Περιδιαβαίνουμε τα πλακόστρωτα καλντερίμια του Μολύβου. Απέναντί μας απλώνεται η θάλασσα του Αιγαίου, καταγάλανη και απέραντη. Κάποια στιγμή, σταματάμε στην αυλόπορτα ενός σπιτιού που είναι στολισμένη με ένα κίτρινο στεφάνι. Η Αγγελική μάς λέει ότι είναι φτιαγμένο από ελίχρυσο. «Αμάραντα τα λέμε εμείς», αντιτείνει μια γιαγιά, ενώ μια άλλη γυναίκα, μικρότερη σε ηλικία, μπαίνει κι αυτή στη συζήτηση. Μια ακόμα γιαγιά ξεπροβάλλει στο στενό.
Καθώς παίρνουμε να κατηφορίζουμε η νεαρότερη
