Αντίφαση θα μου πείτε.
Πάσχα και άθεος δεν παν μαζί. Και όμως, εξαρτάται πως θέλει να το δει κανείς, αλλά κυρίως, εξαρτάται και από τον τρόπο που βλέπει κανείς τους άθεους. Ειδικά στον τόπο μας όπου σχεδόν όλοι είναι Χριστιανοί, διαπιστώνω ότι το να είσαι άθεος, σπάνια αντικρίζεται με συμπάθεια. Συνήθως επικριτικά, ενίοτε και εχθρικά. Πάντως όχι συχνά με κατανόηση.
Ταμπού
Το καταλαβαίνω. Σε μια μικρή χώρα, κλειστή κυρίως κοινωνία, με βαθιά παράδοση στην ορθόδοξη πίστη, είναι πολύ εύκολο να δεις έναν άθεο ως εχθρό της χριστιανικής αλήθειας. Μιας αλήθειας τόσο έντονα αποτυπωμένη στην προσωπικότητα που οτιδήποτε έρχεται σε διαφωνία με αυτό μπορεί να αποτελεί ακόμα και απειλή. Μιας απειλής όμως που δεν ισχύει. Αυτό γιατί οι περισσότεροι άθεοι δεν νοιάζονται εάν οι υπόλοιποι πιστεύουν. Μπορεί οι άθεοι να θεωρούν την θρησκεία αστεία, αλλά δεν διεκδικούν την ακύρωσή της. Αντίθετα, διεκδικούν το δικαίωμα να μην πιστεύουν και να αντιμετωπίζονται από την κοινωνία ισότιμα.
Σε τι πιστεύω;
Πρώτα απ’ όλα στον άνθρωπο. Που είναι ικανός για το χειρότερο αλλά και για το πιο θαυμαστό επίτευγμα. Διάβαζα τις προάλλες ότι εάν τα 14 τόσα δισεκατομμύρια χρόνια ύπαρξης του σύμπαντος αναλογούσαν σε ένα ημερολογιακό έτος, αντίστοιχα ο ανθρώπινος πολιτισμός θα ισοδυναμούσε με μόνο μερικά δευτερόλεπτα ύπαρξης. Για φαναταστείτε. Σε ένα τόσο απειροελάχιστο χρόνο ανθρώπινης παρουσίας, ανακαλύψαμε γραφή, χτίσαμε πυραμίδες, δημιουργήσαμε φιλοσοφίες, θρησκείες, τέχνη, πολιτισμό, επιστήμη. Στείλαμε ανθρώπους στο διάστημα. Και πατήσαμε σε ένα άλλο ουράνιο σώμα έξω από την γη.
Γαμάτα πράγματα
Δεν πιστεύω στην ιστορία που μας αφηγείται η θρησκεία μας. Το νερό δεν γίνεται κρασί, οι ασθένειες δεν γιατρεύονται με το άγγιγμα ενός ανθρώπου, κανείς δεν μπορεί να περπατήσει στο νερό (όχι, ούτε ο Ντάιναμο), οι τσιπούρες δεν τρέχουν στα δίκτυα με την προσευχή. Και φυσικά, κανείς νεκρός δεν ανασταίνεται. Ούτε ο Χριστός.
Σόρι
Ομολογώ όμως ότι πέρα από αυτά που αρνούμαι να πιστέψω, υπάρχει και μια γλυκιά όψη της ιστορίας του Χριστού. Πραγματική για εσάς, μύθος για εμένα, δεν έχει σημασία αυτό. Είναι μια γλυκιά ιστορία ενός φτωχού ανθρώπου που θέλησε να διδάξει οικουμενικές αξίες: Ότι την καλοσύνη θα τη βρεις παντού. Ακόμα και στις πουτάνες ή στον φόρο εισοδήματος. Ότι το άδικο δεν το νικάς με την εκδίκηση αλλά με τον αγώνα για δικαιοσύνη. Ότι όλα τα πλάσματα είναι ίσα ενώπιον της φύσης. Οκ, ενώπιον του Θεού θα’ λεγε ο Χριστός αλλά ας μην κολλήσουμε σε αυτά. Ότι ακόμα και μπροστά στην μεγαλύτερη κακουχία ο άνθρωπος βρίσκει δυνάμεις που ποτέ δεν γνώριζε ότι τις είχε.
Και το Πάσχα;
Παραμένει και αυτό μια πολύ ανθρώπινη και γλυκιά γιορτή. Για κάποιους ίσως να είναι σημαντικό το μήνυμα της ανάστασης. Της νίκης της ζωής επί του θανάτου. Το μήνυμα της ελπίδας σε μια ζωή με μοναδική βεβαιότητα το τέλος της. Και τι κρατάει ένας άθεος; Ένα ωραίο παραμύθι που μπορεί να διαβάζει ξανά και ξανά σαν μικρό παιδί. Μια ιστορία ενός ανθρώπου και της παρέας του που ξεκίνησαν από τα τελευταία σκαλοπάτια της κοινωνίας και κατάφεραν να κατακτήσουν τις ψυχές του κόσμου.
Καλό Πάσχα
Γράφει: Παναγιώτης Σταυρινίδης
