Ο κόσμος της Κύπρου, όχι εκείνος του Διαμαντή αλλά ο σημερινός σκληρός κόσμος της Κύπρου, φαίνεται τελικά να χωρίζεται στα δύο.
Ο ένας, είναι ιδιαίτερα εμφανής, ένεκα και επερχομένων εορτών. Είναι ο κόσμος της ψεύτικης χλιδής από τις τηλεοπτικές οθόνες σε μια οργανωμένη μαζική υποκρισία ότι τίποτα δεν συμβαίνει σε αυτό τον τόπο, ότι δεν έχουμε κάτι να μας απασχολεί και να μας ανησυχεί και ας δούμε την «καλή» όψη της ζωής με επιδείξεις ηλίθιας μόδας, με προβολή δεξιοτήτων στην κουζίνα και όλα αυτά από παρουσιάστριες αμφίβολης νοημοσύνης, απαίδευτης γλώσσας και άπειρης ασχετοσύνης. Είναι ο κόσμος που ασχολείται με τα προβλήματα του τόπου για να είναι «in», που έχει τη δυνατότητα να πίνει το φραπέ του σε μοδάτα καφέ και πίνει το ποτό σε πολυτελή μπαράκια. Είναι ο κόσμος που στοιβάζεται και περιφέρεται στα μεγάλα πολυκαταστήματα χριστουγεννιάτικων ειδών και δώρων και γεμίζει τις σακούλες με όλα τα καλά. Είναι τέλος ο κόσμος που επίσης συγκεντρώνεται καθηκόντως στις ακριβές υπεραγορές για τα ψώνια της βδομάδας και που οργανώνει δείπνα με φίλους για να συζητήσουν πώς θα αποφύγουν τη τσιμπίδα του φόρου και θα κατορθώσουν να βγάλουν «κάποια» χρήματα έξω «για κάθε περίσταση».
Είναι από την άλλη ο κόσμος της στέρησης που όλο και περισσότερο πληθαίνει. Ο κόσμος που δεν έχει ηλεκτρικό φως γιατί το έκοψαν επειδή δεν πληρώθηκε ο λογαριασμός, που δεν διαθέτει κινητό τηλέφωνο, που «ξέμεινε» από γάλα και ψωμί για τα παιδάκια, που δεν έχει δουλειά και χρήματα για να πάει με το λεωφορείο στο ραντεβού με το γιατρό στο νοσοκομείο, Είναι ο κόσμος που ζει στο σκοτάδι, μακριά από τα πολύχρωμα φώτα της πόλης, που κρύβεται στο σκοτάδι γιατί δεν θέλει να δουν που τον κατάντησαν οι ταγοί μιας κοινωνίας που βλέπει τα πάντα στον κόσμο και συγκινείται πειθαρχημένα όταν πρόκειται για καταστροφές στο εξωτερικό, αλλά απλώς αποφεύγει το βλέμμα όσων πλήττονται γύρω του. Είναι ο κόσμος των μαθητών που βλέπουν τι γίνεται στο σπίτι, που πάνε στο σχολείο νηστικοί, αλλά δεν θέλουν τους συμμαθητές τους να ξέρουν ότι πεινούν και δεν πάνε στο συσσίτιο του εξευτελισμού. Είναι ο κόσμος που χάνεται στη ξενιτιά για να ζήσει και να δουλέψει, μακριά από συγγενείς και φίλους, μακριά από το σπίτι τους και σε ξένα χώματα που δεν ξέρει αν θα είναι και φιλόξενα.
Ο ένας κόσμος δεν έχει επαφή με τον άλλο. Ο ένας κόσμος ο δεύτερος, γνωρίζει ότι υπάρχει ο πρώτος και γνωρίζει τι συμβαίνει σε αυτόν. Ο άλλος, ο πρώτος δεν θέλει να ξέρει τον δεύτερο, Δεν θέλει να του θυμίζουν ότι υπάρχει και το τι συμβαίνει σε αυτόν.
Δυστυχώς, αυτή είναι η σημερινή πραγματικότητα του κόσμου της Κύπρου. Όχι εκείνου του Διαμαντή, αλλά της σημερινής σκληρής πραγματικότητας. Και όμως, ο ένας χρειάζεται τον άλλο. Και βασική προϋπόθεση επιβίωσης του Κόσμου της Κύπρου του Διαμαντή είναι η αλληλεγγύη, η επαφή και επικοινωνία των δύο και η σύμπλευση με κοινό όραμα και κοινή συμμετοχή στις ανάγκες της επιβίωσης. Τότε και ο κόσμος της Κύπρου του Διαμαντή θα δικαιωθεί….
Γράφει: Κώστας Γεννάρης
