H κυπριακή οικονομία αντιμετωπίζει σήμερα πολλαπλές προκλήσεις και «αντιξοότητες».
Συρρίκνωση του ΑΕΠ, της εσωτερικής ζήτησης και της διαθέσιμης ρευστότητας. Μισθολογικές μειώσεις. Αυξητική ανεργία. Συνθήκες δηλαδή που δημιουργούν κλίμα αβεβαιότητας για το 2013 και 2014. Αυτά καταγράφει η Κομισιόν, στην Φθινοπωρινή Έκθεσή της για τη σημερινή κατάσταση στην Κύπρο, θέτοντας το 2015, ως ορίζοντα της σταδιακής επιστροφής στην ανάπτυξης.
Τα σχόλια που γίνονται στην έκθεση, αντανακλούν τις τελευταίες εξελίξεις. Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται για την ανεργία, όπου η Κομισιόν κάνει λόγο για «πρωτοφανή επίπεδα» και για ιστορικό ρεκόρ, εξαιτίας της ισχυρής συρρίκνωσης της οικονομικής δραστηριότητας το 2013 και 2014. Εκτιμά ότι η ανεργία θα αναρριχηθεί από 16,7% το 2013, στο 19,2% το 2014, ενώ θα μειωθεί ελάχιστα, στο 18,4% το 2015. Στο κεφάλαιο των κινδύνων, η Κομισιόν καταγράφει το ενδεχόμενο στενότερων συνθηκών παροχής πιστώσεων και περαιτέρω επιδείνωσης της εμπιστοσύνης προς τον τραπεζικό τομέα, με επιπτώσεις στην πραγματική οικονομία. Η Επιτροπή καταγράφει επίσης το ρίσκο επιδείνωσης των συνθηκών στην αγορά εργασίας, τις επιπτώσεις από μια πιθανή επιμήκυνση της ήδη παρατεταμένης περιόδου αδυναμίας των επιχειρήσεων και συρρίκνωσης της καταναλωτικής εμπιστοσύνης. Στο δημοσιονομικό μέτωπο, μια ενδεχομένως ασθενέστερη ανάπτυξη, θα μπορούσε να οδηγήσει σε υστέρηση εσόδων, καταλήγει η Κομισιόν.
Μέσα από το κείμενο της Έκθεσης, καταβάλλεται προσπάθεια να προβληθεί η τρόικα ως «μεσσίας» και το μνημόνιο ως «ευλογία». Αν πιστέψουμε την έκθεση, τότε ο Κυπριακός λαός θα πρέπει να είναι ευγνώμων προς αυτούς που μέσα σε ένα βράδυ, κατέστρεψαν το οικονομικό μοντέλο της Κύπρου, αποδόμησαν το τραπεζικό σύστημα και εξουδετέρωσαν κάθε προοπτική ανάπτυξης, βυθίζοντας τη χώρα σε μια πρωτόγνωρη οικονομική δυσπραγία και κοινωνική εξαθλίωση.
Αλήθεια, πόσο πετυχημένη μπορεί να θεωρηθεί η συνταγή της τρόικα, όταν καλπάζει η ανεργία, σχεδόν ένας στους δύο νέους είναι άνεργος, αποδομείται το κοινωνικό κράτος και διευρύνεται η φτώχεια και οι ανισότητες; Κι όλα αυτά μέχρι το 2015, όταν το «πετυχημένο μνημόνιο» θα μας οδηγήσει σύμφωνα με τις εκτιμήσεις της Κομισιόν, σε σταδιακή αύξηση του ρυθμού ανάπτυξης. Κι αν οι προβλέψεις δεν επαλειφθούν, όπως συνέβη στην Ελλάδα άπειρες φορές, τότε τι γίνεται; Αν γίνει και πάλιν λάθος στον πολλαπλασιαστή δημοσιονομικής προσαρμογής, τότε ποιος θα αναλάβει την ευθύνη; Ποιος θα πληρώσει τα σπασμένα, αφού η τρόικα δε λογοδοτεί πουθενά, δεν ελέγχεται από κανέναν και είναι αδιαφανής όσον αφορά τον τρόπο λειτουργίας και τις διαδικασίες που ακολουθεί; Αυτά τόνισα και σε δημόσια ακρόαση που έγινε στο Ευρωκοινοβούλιο με τίτλο «Επιτυχίες και αποτυχίες στις χώρες του μνημονίου» την Τρίτη 5 Νοεμβρίου, ζητώντας μάλιστα να μελετηθεί και το ενδεχόμενο κουρέματος μέρους του δημόσιου χρέους και στην Κύπρο.
Δεν πρέπει κάποιοι να ζητάνε τα ρέστα από τους πολλούς αθώους που εξαναγκάζονται δυστυχώς να πληρώνουν τα λάθη και τα σκάνδαλα των ολίγων και των διαπλεκομένων. Ας κάνουν κι αυτοί, όπως κι εμείς, μια συλλογική και ατομική αυτοκριτική. Ας αποφασίσουμε επιτέλους να δούμε τους πραγματικούς λόγους της κρίσης και ποιοι μας έφεραν ως εδώ. Ας εντοπίσουμε τους πραγματικούς ενόχους για να γίνει ένα ξεκαθάρισμα της κατάστασης, όχι βέβαια πίσω από τις πλάτες του Κυπριακού λαού.
Γράφει: Αντιγόνη Παπαδοπούλου
