Μερικοί φαίνεται να υποτιμούν τα προβλήματα που θα προκληθούν στον κατήφορο που ακολουθούμε και θα συνεχίσουμε να ακολουθούμε, όπως μας… διαβεβαιώνουν όλοι, και τον επόμενο χρόνο.
Αφαιρούν, προφανώς, από την θεώρηση τους τον ανθρώπινο, τον προσωπικό παράγοντα. Και όμως, το πρόβλημα αποτελεί συνισταμένη των προσωπικών ή οικογενειακών προβλημάτων που θα αντιμετωπίσει ο καθένας χωριστά. Ο οικογενειάρχης θα πρέπει από τώρα, για παράδειγμα, να διευθετήσει γα τις δικές του λύσεις για μια σειρά προβλημάτων που θα φέρει η επιδείνωση της κατάστασης. Από αυτό, δεν μπορεί να ξεφύγει κανένας από τους μη προνομιούχους αυτού του τόπου. Οι άλλοι μπορούν να θεωρητικολογούν όσο θέλουν και να κορδώνουν ότι αυτοί θα φέρουν τις λύσεις που χρειάζεται ο τόπος. Αυτό όμως που πρέπει να αντιληφθούμε όλοι είναι ότι, όπως το πρόβλημα είναι η συνισταμένη των προβλημάτων που προκαλεί στον καθένα μας η κρίση, έτσι και η λύση θα είναι η συνισταμένη των επί μέρους λύσεων που θα επινοήσει ο καθένας από μας για την αντιμετώπιση των προσωπικών του καταστάσεων.
Η ισοπέδωση του 1974 αντιμετωπίστηκε με στρατιές εθελοντών ειδικών σε όλους τους τομείς, που προσέφεραν ΠΡΑΚΤΙΚΕΣ συνταγές για αντιμετώπιση όλων των προβλημάτων. Ή σχεδόν όλων των προβλημάτων επιβίωσης. Αν δεν προσφερθούν διέξοδοι επιβίωσης σε αυτό το προσωπικό, οικογενειακό επίπεδο, οι θεωρητικοί της καρέκλας μπορούν να προβληματίζονται, να διαφωνούν, να διαπληκτίζονται και να ονειρεύονται όσο θέλουν. Η συνεισφορά του απλού πολίτη στην αντιμετώπιση των συνεπειών της κρίσης είναι η προσωπική του εργασία η οποία και προωθεί την ανάπτυξη και δημιουργεί πλούτο. Με σωστή και πρακτική καθοδήγηση μπορεί να καταφέρει θαύματα. Σήμερα ΔΕΝ έχει αυτή την πρακτική καθοδήγηση. Πελαγοδρομεί μέσα στην απόγνωση των αδιεξόδων, στο φόβο για το «άγνωστο», στην αγωνία για την επιβίωση και στην αδυναμία να κατανοήσει ποιος και το φταίει. Αν δεν ξεπεραστεί αυτό το φράγμα, αυτό το εμπόδιο, ο πολίτης δεν θα μπορέσει ούτε ο ίδιος να επιβιώσει, ούτε να συμβάλει στη σωτηρία του τόπου.
Επί του παρόντος αναλωνόμαστε σε θεωρητικολογίες, σε αντιπαραθέσεις που λατρεύουμε, σε αλληλοκατηγορίες για το ποιος φέρει πόση ευθύνη, ανάμεσα σε όλα αυτά χύνονται και μερικά δάκρυα κατανόησης και ξοφλούμε. Επί του παρόντος παρατηρείται μια απροθυμία να προχωρήσει ο πολίτης σε συζήτηση μορφών και τρόπων επιβίωσης. Και το φαινόμενο καθίσταται επικίνδυνο καθώς ο χρόνος εξαντλείται. Από τις κρατικές υπηρεσίες σιγά αλλά σταθερά αφαιρούνται ή μειώνονται δραστικά οι δυνατότητες να βοηθήσουν.. Οι ανθρωπιστικές οργανώσεις και οι οργανώσεις της κοινωνίας των πολιτών εξασθενούν. Δημιουργείται συνεπώς ένα κενό το οποίο αν δεν τελεί υπό έλεγχο, ενδέχεται να γεμίσει από άκρως επικίνδυνα αέρια που ενέχουν τον κίνδυνο κοινωνικής έκρηξης.
Ο υπεύθυνος πολίτης οφείλει από τώρα να αρχίσει να μελετά τρόπους αποτελεσματικής αυτό-οργάνωσης. Μαζί με άλλους, στη γειτονιά, στην πολυκατοικία, στο χώρο εργασίας, στο χώρο κοινωνικής σύναξης, θα πρέπει να προβληματιστεί, να αναζητήσει τρόπους άμυνας, να πάψει να αναμένει παθητικά το μοιραίο, να επιστρατεύσει τη φαντασία του, να μετρήσει τις δυνάμεις του και να οργανωθεί. Δεν έχει άλλη επιλογή.
Γράφει: Κώστας Γεννάρης
