Όποιος θέλει, βρίσκει καιρό, κι όποιος δεν θέλει βρίσκει πρόφαση!
(Λαϊκή Παροιμία)
Παρακολουθούμε τις τελευταίες βδομάδες μια ιδιαίτερη κλιμάκωση των συγκρούσεων στο πολεμικό θέατρο της Συρίας. Η εμπλοκή της Ρωσίας στο πλευρό των κυβερνητικών δυνάμεων υπό τον Πρόεδρο Άσαντ υπήρξε αποφασιστικής σημασίας τόσο όσον αφορά τον συσχετισμό δυνάμεων στα πεδία των μαχών, όσο και στον προσανατολισμό της συμπάθειας ενός σημαντικού ποσοστού της ελληνοκυπριακής κοινής γνώμης (η οποία στρέφεται πλέον ξεκάθαρα προς τον Άσαντ). Παραδοσιακά, εξάλλου, “υποστηρίζουμε” την ομόδοξη Ρωσία, πόσο μάλλον σήμερα, που μάχεται στο ίδιο στρατόπεδο μαζί με τους Κούρδους της Συρίας (οι οποίοι διατηρούν ιστορικά φιλικές σχέσεις με τους Κούρδους της Τουρκίας και το PKK). Για ακόμη μια φορά αναπτερώνονται οι ελπίδες όλων όσοι οραματίζονται την κάθοδο του Ξανθού Γένους στη Μεσόγειο και την υποταγή της Τουρκίας. Όλοι αυτοί μας προτρέπουν να μη “βιαστούμε” να λύσουμε τώρα το κυπριακό αλλά να αναμένουμε και… βλέπουμε.
Από την άλλη, κάποιοι άλλοι “αγωνιούν” ότι καθώς οι ΗΠΑ παρέχουν την υποστήριξη τους στους Κούρδους της Συρίας θα θέλουν - ως αντιστάθμισμα - να εξευμενίσουν την Τουρκία, υποστηρίζοντας πάγιες θέσεις της στο Κυπριακό (και το Αιγαίο) σε βάρος των Ελληνοκυπριακών θέσεων και επιδιώξεων. Οι τελευταίοι μας προτρέπουν επίσης να μη “βιαστούμε” να λύσουμε το κυπριακό αλλά να αναμένουμε και … βλέπουμε. Οι μεν και οι δε, ανήκουν σε εκείνη τη σχολή σκέψης η οποία, σε κάθε νέα εξέλιξη στην ευρύτερη περιοχή της ΝΑ Μεσογείου αλλά και ευρύτερα στον κόσμο, ανεξάρτητα από την ερμηνεία και το περιεχόμενο των αναλύσεων στις οποίες προβαίνουν καταλήγουν πάντα στο ίδιο και το αυτό “επιστημονικά τεκμηριωμένο συμπέρασμα”. Ότι δηλαδή, αυτή τη στιγμή, οι διεθνείς συνθήκες δεν επιτρέπουν μια δίκαιη διευθέτηση του Κυπριακού και ας αναμένουμε ακόμη λίγο.
Μετά από σαράντα δύο χρόνια διαίρεσης και κατοχής πολιτικοί ηγέτες και αναλυτές, προτρέπουν για ακόμη μια φορά να περιμένουμε λίγο ακόμη γιατί οι εξελίξεις στο Συριακό δεν είναι ευνοϊκές ή μέχρι να ανακάμψει πλήρως η οικονομία, ή μέχρι να αρχίσουμε να εκμεταλλευόμαστε τους υδρογονάνθρακες κλπ κλπ. Όλες αυτές οι αιτιάσεις φέρνουν στο μυαλό την ρήση “όποιος θέλει, βρίσκει καιρό κι όποιος δε θέλει βρίσκει πρόφαση!” .
Ο Πρόεδρος Αναστασιάδης και ο Δημοκρατικός Συναγερμός παραμένουν σταθερά προσηλωμένοι στη θέση ότι, το περιεχόμενο της λύσης δε θα πρέπει σε καμιά περίπτωση να θυσιαστεί στο βωμό μιας σύντομης λύσης. Την ίδια στιγμή ωστόσο, συνειδητοποιούμε ότι η πάροδος του χρόνου είναι μια ουσιαστική παράμετρος του περιεχομένου της λύσης. Γνωρίζουμε ότι μια λύση εντός του σημερινού πλαισίου διαπραγμάτευσης, μπορεί να είναι καλύτερη από μια λύση που θα αναζητήσουμε σε βάθος χρόνου.
Γι αυτό οφείλουμε να παραμείνουμε προσηλωμένοι στη διαδικασία και να συμβάλουμε ουσιαστικά και δημιουργικά επί του περιεχομένου, προτείνοντας ιδέες και λύσεις που να δημιουργούν τις προοπτικές για επίτευξη συγκλίσεων. Επειδή ανεξάρτητα της προσωπικής πολιτικής ή εκλογικής ατζέντας του καθενός, όπως τόνισε και ο ίδιος ο Πρόεδρος στην ομιλία του «η αξίωση της κοινωνίας» είναι η επίλυση του κυπριακού.
Γράφει: Ξένια Κωνσταντίνου
Πρόεδρος ΓΟΔΗΣΥ
