Έρχεται το σύμφωνο συμβίωσης και στην Κύπρο.
Οι LGBTs ‘νομιμοποιούνται’ να ζουν σαν ισότιμα ζευγάρια. Αυτό είναι το πρώτο βήμα προς μια κοινωνία όπου η σεξουαλικότητα του άλλου είναι σεβαστή και δεν αποτελεί μειονέκτημα στην πορεία προς την ‘ευτυχία’. Αλλά σε καμία περίπτωση δεν είναι αρκετό. Αμέσως, ήρθε στη επιφάνεια το θέμα περί υιοθεσίας με τις συντηρητικές παρατάξεις να προβάλουν έντονα το επιχείρημα ότι οι ομοφυλόφιλοι δεν πρέπει να μεγαλώνουν παιδία εννοώντας φυσικά ότι δεν είναι ικανοί γονείς.
Ένα από τα κύρια επιχειρήματα είναι πως, ένα παιδί που μεγαλώνει σε μια οικογένεια χωρίς την παρουσία και των δύο φύλων, αναπόφευκτα θα μεγαλώσει χάνοντας κάτι από τον τρόπο που κτίζει την κοσμοθεωρία του. Εκ πρώτης όψεως, ακούετε λογικός συλλογισμός. Αμέσως όμως έρχονται στο μυαλό τόσες περιπτώσεις όπου οι γονείς, ή τουλάχιστον ένας από τους δύο, δύσκολα μπορούν να θεωρηθούν ‘άξια’ κοινωνικά πρότυπα. Πολλές φορές οι γονείς είναι οι χειρότεροι άνθρωποι στο να μεγαλώνουν παιδία και κανείς δεν μπορεί να εγγυηθεί υγιές περιβάλλον σε ετερόφυλα ζευγάρια.
Δεν υπάρχει καμία επιστημονική ή άλλη βάση για να θεωρήσουμε την σεξουαλικότητα ενός ζεύγους ή ατόμου ως καθοριστικής σημασίας για την ποιότητα των γονικών του ικανοτήτων. Επίσης, κανένα παιδί δεν μεγαλώνει στην απομόνωση. Πρότυπα του άλλου φύλου θα βρεθούν στο σχολείο, στον κοινωνικό περίγυρο της οικογένειας, στην γειτονία, αλλού και παντού στην κοινωνία. Το θέμα είναι πως η απαγόρευση στην οικογένεια προς ομοφυλόφιλα ζευγάρια θα είναι ένας μεγάλος φραγμός προς την κοινωνία της ισότητας.
Πολλές φορές είχα την συζήτηση με προοδευτικά μυαλά που ξεκάθαρα τάσσονταν υπέρ της ισότητας μεταξύ ετερόφυλων και ομοφυλόφιλων, και ενώ όλοι εύκολα εκφράζουν την στήριξη τους έρχεται μια στιγμή αμηχανίας στη συζήτηση όταν τους ρωτώ πως θα ένιωθαν αν το παιδί τους ήταν ομοφυλόφιλος. Αλήθεια εσείς πως θα αντιδρούσατε; Η αμηχανία και ο προβληματισμός είναι εμφανής και ο λόγος είναι απλός. Η απάντηση σχεδόν πάντα είναι η εξής: “Δεν θα είχα πρόβλημα αν το παιδί μου ήταν ομοφυλόφιλος επειδή είναι ομοφυλόφιλος, αλλά θα στεναχωριόμουν επειδή ξέρω ότι θα δυσκολευτεί να φτιάξει μια συνηθισμένη οικογένεια, να συζεί με το ταίρι του και να μεγαλώνει τα παιδία του με την ίδια ευκολία και άνεση όπως ένας ετερόφυλος.” Με άλλα λόγια το τι μας ανησυχεί ακόμη είναι ένα είδος κοινωνικού στίγματος που φέρουν οι ομοφυλόφιλοι, στίγμα που παραμένει με την διαφορετική νομική μεταχείριση τους σε ζητήματα όπως η υιοθεσία.
Το σύμφωνο συμβίωσης είναι ένα πρώτο βήμα. Αλλά δεν θα σημαίνει τίποτα αν δεν συνοδευτεί με πλήρη δικαιώματα υιοθεσίας και τεκνοποίησης. Η μόνη πραγματική πορεία προς την ισότητα είναι να μην υπάρχει καμία διαφορά μεταξύ ετερόφυλων και ομοφυλόφιλων ζευγαριών, πλην ίσως του εκκλησιαστικού γάμου, που έτσι και αλλιώς έχει χάσει την σημαντικότητα του στην σύγχρονη κοινωνία.
Μόνο σε ένα τέτοιο περιβάλλον δεν θα μας νοιάζει ειλικρινά αν το παιδί μας, οι φίλοι μας ή και η ίδιοι είμαστε ομοφυλόφιλοι. Και επαναλαμβάνω, μην παρεξηγήσετε το σημείο μου ως σθεναρά υποστηρικτικό του θεσμού της οικογένειας. Δεν σκοπεύω σε καμία περίπτωση να θέσω την εν λόγω επιλογή ζωής ως την υπέρτατη και μοναδική πορεία προς την ευτυχία. Το σημείο μου είναι η ισότητα, η ίση πρόσβαση και η ίδια ευκολία επίτευξης οικογένειας για όλους. Εξαλείφοντας τις διακρίσεις στα δικαιώματα, όπως αυτό της οικογενειακής ζωής, αμέσως υποβιβάζεται η σεξουαλικότητα από θέμα πολιτικό και/ή νομικό σε ένα καθαρά προσωπικό και εσωτερικό θέμα που δεν επηρεάζει την προοπτική του ατόμου προς την ‘ευτυχία’.
Γράφει: Άντης Γεωργίου
