Αν η κατάθεση υποψηφιοτήτων ήταν μια στιγμή πολιτικής αυτογνωσίας, τότε χάθηκε μέσα στον θόρυβο των συνθημάτων.
Αντί για ουσία, είχαμε επανάληψη. Αντί για πολιτική, είχαμε επικοινωνία. Και αντί για σαφείς θέσεις, ένα γνώριμο μείγμα από «όραμα», «κοινωνία» και «ευθύνη», λέξεις που ακούγονται όλο και περισσότερο, όσο αδειάζουν από περιεχόμενο.
Μέσα σε ένα σκηνικό με 753 υποψηφιότητες-εκ των οποίων 744 κομματικές και 9 ανεξάρτητες-η εικόνα θα μπορούσε να είναι ενθαρρυντική. Αντ’
