Νίκου Καζαντζάκη:
«Ξέρω καλά πως ο θάνατος δε νικιέται, μα η αξία του ανθρώπου δεν είναι η νίκη, παρά ο αγώνας για τη Νίκη. Και ξέρω ακόμα ετούτο, το δυσκολότερο: δεν είναι ούτε ο αγώνας για τη Νίκη. Η αξία του ανθρώπου είναι μια μονάχα, ετούτη: να ζει και να πεθαίνει παλικαρίσια και να μην καταδέχεται αμοιβή. Κι ακόμα ετούτο, το τρίτο, ακόμα πιο δύσκολο: η βεβαιότητα, πως δεν υπάρχει αμοιβή, να μη σου κόβει τα ύπατα παρά να σε γεμίζει χαρά, υπερηφάνεια κι αντρεία».
Γράφει: Αντιγόνη Παπαδοπούλου
