«L’ etat c’est moi», Louis XIV, 1638-1715.
Οργή, παρότι δεν θα έπρεπε, αυτό είναι το συναίσθημα που με κυριεύει από χθες, από προχθές, εδώ και μήνες, καθότι αυτήκοος και αυτόπτης μάρτυρας της ολοκληρωτικής ασυδοσίας των «Αρχόντων» αυτού του τόπου, οι οποίοι, στο μεταξύ, προσπαθούν να μας πείσουν για τις αγνές προθέσεις τους. Την ίδια ώρα ο τόπος βρωμάει και ζέχνει πιο πολύ και από τις ένδοξες μέρες του «Κοτσιάτη».
Λίγες ώρες πριν το περιβόητο διάγγελμα του Προέδρου της Δημοκρατίας, για τα μέτρα κατά της διαφθοράς, τα οποία περιμένουμε από τον περασμένο Οκτώβριο. Ενός Προέδρου κράτους που δηλώνει πεισματικά πως δεν μπορεί να αντιληφθεί πού εντοπίζεται η σύγκρουση συμφερόντων στην εμπλοκή του Δικηγορικού Γραφείου (του) των θυγατέρων του και κατά συνέπεια της οικογένειάς του, με το πρόγραμμα πολιτογραφήσεων, επιμένω να αναρωτιέμαι τι δεν πήγε καλά σε αυτή τη χώρα και καταντήσαμε να βουλιάζουμε στα «βορβόπιλα» κάθε μέρα, όλο και περισσότερο.
Το χειρότερο είναι δε, που εξακολουθούμε να πιστεύουμε πως τα δικά μας «βορβόπιλα» είναι καλύτερα και καθαρότερα από τους άλλους, τους έξω. Αυτό με τρομάζει περισσότερο απ’ όλα, γιατί κάπως έτσι, εθελοτυφλώντας και κάνοντας 8άρια σαν μεθυσμένοι, για να αποφύγουμε να πατήσουμε τα σκατά, αφήνουμε το πεδίο ελεύθερο στους διάφορους «Λουδοβίκους» να διαλύουν κάθε ίχνος αξιοπρέπειας και ελευθερίας που μας έχει απομείνει.
«Λουδοβίκους» όπως τον Υπουργό Εσωτερικών, Νίκο Νουρή και τον Υπουργό Υγείας, Κωνσταντίνο Ιωάννου, ο οποίοι λειτουργούν και πράττουν όχι για το κράτος, αλλά λες και είναι το ίδιο το κράτος.
Σε λιγότερες από 24 ώρες γίναμε (τηλεοπτικοί) μάρτυρες της απολύτως αναμενόμενης συμπεριφοράς των δύο αξιωματούχων οι οποίοι φαίνεται πως θεωρούν την Κύπρο και τους Κύπριους, τσιφλίκι τους.
Ένας υπουργός που «υποδεικνύει» (συστηματικά) σε δημοσιογράφους πώς (θέλει) να κάνουν τη δουλειά τους και ένας άλλος υπουργός που «τιμωρεί» τους πολίτες επειδή δεν έπραξαν όπως νόμιζε ότι θα πράξουν, αντί να στραφεί στις αρμόδιες Αρχές που δεν φρόντισαν να προβλέψουν και να αποτρέψουν το «κακό».
Ο Νίκος Νουρής και ο Κωνσταντίνος Ιωάννου, δεν είναι ούτε το απόστημα που πρέπει να σπάσει ούτε η ρίζα του κακού, είναι απότοκα και παράγωγα μιας κατάστασης που απλώνει ρίζες εδώ και χρόνια, με όλους εμάς να βάζουμε το λίπασμα που την θρέφει.
Εν αναμονή του διαγγέλματος του ΠτΔ κατά της διαφθοράς, και έχοντας ακόμα στ’ αυτιά μου ζωηρές τις φωνές των Νουρή και Ιωάννου να μου υποδεικνύουν και να με τιμωρούν, μου έρχεται στο νου η ιστορία για το πώς οι Γάλλοι έγιναν μαέστροι στην αρωματοποιία, όταν η απέχθειά τους προς το μπάνιο και το σαπούνι, τους οδήγησε στη δημιουργία εξαιρετικά φινετσάτων αρωμάτων, για να καλύπτουν τη δυσωδία που ανέδυαν.
Α.Κ.
