Η ημέρα της γυναίκας σηματοδοτείται φέτος από το ελλαδικό και σε μικρότερο βαθμό από το κυπριακό κίνημα #MeToo.
Γράφει: Αλεξία Κουντουρή
Ένα κίνημα που ξεκίνησε στη νεότερη του μορφή του από μία φωνή, αυτήν της Αμερικανίδας ηθοποιού Alyssa Milano, για να γίνει η φωνή των χιλιάδων γυναικών στην υφήλιο που βρήκαν τη δύναμη και το θάρρος να βγουν μπροστά και να καταγγείλουν υποθέσεις σεξουαλικής παρενόχλησης και βίας από άντρες που ασκούσαν κάποτε πάνω τους κάποιας μορφής εξουσία. Εκεί ποντάρουν άλλωστε οι θύτες, στη σχέση εξουσίας και εξάρτησης που υπάρχει μεταξύ του θύματος και του θύτη.
Στο φαινόμενο #MeToo αντανακλάται η δύναμη και η δυναμική που κρύβουν οι πρωτοπόροι κάθε αγώνα, κάθε κινήματος, κάθε προσπάθειας κοινωνικής αλλαγής, δύναμη και δυναμική που ίσως δεν αντιλαμβάνονται καν οι ίδιοι τη δεδομένη στιγμή που χαράσσουν δρόμους. Αποτελεί νομοτελειακή ανάγκη, πρώτοι να υψώνουν ανάστημα κάποιοι λίγοι άνθρωποι -στην προκειμένη γυναίκες- για να δείχνουν το δρόμο για να ακολουθήσουν και άλλοι πολλοί και να ανοίγουν μαζί λεωφόρους.
Την ίδια στιγμή, το κίνημα #MeToo, μαρτυρά με τον πλέον ξεκάθαρο τρόπο τη μεγάλη αξία της αλληλεγγύης και των κοινών αγώνων. Την ανεκτίμητη αξία που κρύβει αυτό, που το ίδιο το κίνημα με την ονομασία του πρεσβεύει: Δεν αφορά μόνο μία γυναίκα αυτό το φαινόμενο. Αφορά πολλές γυναίκες. Αφορά όλες μας. Αφορά την ίδια την Κοινωνία. Αυτήν, στην οποία ζούμε και δημιουργούμε. Αυτήν, στην οποία γεννούμε, ανατρέφουμε και παραδίνουμε εν τέλει τα παιδιά μας.
Και στην συχνά αφελή και ενίοτε προκλητική ερώτηση «γιατί τώρα;», η απάντηση θα πρέπει να είναι απλή, όσο απλή και αδιαπραγμάτευτη είναι η αλήθεια που κουβαλούν αυτές οι γυναίκες: Επειδή τώρα ο φόβος, η αμφιβολία και η αδυναμία γιγαντώθηκαν και έγιναν θέληση, δύναμη και θάρρος. Επειδή τώρα, η γυναίκα έπαψε να είναι και να νιώθει μόνη και ανίσχυρη μπροστά στη δύναμη της εξουσίας. Επειδή τώρα, όλα εκείνα που ήταν στο σκοτάδι, βρήκαν το δρόμο προς το φως.
Οι Κοινωνίες ξεκινούν να αλλάζουν όταν το «εγώ» γίνεται «εμείς». Οι μικρές και μεγάλες αλλαγές συντελούνται όταν η προσωπική ανάγκη για αυτοπραγμάτωση ταυτιστεί με την ανάγκη για κάτι πιο μεγάλο, για κάτι που αφορά τους πολλούς ως ξεχωριστές μονάδες αλλά και την Κοινωνία ως σύνολο. Σε κάθε πρωτοπόρο γυναίκα λοιπόν, που βρήκε τη δύναμη και το θάρρος να μετατρέψει το δικό της «εγώ» σε «εμείς» και να βγει μπροστά, να πει τη δική της ιστορία και να εμπνεύσει και να εμψυχώσει κι’ άλλες, λέμε σήμερα ταπεινά ευχαριστώ. Ένα ευχαριστώ οφειλόμενο από τις γυναίκες της γενιάς μας, από τις μανάδες και τις γιαγιάδες μας, αλλά κυρίως από τις κόρες μας και τις δικές τους, αγέννητες κόρες.
Γράφει: Αλεξία Κουντουρή, Δικηγόρος
