Τα αποτελέσματα των Γερμανικών εκλογών ήταν περίπου αναμενόμενα. Το ερώτημα που μπαίνει είναι ποιες συμμαχίες θα αναπτυχθούν.
Νομίζω πως αν οι Σοσιαλιστές στη Γερμανία μπουν ξανά σε μια συμμαχία με το κόμμα της κας Μέρκελ, τότε απλά θα επαναβεβαιώσουν ότι οι απόψεις τους συγκλίνουν, παρά τη διαφορετική ρητορική, και θα επιβεβαιώσουν όσους πιστεύουν (και είναι φαίνεται πολλοί) πως κάλλιο να ψηφίζεις το πρωτότυπο παρά το αντίγραφο. Άλλωστε η προηγούμενη τους συμμαχία μάλλον τους καταπόντισε. Άλλωστε γι’ αυτό θα αργήσουν πολύ να καταλήξουν!
Από την άλλη, η αριστερά ( DIE LINKE) με ουσιαστικά και όχι ρητορικά, καθαρά διαφορετικές απόψεις συγκρατείται μεν στη Βουλή με ένα ποσοστό κοντά στο οκτώμισι τα εκατό, αλλά σαφώς χαμηλότερο από το προηγούμενο δώδεκα. Δεν ξέρω αν αυτό που θα πω ισχύει για το Γερμανικό κόμμα της Αριστεράς. Ισχύει όμως γενικά για την αριστερά στην Ευρώπη. Είναι πολύδιασπασμένη και με αντιπαραθέσεις που πολλές φορές αγγίζουν τα όρια θρησκευτικού πάθους. Ο λόγος της πολλές φορές φοβίζει αντί να εμπνέει. Δυσκολεύεται να πείσει ότι αυτό που προτείνει είναι εφαρμόσιμο. Και όταν είναι εφαρμόσιμο δεν βρίσκει συμμαχίες.
Ή αυτό που προτείνει λοιπόν είναι σωστό αλλά δεν ξέρει πως να το περάσει στο κόσμο ή αυτό που προτείνει είναι μεν σωστό αλλά για κάποιο λόγο ο κόσμος το φοβάται. Και στις δύο περιπτώσεις κάτι πρέπει ν’ αλλάξει. Ίσως πάλι ο κόσμος φοβάται μια δραματική αλλαγή «γιατί τ’ αλλιώτικο και τ’ απ’ αλλού φερμένο, δεν το αντέχουν οι άνθρωποι». Σ’ αυτή την περίπτωση τι κάνει η αριστερά; Εδώ άλλοι μεν προτείνουν την επιμονή «άχρι καιρού» όπως λεν και στα εκκλησιαστικά, και άλλοι δε, την σταδιακή μετάβαση προς τα εμπρός. Και εδώ αρχίζουν τα δύσκολα. Που αν δεν λυθούν τώρα, θα τα λύσουν οι αιώνες.
Και οι Πράσινοι; Να μην ξεχνάμε πως οι Πράσινοι της Γερμανίας υπήρξαν πρωτοπόροι του κινήματος και πολλές από τις θέσεις τους πρέπει να στηρίζονται. Και αν συμμετάσχουν σε μια κυβέρνηση της Μέρκελ, σίγουρα για την Γερμανία θα είναι ωφέλιμο.
Τώρα αν στην Κύπρο υπάρχει Κύπριος που νομίζει πως μετεκλογικά η κα. Μέρκελ θα φανεί γενναιόδωρη (όπως άκουσα μερικούς να δηλώνουν) προσωπική μου άποψη είναι ότι σφάλλουν. Δυστυχώς τίποτα δεν πρόκειται να αλλάξει. Και τέλος, αμυδρή μεν, αλλά υπάρχει και η πιθανότητα νέων εκλογών.
Μα και χωρίς συμμαχίες τι μπορείς να κάνεις σήμερα; Εδώ ούτε η Μέρκελ δεν μπορεί χωρίς συμμαχίες.
Και βέβαια να μην ξεχνάμε! Πως να μιλήσεις στο κόσμο χωρίς (μερικώς έστω) αντικειμενικά μέσα ενημέρωσης; Αντικειμενικά μιλώντας έχουμε όλοι ένα ζήτημα αντικειμενικότητας.
Γράφει: Τάκης Χατζηγεωργίου
