
Για όσα από ‘μας ζουν στην ακτή εμμένοντας στις συνεχείς άκρες αποφάσεων κρίσιμα και μόνα για όσα από ‘μας δεν μπορούν να ενδώσουν στο φευγαλέο όνειρο του να επιλέγεις που αγαπούν σε εισόδους ενώ πηγαίνουν κι έρχονται στις ώρες μεταξύ των πρωινών κοιτώντας προς τα μέσα προς τα έξω μονομιάς το πριν και το μετά ψάχνοντας ένα τώρα που μπορεί να βγάλει μέλλον όπως ψωμί στο στόμα των παιδιών μας






